Betrapt! (en 9 andere ongeweten weetjes)

Merci Annava, Elke en Tess, voor de award, maar vooral voor de complimentjes. Ik hoop dat ik nu geen dertig weetjes moet gaan neerpennen, want ik breek al drie dagen mijn hoofd om er tien te vinden. Eigenlijk moet ik er maar negen vertellen, voor het tiende ben ik betrapt door Annava. Oké, en avant.

1. Ik vind mijn blog niet grappig. Ik hoop gewoon op een boeiende manier iets neer te schrijven, maar de aard van het schrijfbeestje kruipt er blijkbaar telkens weer wat in. In het echte leven ben ik gewoon een ontzettend flauwe grappenmaker, en de flauwe grappen komen helaas aan een tempo dat het niet grappig meer is. Ik weet niet waar kruipen van verlegenheid, wanneer mijn blog bestoeft word om zijn humorgehalte. Maar dan wel met een grijns van gelukzaligheid tot achter mijn oren.

2. Ik heb geen kleur van ogen. Eén oog heeft een bruine sproet erin, en voor de rest is het één mengelmoes. Noem een kleur en het zit erbij.

4. Ik kan niet tellen. (dit vind ik nu werkelijk een erg geslaagd grapje )

5. Uitstellen is mijn eerste, tweede en derde natuur. Ik moet mij nog altijd inschrijven voor Tess’secretsanta, ik heb nog steeds niet gestofzuigd, ik moet nog altijd eens naar de tuinaanlegger bellen, en… gelukkig ben ik wel goed in delegeren.

6. Ik ben al veertien jaar kwaad op het PMS. Zij hebben mij indertijd aangeraden om de nutteloze richting economie te volgen in het middelbaar ipv wiskunde, omdat mijn punten niet goed genoeg waren. Ik ben al veertien jaar kwaad op mijzelf, dat ik hen dat heb laten zeggen. Daardoor heb ik nooit de studies architectuur aangevat, hoe graag ik mijn job nu ook doe, ik blijf dat jammer vinden. Ik heb mijn hele kindertijd grondplannen getekend. Dat wil toch zeker iets zeggen.

7. Toen de hypochondrie werd uitgedeeld, stond ik vanvoor in de rij. Ik beeld mij de vreselijkste ziekten in, bij de onozelste klachten. En alsof dat nog niet genoeg is, reageert mijn lichaam nog eens vaak op de meest bizarre manier bij de stomste aandoeningen. Ik heb nu net een koortsblaas: bij mij betekent dit dat de helft van mijn gezicht verschrikkelijk pijn doet, mijn ooglid schuurt, en mijn rechtertandenhelft poetsen een marteling is. Kan je indenken wat ik als diagnose in mijn hoofd had toen dit mij de eerste keer overkwam!

8. Ik ben soms zo gelukkig dat ik er bang van wordt. Ik heb een job waar ik soms met hele schrijnende situaties wordt geconfronteerd, ik heb zoals iedereen een sociaal netwerk waar wel eens wat gebeurd, en dat zijn soms erge dingen. Op die momenten besef ik meer dan ooit hoe gelukkig wij zijn, hoe wij alles hebben, en wacht ik angstig onze beurt af, omdat ik echt geloof dat elk zijn deel krijgt (al krijgt de een helaas al een groter deel toebedeeld dan de ander). Ik hoop dat wij onze kinderen kunnen meegeven altijd blij te zijn met wat ze hebben.

9. Ik kijk naar dr Phil. (als ik thuis ben, ik neem het niet op). En ik loop bijgevolg niet hoog op met Amerikanen. Al heb ik er nog nooit één in levende lijve gezien.

10. Ik ben betrapt. Annava had het gezien in Isabel’s blogroll, alhoewel Isabel voor dat vraagteken mijn volledige goedkeuring had (al had ik het zelf niet zien staan), en Sarah had een zeer donkerbruin vermoeden. Dus bij deze: wij zijn 15 weken ver. Maar mijn ervaring van 16 maand terug doet mij vermoeden dat ik wel weer 41 weken voor de boeg heb ipv de gebruikelijke 40. En ik ben moe. Maar het betert.

En bij deze geven wij de vragenlijstaward door aan:

Lienke, omdat je dingen doet die ik leuk vind, maar nooit zelf aan zou beginnen. Ik hou van je moestuin!

Satur9, omdat je zeker met 10 erg verrassende weetjes zal afkomen, gezien je leuke blog met de verrassende onderwerpen.

Nes, een beetje zoals Satur9, je hebt een leuke visie op de dingen.

Wat een avontuurlijke dag!

