Het parcours dat niet foutloos mocht zijn.

Ooit, lang geleden, toen de planten nog spraken, en ik nog jong, dom en gezond was, heb ik eens een voornemen gemaakt. Intussen ben ik nog altijd vrij jong, nog altijd vrij dom en nog altijd vrij gezond (al knelt daar het schoentje een beetje…) en weet ik dat voornemens maken niet slecht is, maar ze aan je vriendinnen en collega’s vertellen wèl bijzonder dom is.

Dus wat neemt een jonge domme en gezonde vrouw zich voor op de dag dat haar werkende leven zich voor haar ontrolt: “Ik ga voor een foutloos parcours! Op de dag van mijn pensioen zal geen enkele ziektedag mijn vijfenzeventigduizend loonfiches ontsiert hebben!”

Gelach en gespot alom.

Maar voor deze jonge domme en gezonde vrouw was dat geen onbezonnen idee hoor! Ik mij verdedigen. Moeilijke jeugd gehad… Blablabla… Jawel. Mama ik heb keelpijn! – ah, hier zie, nen Fichermen’s Friend! Mama ik heb moeten braken, moet ik naar school? – Tzal er nu wel uit zijn, ga maar naar school! Mama ik heb hoofdpijn! – kruipt gij vanavond wa vroeger in uw bed, da’s van de moeite! Mijn hele schoolcarrière geen dag gemist. En als het dan toch eens een serieuze buikgriep was, was het meestal niet eens in mijn lijf, maar in dat van al de rest van het gezin. Hypochondrie was volgens moeder geen echte ziekte, je mocht er nog zo ziek van zijn. Die plastic zak mocht nòg een half jaar aan mijn bed hangen, schoolgaan zou ik doen! Ik ging nochthans graag naar school, ik wou gewoon een keertje verlof als een ander het niet had. Wist ik veel dat ziekteverlof niet plezant is. Wat is er verkeerd met een jonge domme en gezonde vrouw die haar leven overschouwd en van een gemis een deugd wou maken?

Gelach en gespot alom.

Hebben ze geen gelijk gekregen zekerst! Dit jaar was het van dat. In mei waren de eerste twee ziektedagen een feit. Het kon niet zijn. Die dodelijke angine die mijn keel al een lijkenkleur, geur en smaak gaf (al heb heb ik nog nooit een mensenlijk geproeft) heb ik kunnen doorstaan, maar dat maagdarmvirus dat daarna volgde, dat vond de huisarts zelfs te bar. Te besmettelijk. Mocht niet gaan werken.

Gelach en gespot en nog meer gelach alom.En zelfs de vraag om een blogje erover!

En nu zondag, zat ik daar weer op het werk. Eén hoopje ellende, pendelend tussen het toilet en de bureau. Vol hoop om er maandag terug te staan. Maar het heeft wederom niet mogen zijn. Dag drie staat genoteerd.

Dus beste vriendinnen en collega’s, lach ende spot! Het kan mij geen knijt schelen want ik ben mottig en heb andere zorgen. Mijn parcours is toch al om zeep. Lieve Elke T-man Lizarazu, dit was dus het blogje.

Of heeft iemand nog een ander parcours in gedachten?

De sponsor van de vriendschap – bis

En intussen is het drie uur.

Achter ons zijn ze een tuin aan het aanleggen met 2 grote machines

Naast ons zijn ze een huis aan het bouwen met veel grote machines

Voor ons zijn ze nieuwe wegmarkeringen aan het spuiten met stoere kerels en één grote machine.

En ik ben niet moe.

De sponsor van de vriendschap

Ze zijn er weer, de zes ongeliefde nachtdiensten. Mijn vorige periode nachten kwam ik op een gemiddelde van 5u slaap, en het ziet er ook deze keer niet goed uit. Ik ben weer aan het tellen geslagen. Eergisteren 5u slaap (wakker geworden van de buurman die zijn haag aan het scheren was), gisteren 8h (alleen thuis zijn wil nogal eens helpen) en dan vandaag. De vier volle uren.

Want om 12h ging de deurbel. Ge ziet da van hier natuurlijk dat ik uit mijn bed ga komen. Neen, ik ben zeer rustig gebleven, en heb godverdommemiljaardedju gevloekt dat het gene naam heeft, en mij elvendertig keer gedraaid, en mij afgevraagd waarom ik niet lag te zweten terwijl ze zo warm weer voorspeld hadden. En toen konden mijn hersenen er toch niet uit geraken wie in godsnaam er aan mijn deur gestaan had.

Toen hoorde ik gestommel beneden. Ik uit mijn bed, de slaapkamerdeur half open gedaan en erachter gaan staan. Een schim kwam naar boven en ging kamer na kamer binnen. Volgende kamer: mijn slaapkamer. Ik zette me schrap, en toen hij half in mijn kamer stond, keilde ik met een mega-klap de deur tegen zijn smoelwerk dat hij er niet goed van was. Zijn hand zat tussen de deur en het zag er niet goed uit. Ik heb de deur weer opengedaan, heb hem nog een paar trappen gegeven zodat hij snel (en kreunend) afdroop. Zijn pistool lag nog in de gang, maar ik ben nergens aangeweest (want ik kijk naar CSI) en heb de politie gebeld.

Tien minuten later zat ik in de rechtbank want de klootzak had mij aangeklaagd voor slagen en verwondingen, voor broodroof en voor werkonbekwaamheid. En ik pleiten! Dat het geen werk was dat ik mij niet mocht verdedigen, dat de bandieten meer rechten hebben dan ik. Dat die nachtdiensten al zo rottig zijn en dat hij maar beter had moeten weten dan mij in zulk een periode te komen lastig vallen.

Werd ik toch niet schuldig bevonden zeker?!! Maar ik ben in beroep gegaan.

Ik hààt het als mijn fantasie de bovenhand krijgt. Tegen dat ik uitgefantaseerd was, was het één uur. Klaarwakker, en ben dan maar opgestaan. Terwijl ik de post uit de brievenbus haalde kwam er een jongegast af met een map onder zijn arm. Of ik hier woonde, en dat hij van proximus was en wel even voor mij wilde nagaan of ik wel met het meest voordelige tarief belde.

Ik heb gezegd: “jongen, ik heb nachtdienst en ik kan niet meer slapen want ze hebben mij wakker gemaakt, en ik heb er echt geen zin in!” De jongen keek begrijpend (en schuldbewust) en is doorgegaan.

De sponsor van de vriendschap? Wat een lef van Proximus om zich zo te noemen! Niks waar er meer geld naar toe gaat bij de jongeren dan naar hun telefoon! Schone sponsor! En dan nog een verpleegkundige met nachtdienst uit haar bed bellen! Ik zweer het, mijn vriendschap met Proximus zal nog een heel tijdje op een laag pitje staan!

En heeft iemand een pilletje tegen de fantasie?

De leukste week van de wereld – dag 4

Een petieterig kleine minuscule MEGAdip overviel mij gisteren. Er lijkt maar geen einde aan te komen. Het is als vuil dat uit de poriën van dit appartement blijft komen. We hebben hier drieënhalf jaar gewoond, of beter: verzameld, en daar dat heb ik nu wel geweten! Gisteren een dertigtal (gevulde) dozen eigenbenig twee verdiepen  naar beneden gedragen. Ik doe dat niet graag. En wat ik niet graag doe, moet zo snel mogelijk voorbij zijn. Het gevolg: 2 liter zweet, 2h kortademigheid, en vele zwarte en witte sterretjes voor mijn ogen. Beetje dood dus.

Gelukkig was daar (toen ik net even weg was om Marie voor een paar uurtjes bij de ouders te droppen) mijn lieve zus. Het goede hart heeft intussen mijn boodschappen gedaan, tegen dan was ik thuis en zijn we beginnen dozen laden. Met al haar ervaring (zij verhuisden een paar maand geleden) gebood ze mij ook zoveel mogelijk kleinen brol mee te nemen zodat we een beetje klaarte zagen, en hébben we klaarte gezien! In al die klaarte zag de zus hoeveel er al weg was, ik zag jammergenoeg hoeveel er nog stond. Mijn zus weet van aanpakken dus zijn we maar beginnen inpakken in de hel (den bureau). Ze heeft me fantastische tips gegeven om de dozen niet te zwaar te maken en ik moet toegeven dat het vrij vlot ging. (eigenlijk te vlot, want de teergeliefde wees me erop dat ik de instructies voor de meubelen had mee ingepakt, die heb ik dus nog moeten terug zoeken). En vandaag komt ze terug (uit kompassie).