Zelfs om brood gaan is hier een avontuur. Toch op de teergeliefde zijn manier. De deur dichttrekken en geen sleutels meenemen. Onze eigenlijke planning van maandag was een beetje anders. We zouden om 7u30 opstaan, op het gemak ontbijten en rond 9u vertrekken richting ardennen. Maar het werd dit:

Gewekt worden om 9u door de dochter – willen ontbijten maar merken dat er geen brood meer is – De buurvrouw zien passeren en vragen of ze ook een brood nodig heeft (wat niet het geval was) – de teergeliefde trekt de deur dicht en ziet meteen dat dat een fout idee was – weer naar de buurvrouw vliegen en met haar telefoon een slotenmaker bellen – 10u15 start de professionele inbreker met een 20minuten durende slotscene – 10u35 zitten we aan het ontbijt terwijl vreemde mannen onze omheining lostrekken en een brug over onze hof trekken om beton te storten bij de andere buren (gelukkig wisten we dat op voorhand)- 10u55 vertrek richting… Parc Paradisio!!! (de ardennen waren gezien ons krappe tijdschema niet meer mogelijk)

Het was een inval van het moment, maar het was ongelofelijk de moeite! Het park is tot in details in orde, het ligt erg proper (ook belangrijk) en is heel divers. De dochter heeft haar ogen uitgekeken. Vooral toen die 2 gieren op minder dan een halve meter boven ons hoofd beslisten om eens goed tegen mekaar te knallen. En wij hebben enorm gelachen toen tijdens de roofvogelshow de buizerds een paus aanvlogen die te dicht was gekomen.

Een echte aanrader voor iedereen die nog eens een mooie uitstap wil maken!

Mijn vriendjesboek

Mijn naam is Marie

Ik ben geboren op 17 juni 2008

Mijn mama heet Valerie en is een spychiatrische verpleegster

Mijn papa heet Dimitri en is een harde werker (zegt mijn papa)

Ik heb 0 broers en 0 zussen

Mijn adres is eerste verdiep, de tweede deur rechts, het kleine bedje

Ik zit in de  babygroep klas (en begin mij daar wat te vervelen) en mijn lievelingsvak is buitenspelen met de peuters. Wat ik niet graag doe is terug gehaald worden wanneer ik ontsnapt naar de peutergroep.

Mijn lievelingsgerecht is oude boterhamkorsten die ik de dag voordien in de kast had verstopt, en alles wat ik kan afschooien van mijn mama en papa, en de ijsjes uit de Lembeekse bossen.

Mijn lievelingskleur is blauw (op mijn benen en armen, en sinds eergisteren ook mijn oog)

De sport waar ik het meest van hou is smijten (met alles) en belletjes maken in bad (geen scheetjes)

Mijn lievelingsliedje is I feel alive in the city – Zita Swoon (ik moet dat schrijven van mijn mama)

en ik ben fan van fagget fairys (ik moet dat schrijven van mijn papa)

Mijn lievelingsprogramma op tv is hetzelfde als dat van mijn mama en papa, maar dan met heel veel geroep en lawaai en geklop erbij (helemaal mijn aandeel!)

Ik ga later afbreker of  dingenverstopper of alfabetisch sorteerder of wegloper worden ik weet het nog niet zo goed

Mijn motto is beter drie koeken in uwen mond, dan tien in de kast.

Most shocking!!! Baby kills croc!!!

-Deze beelden zijn niet voor gevoelige kijkers-

Merci A, G &B!!!

Vragen staat vrij

Getagd door Tess, dus we zullen hier meteen maar een poging tot intospectie doen…

Wat op dit moment mijn obsessie is 
Insectenbeten. Wij staan vol, de teergeliefde en ik. We worden enkel ’s nachts gebeten, en enkel in de onderste ledematen. We vinden geen muggen in huis, maar het huis wordt momenteel gecoloniseerd door spinnen. Ik mag er niet aan denken… Spinnen in mijn bed… Of ander ongedierte, want het is ons nog niet duidelijk. Maar het jeukt verschrikkelijk.

Wat ik nu draag 

Een beige linnen broek, geen kousen (en dat al in april!) , een lichtblauw t-shirtje en een bruin pulleke met V-hals, een zwarte bh, en een donkergrijs onderbroek (was ooit wit, maar we kunnen niet overal getallenteerd in zijn hé, oxi-vanishdinges helpt intussen al niet meer), en tot slot oorbellen, een ring en lenzen. (en vele insectenbeten)

Doe ik vaak een dutje?
Ik zou maar al te graag vaak een dutje doen, maar helaas komt het er niet van (heb het te druk met krabben aan mijn beten)

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven
Daarnet de dochter nog platgeknuffeld.

Wat ik zou willen veranderen
Als ik kon, zou ik de mensen willen veranderen zodanig dat ze meer respect voor mekaar hebben. Ik mis dit heel erg, en vind het vreselijk dat ik mijn dochter op een goede dag zal moeten berispen voor haar vertrouwen in mensen. En ik wil mijn wit vel veranderen in een bruin vel. 

Wat ik vanavond eet
Weet ik nog niet maar het gaat in de richting van vlees met groenten en patatten. Hangt ervan af wanneer ik vanavond thuis ben. 

Mijn laatste aanschaf
35 liter super 98. (‘t is weeral opgeslagen)

Naar welk geluid ik nu luister
Stubru. Altijd en overal. Op dit moment Pearl Jam met Alive. Zalig!

Favoriete weertype
Zomer! + 25°C, zonnig, er mag gerust ook een zomerse stortvlaag bij zitten, want dat ruikt zo lekker. Maar zonder muggebeten.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.
Tess, veel sterkte voor jullie! 

Favoriete vakantieplek
Heb ik niet. Ik ga graag weg, en ik kom graag terug thuis. Als ik maar met mensen weg kan gaan die ik graag heb. En waar er geen insecten zijn.

Films die ik keer op keer kan bekijken
Edward Scissorhands, Finding neverland, What’s eating Gilbert Grape, La vita e bella, Le fabuleux destin d’ Amélie Poulin, Black cat, White cat, High Fidelity, …

Favoriete theesmaak
Munt. De enige thee die niet naar vuil warm water smaakt. Ik drink eigenlijk liever chocomelk.

Het boek dat ik momenteel lees
Een pleidooi voor echt eten – Michael Pollan

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens
Ik schaam er mij ontzettend voor, maar we hebben nog geen gordijnen, zij ook niet, en nog geen haag, dus… binnenkijken bij de buren. (ik word al rood terwijl ik het neerschrijf). Het zijn erg leuke mensen en ik heb schrik dat ze mij een gluurder vinden, maar mij ogen worden continu naar de beweging in hun huis getrokken. Erg hé!

Wat is je doel?
Gelukkig zijn met kleine dingen. En niet vroeg dood gaan. En de teergeliefde nog heel lang heel graag zien. En samen nog een paar kinderen op de wereld zetten. En die kinderen ook leren gelukkig te zijn met kleine dingen. En mijn ouders vertellen dat ik me geen betere ouders kon wensen. En mijn broer en zussen van ‘t zelfde. (en nu genoeg melodrama!)

Wat wil ik ooit nog doen?
Mijn proper wasgoed naar boven doen. Het ligt daar op mijn zenuwen te werken…

Wat wens ik mijn kinderen toe
Miljaar! Ik had beter eerst eens de vragen gelezen… Die vraag heb ik hierboven al beantwoord. Misschien ook nog eh… dat vloeken niet flink is?

Welke kwaliteit zou ik willen hebben
De kuisziekte. En goed en graag kunnen koken. En een immuniteit tegen insectenbeten

Noem één van je kwaliteiten.
Ik kan fantastisch fantaseren. En krabben.

Waar wacht ik op?
Op het wakker worden van de dochter, om haar eten te geven en dan sebiet bij mijn grootouders de namiddag onder de notelaar te kunnen doorbrengen. (muggen kunnen niet tegen notelaar)

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Als ik eet, hou ik mijn vlees en groenten en patatten strikt gescheiden. Oh ik haat het als saus van het ene mijn ander eten raakt.

Klaar!

De dutsen aan wie ik deze opdracht doorgeef zijn: Tromboone, Marthos, Saar en Kim. Isabel niet, die heeft andere dingen aan haar hoo… eh… buik…

16

16 is 1 x 16 

en ook  2 x 8 

maar vooral 4 x 4!

En hier gaat het fout! Ik heb zo’n petieterig klein probleem met de gemiddelde bestuurder van een 4 x 4.

Wij wonen nu al zo’n kleine 3 maand hier in Zonnedorp. En ik geef het gaarne toe, er zijn plekken die beter bereikbaar zijn. De wegen zijn hier smallekes. Mekaar passeren vraagt een inspanning van weerszijden. 

Nu, als ik het me goed herinner, wordt zo’n 4 x 4 ook wel al eens een terreinwagen genoemd. Wat mij dan doet denken dat de gemiddelde eigenaar van een terreinwagen niet vies is van een beetje terrein. En dat is hier in zonnedorp duidelijk fout gedacht! Keer op keer kruis ik zo’n blinkende kuisheidsmaniak die vierkant weigert om ook maar íets opzij te gaan en mij keer op keer ei zo na de gracht in jaagt! 