Ook mijn ouders waren er op het moment dat ik ze nodig had. Het verliep zoals altijd: ik heb een half uur lang non-stop tegen hen mogen zagen en zagen, waarna zij mij zijn beginnen uitlachen dat ik alles toch altijd veel te goed zie zitten, tot op het moment zelf, en dat het ook niet zo slim is van op zaterdag te verhuizen en op zondag al volk uit te nodigen. Kijk, en zo werkt het. Eens goed uitgelachen worden helpt ongelofelijk bij mij.

Terug thuis gekomen, bleek superman bezig te zijn. Alsof hij hele dagen niks anders doet, was hij -schijnbaar- moeiteloos en tegen een onwaarschijnlijk tempo aan het inpakken. En efficiënt! Ik stond erbij en ik keek ernaar. Hij snapte niet waar ik een probleem van maakte, en ik snapte het toen ook niet meer.

Vandaag is waarschijnlijk de laatste blog. Ik denk dat vanavond de pc wordt ingepakt, en we hebben in het nieuwe huis pas vrijdag internet. Het wordt nog erg druk. Sebiet nog vlug vlug inpakken, vanmiddag komen al een paar vriendjes om al meubels uiteen te halen. Morgen om half 8 komen nog meer vriendjes voor de echte verhuis. En ik zie het weer zitten. Familie en vrienden zijn goud waard!

De leukste week van de wereld – dag 3

Ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag wel op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars

Voilà! Mijn straf is geschreven. Sebiet effe piepen op mobwars en dan weer aan het werk…

Gisteren dozen ingepakt tegen 25 in ‘t uur (bebouwde kom gecombineerd met de vertraging door Mobwars en Marie) en het einde komt in zicht. Dat wil zeggen, ik zit zeker over de helft. De kasten in de living zijn leeg (behalve de drankenkast), de helft van de keukenkasten (een mens moet eten ook hé), mijn kleerkast (in drie verhuisdozen gepropt, dat wordt strijken…), de schoenkast, Marie’s kleerkast, de halve badkamer, onze cd’s (twee niet-te-heffen verhuisdozen, wij zijn zot), en verder nog dozen vol brol.

Het geluk was gisteren aan onze kant: telefoon van TMVW: vrijdag hebben we WATER!!! Daar had ik echt niet op gerekend! Gelukkig lezen die mannen geen blogs…

Verder nog deze nuttige tips voor iedereen die een verhuis plant:

- elke woonplaats hoger dan het eerste verdiep en zonder lift is een merde

- men sluit het internet best af één week vóór de verhuis

- amen.

De leukste week van de wereld – dag 2

Het doet mij denken aan de examenperiodes van vroeger. Een hele dag mij continu moeten motiveren om toch nog een paar blaadjes te studeren. Nu moet ik mij dus de hele dag motiveren om toch nog een paar dozen in te pakken.

Enige stress en gevoelens van ontmoediging waren mij gisteren niet vreemd, want pas om 18h had ik door dat we gisteren niet woensdag maar dinsdag waren. Ik had een gat in de lucht moeten springen dat ik er een dag extra bij kreeg, maar werd helaas verhinderd omdat ik toen ook nog een andere onaangename ontdekking moest doen. Mijn glazen had ik in de voormiddag al allemaal in bakken gedaan en wat papier tussen gepropt (wat een rotjob!), maar ’s avonds toen ik de brol van boven mijn keukenkasten haalde vond ik al de originele dozen van mijn glazen terug. Ik heb de moed nog niet gehad om mijn glazen weer te ontinpakken en in de dozen te steken…

Met een volgeladen auto dan naar ons nieuwe stulpje gereden, al mijn dozen uitgeladen + kind, en begonnen met het afwassen van de muren in de badkamer. Onze badkamer is erg handig. Er staat een soort park in: je zet je kind erin, en het kan er niet meer uit. En eventueel kan je er water in laten lopen en je kind erin wassen, maar dat was nu niet nodig, en het zou niet gaan ook, aangezien iedereen wel weet dat water nu een beetje moeilijk ligt. De badkamer was ontzettend smerig. Ze hebben zwart voegsel moeten gebruiken, dus die ene emmer water die ik had, was binnen de kortste keren een echte modderpoel. En wat doet een mens dan? Niet kijken als hij van zijn laddertje stapt hé! Maar ik heb mij niet laten kennen, en heb naarstig voortgewreven en mijn zwarte natte schoen en kous koudweg genegeerd.