Ik begrijp het niet. Ik rijd met een stadswagen en wordt de berm ingeduwd. Hij rijdt met een terreinwagen en mag op de weg blijven? Hoe zit het dan met amfibievoertuigen? Hoe moet ik die kruisen? En twee terreinwagens? Heeft iemand een idee hoe die elkaar kruisen? Twee stadswagens, dat is gemakkelijk: die gaan elk netjes uit de weg.

De leukste week van de wereld – de finale

We zitten hier nu al 2 weken in het leukste huis van de wereld, maar dit is niet zonder slag of stoot gegaan. De vrijdag vóór de verhuis zijn de noodtroepen gearriveerd. Dankzij hun werklust, hun vermogen om drastische beslissingen te nemen, en hun talent voor commanderen is die avond toch nog alles in dozen geraakt, en de meubels uiteen gehaald. Na het uitzwaaien van de troepen en het uitvoeren van hun laatste commando (bier in de frigo zetten voor zaterdagmorgen) ben ik nog de teergeliefde gaan vervoegen om het huis van de toekomst een laatste dweil en wreef te geven eer we erin trokken.

 

Om elf uur ’s avond zat de deze hier al in pyama maar met piepoogskes te piepen dat ze in haren nest ging kruipen, toen ineens de bel ging. Veel lawaai aan de parlofoon, ik was te moe om te luisteren en heb gewoon de deur open gedaan en heb mij weer naar mijn zetel gesleept.

Stonden daar ineens weer de hulptroepen voor onze neus! Alle pinten weer uit de frigo (het was dus voorbedachte rade, al had ik dat pas na een half uur door) en de hulptroepen hadden hun slaapzak en matje mee, en bleven slapen. Zo waren ze zeker op tijd voor het gratis ontbijt!

 

Na een vrij korte nacht was het dan D-day. Om 8u was de camion er. Om half 11 was alles ingeladen. Om half 1 was alles uitgeladen op onze nieuwe stek, en nog een paar uur later zaten alle meubels al weer ineen en zat het meeste gerief al weer in de kast. Oja, en was de eerste kras op onze gloednieuwe keuken een feit en zat één der hulptroepers met een megaschuldgevoel. De teergeliefde heeft de kras echter nog altijd niet gevonden.

 

Het was een supervlotte verhuis. Ondanks de vele wijze raad die we kregen om een babysit te zoeken voor  Marie, heb ik mijn zin doorgezet, en zonder spijt. Marie vond het allemaal ok. En zij tevreden, wij tevreden!

 

Dus: Marthos, Smokey Stynos, babyhulplijn Leen, Elke T-man Lizarazu, Biene, Runner Fred, Trom en kookie Aleida: allemaal heel erg bedankt voor de hulp! Zonder jullie was het niet gelukt!

 

Nu verwachten we enkel nog hulp van telenet. Na ons beloofd te hebben dat we vorige week donderdag aangesloten zouden zijn, hebben ze ons nu beloofd dat we de 25ste maart aangesloten zullen zijn. Hoop doet leven.

Bikke bikke bik, rarara

Is Lien’s tip met het potje gelukt of niet?

Ik ben geen potjes-fan. Het ziet er vies uit. Het ruikt niet lekker en ik wou mijn dochter nooit iets voorschotelen dat ik zelf nooit zou willen opeten.

Tot zover deze goede voornemens. Marie heeft probleemloos een potje wortelpuree naar binnen gespeeld. Morgen probeer ik weer één van mijn eigen brouwsels. Wie weet wel met witloof. Op hoop van zegen!

Oja, Lien, merci voor de tip. Oh, en Elke, zoals we allemaal weten is voorzichtigheid de moeder van de posteleinwinkel. Je begrijpt dat ik daar dan beter nog een beetje mee wacht

Ssssstttt!!! Ze slaapt…

Na alle tips die ik kreeg… zo lukt het dus:

overdag in haar park, met een doekje over haar hoofd, zodat ze niet teveel ziet, goed stevig in een lakentje gedraaid, tutje in de mond (kwestie van een ritueel te hebben, want binnen de 3 seconden heeft ze het onding weer uitgespuwd), met de muziek van de koord-uit-haar-gat-muziekkoe.

of gaan wandelen met de buggy (op voorwaarde dat we voor een avontuurlijk parcours kiezen, gelukkig liggen de trottoirs regio Gent er maar armetierig bij, doch het parcours mag ook niet té avontuurlijk zijn zoals ik las bij ManonClement).

… (10min)

Ok. Ze sliep dus…

Er stond een paard in de gang

Supermerci Leen, Stijn, Elke en Maarten! Haar eerste paard!

ik denk dat we het Geld-is-geen-probleem gaan noemen