Het is de leukste week van de wereld, dat staat zo in mijn titel, dus hier komen dan de lichtpuntjes: 1. ik heb een nieuwe verslaving die perfect te combineren valt met het dozen inpakken: Mobwars op Facebook. 2. ik ben momenteel een fervent tegenstander van de consumptiemaatschappij (maar tegen dat alles ingepakt is kan het wel over zijn). 3. ik hou van een uitdaging en schrijf niet op mijn dozen wat erin zit. 4. mijn strijk is gedaan (gisteravond tussen 22.30h en 23.30h) en 5. ik heb heerlijk geslapen

En vandaag is er weer een dag, en het wordt weer een lange want de teergeliefde gaat op de lappen met Grootkonijn. (En hij mag van mij want hij verdient eh… lappen… eh allé, hij verdient het om eens op de lappen te gaan. Dat is het!)

De leukste week van de wereld – dag 1

Het is in feite al niet meer over een week maar over 6 dagen. De zes leukste dagen van de wereld. Jaja, want we verklaren de verhuis officieel voor gestart! Met gestart bedoel ik ook echt gestart. Tot gistermorgen was hier nog geen zak gebeurd, nog geen blaadje papier verschoven in functie van de verhuis. Niks. Niemendalle.

U weet het wel, of misschien niet, maar hier schrijft een luie taart. Iemand die een natuurlijke immuniteit heeft voor doorligwonden, met alle gevolgen vandien. Een echte, die een glimt van trots als een vrije dag een actieve dag is geworden. Dus deze week zal ik glimmen! (veel keuze heb ik ook niet)

Gisteren dag één. Om half 10 in het nieuwe huis aangekomen. Dat is vrij vroeg als je weet dat de schrijfster hier zo slim geweest is om deze week de crèche op te zeggen zodat haar achtmaandige telg (vandaag!) de hele week van hot naar her meegesleurd zal worden. Dus eerst Marie een beetje opkallefateren en eten geven en 4 zakken animatiemateriaal klaarsteken om haar tevreden te houden en dan richting nieuwe woonst.

Water hebben we nog niet, maar gelukkig wel een grote regenput, en lieve buren met wiens water we vorige week de chauffages mochten vullen. De staat van het huis was dus ongeveer zo: 20°C, 3 cm stof, 3.5 cm zagemeel. Ik ben begonnen in de keuken. Alle keukenkasten uitgewassen en de keuken 4x gedweild (waarvan één keer met cementsluier en dat is ook een werk zenne). De living geveegd, en voor de helft gedweild. De ruiten van de keuken binnenkant gekuist. Soep gemaakt voor de schoonpapa die boven nog laminaat aan het leggen was en voor de zus die twee emmers water is komen brengen en verder niks gedaan heeft behalve de achtmaandige laten kennismaken met het instituut ‘boterhammen met choco’.

Om twee uur zijn we met mijn mama en zus naar Eeklo gegaan om een wafel te eten en wat onozelheden te kopen. En ’s avonds gaan badmintonnen. Ik ben dus fier als een gieter. Dag één van de leukste week van de wereld was een succes! Druk! Actief! Sportief!

Vandaag dag 2: zoveel mogelijk dozen vullen op een zeer logische en zeer intelligente manier. Als dat maar goed afloopt!

Eindelijk! De kwinkslagen!

De opdracht die ik lang geleden van Elke kreeg luidde: schrijf 6 kwinkslagen neer. Bloed zweet en tranen heeft het me gekost, maar na mijn hersenpan tot 5 keer opgelicht te hebben en eigenhandig in mijn geheugen heb zitten graaien, ben ik er geraakt. Oef!

In mijn job is het altijd handig om vlotjes uit de hoek te komen, dus is een kwinkslag nooit ver weg. (alleen jammer dat ik niet onthoud wat ik zeg, anders had ik er waarschijnlijk geen 2 maand over gedaan om deze post te schrijven)

Bij het middageten:

Patiënt: Weeral vogelnestjes!

Ik: Maar de gisteren waren het vogels zonder kop hoor. Dat is iets anders.

Patiënt: Maar het zijn toch weer vogels hé

Ik: Goh, ja, met die vogelgriep, ze moeten toch ergens terecht met hun kadavers hé.

Achteraf heeft de hoofdverpleegkundige me wel gevraagd een beetje voorzichtiger te zijn met mijn uitspraken want een aantal patiënten hadden hun eten geweigerd.

Ook bij het middageten:

Patiënt: ‘t is konijn!

Ik: En? Smaakt het?

Patiënt: Bwa, als ik konijn klaarmaak is het toch lekkerder hoor!

Ik: Ha ja, da’s normaal, uw konijnen hebben niet in het ziekenhuis gelegen hé!

over medicatie:

patiënt : Zoveel pillen dat ik moet nemen!

ik: ja, we hebben nog een heleboel ouwe pillen vanonder in een kast gevonden, en we dachten: laten we ze verdelen onder de patiënten.

Over lichamelijke problemen:

patiënt met blauw oog:  Ik zie er niet uit!

ik: Troost je, naar het schijnt is blauwe ogen één van de zeven schoonheden!

onderweg:

patiënt die  met de rolstoel naar een onderzoek wordt gebracht.

ik: Met de trap of met de lift?

tijdens de nachtdienst:

patiënt: mijn voet slaapt…

ik : Goed hé, nu de rest nog.

noot: Met deze patiënten is het allemaal goed afgelopen hoor!

Een klein addertje onder het gras

Ons telefoongesprek eindigde vlotjes met de woorden:

-ok, dus de camion zal er zijn de 21ste om eh… laat ons zeggen 8h.

- 8h? Is daar een reden voor?

- Ah, gewoon, dan kunnen onze mannen vroeger naar huis!

- Aha, ok, maar ons bed zal nog niet uit elkaar gehaald zijn hoor!

- Geeft niet, dat zijn maar 4 vijzen.

- Tja, da’s dan geregeld! Bedankt!

- Daag!

Ik content dat het zo goed geregeld was, maar ineens viel mijne frank. Duizend bommen en granaten*! Ik had net gezegd dat we veel hulp van kameraden gingen hebben! Hoe ga ik die in hemelsnaam* om 8u ’s morgens bij ons krijgen. Die wonen tegenwoordig ook niet meer bij de deur*.

Natuurlijk, ik zou ik niet zijn moest ik niet snel een zeer logisch en zeer intelligent lokmiddel* gevonden hebben. We gaan heel graag allemaal samen eens goed gaan eten*, dus kan ik ze lokken met een gratis ontbijt* bij ons* om half acht*. Er is maar een klein addertje onder het gras. Het is voor te verhuizen, en het zijn zware meubels. Het wordt dus hard labeur*, maar het zal zeker een plezante dag worden*!

Dus wie zich geroepen voelt om eens te ontbijten op een ander zijn kosten en op een onmenselijk uur voor weekend te zijn: geef maar een seintje!

* ongecensureerd en in chronologische volgorde: Godverdommemiljaardedju – verwaaide met hun pyama vergroeide slaapkoppen – ver achter het plakaat ‘einde beschaving’ - ne vuilen truc – smossen en boefen – elk maximum 3 koeken en twee tassen koffie en ik wil geen kruimels of koffieplekken en ik ga het controleren – bij ons, dus volgens onze regels dus elke koek die ge bepampelt maar niet opeet betaal je terug – om half  8 dus ge hebt maar een half uur voor te boefen, uwe mond af te vegen en den boel op te kuisen – ge gaat uw tenen mogen uitkuisen – het wordt superwijs want wij hebben de max van maten en ‘t is altijd amuseren als we iets tesamen doen.

Doe er mij maar nog één!

Content! Content! Niet te doen! Zooo content! Ben weer aan het werk sinds twee dagen en het is alsof ik nooit ben weggeweest. (voor mij dan toch, voor de collega’s zal het wel weer even wennen zijn vrees ik).

Veel mensen vonden het stom, zo nog net die laatste dagen van het jaar moeten gaan werken. Ikzelf heb er nauwelijks bij stilgestaan. Ik heb geen dagen afgeteld, geen streepjes op de muur gezet. Ineens was hij er gewoon, die dag waarop ik weer om 6u op moest en mij weer rot moest haasten om nog op tijd te komen. En ik heb het gevoel dat ik het jaar goed kan eindigen.

En wat voor een jaar is het geweest! Twee maand gewerkt, drie maand en 8 dagen (grrrr…. 8 dagen!!!) chagrijnig zwanger zitten wezen, een viertal uurtjes liggen bevallen, en dan 6 maand luie taart geweest en leute gehad met onze luxe-dochter. Een huisje gebouwd (bijna af), autootje gekocht (bijna geleverd), blogje gestart (bijna op sterven na dood, maar vandaag net op tijd gereanimeerd). Wat een top-jaar!

Dus wat ik mijzelf wens voor het nieuwe jaar : dat we er nog zo één mogen beleven. En weet je wat? Geef iedereen er maar één! Tournée générale!