Het leven zit vol verrassingen
Hij is laat thuis, eet eerst nog, dan een beetje pc, ploft zich dan in de zetel voor tv. Zap. Voetbal. Goal.
Ik zeg: “Voilà, ge hebt de goal gezien.”
Hij zegt: “schrijft nog een blogske… kom…”
En nu zit ik hier. Even denken… Wat dacht u van een quizke?
Trivial-time:
U mag de juiste antwoorden spoedig verwachten.
(waar een avondje prutsersbal niet goed voor is…)
De antwoorden staan bij Wistjedatjes
“Onder de naam Serious Quitters’ Arcade (her)lanceerde het farmaceutisch bedrijf Pfizer gisteren drie arcadespelletjes die in de jaren tachtig razend populair waren: Pack Man, Fogger en Bin-it! Bij nader inzien kadert dit in een campagne om mensen van het roken af te helpen” (De Standaard online)
Ik weet niet of veel mensen zal helpen, maar ik (als stokverslaafde niet-roker) vind het in ieder geval al erg leuk.
www.quittersarcade.com
Je zou de spelletjes moeten kunnen op je blog plakken, maar na 3 keer proberen is het me nog steeds niet gelukt. Het zou hieronder moeten staan maar ik krijg enkel die vreemde boodschap.
// <![CDATA[
var so = new SWFObject("swf/main.swf?anticache=1", "home", "100%", "100%", "9", "#000000");
so.addParam("base", "swf");
so.addParam("scale", "noscale");
so.addVariable("domain", "http://www.quittersarcade.com");
so.write("flashcontent");
// ]]>
var gaJsHost = ((“https:” == document.location.protocol) ? “https://ssl.” : “http://www.”);
document.write(unescape(“%3Cscript src=’” + gaJsHost + “google-analytics.com/ga.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));
var pageTracker = _gat._getTracker(“UA-5375904-1″);
pageTracker._trackPageview();
Vandaag moeten we allemaal één minuut met ons gammellen kletteren voor de leidsters van de VKSJ die hun kroost van een grote ramp gespaard hebben! Ik vroeg me onlangs nog af waarom je op je CV mag vermelden dat je leid(st)er geweest bent van een jeugdbeweging. Hierom dus onder andere.
Ik weet dat het fout is de toekomst van je kind al te plannen, ik probeer het te mijden, maar één ding kan ik niet laten te hopen: dat ze lid wordt van de KSJ-KSA-VKSJ. Ik vond dat zelf zó leuk! Uitkijken naar elke zaterdagnamiddag om weer het varken uit te hangen, samen te spelen (piskwis, vleeshoop, dikke berta enz) de scouts uitjouwen, samen met de scouts de chiro uitjouwen en vuil en moe weer thuis te komen.
En dan het zomerkamp! In tenten slapen! Je bed zelf sjorren! Bijna flauwvallen van de stank op den hudo! Eten met bestek en servies waar het eten van drie dagen geleden nog aanhangt (want afwassen is stom)! Hout sprokkelen (en mijn eigenste broer betrappen op het omhakken van een boom) Liedjes zingen, spelletjes en toneeltjes spelen bij het kampvuur! De jongens die iedere avond het kampvuur uitpisten! Durverstocht! Rechtendoortocht! Dropping! Tochttechnieken (hebben van mij een voortreffelijke co-piloot gemaakt heden ten dage)! Betonpap ( allemaal zitten wurgen behalve natuurlijk de familie Boone die een tweede keer wou, want de truk was niet te veel bruine suiker, zo ziet het er minder uit als kots)!
En dan Keetn, Joepie, Stuntdag en Stuntnacht!
Oooh, ik kan blijven doorgaan.
Ik zou het zo jammer vinden mocht Marie dit niet willen meemaken. Ze zou zelfs mijn hemd mogen dragen (want ja hoor, ik heb het nog!). In uiterste nood wil ik haar zelfs toestaan van bij de scouts te gaan (alleen in uiterste nood!) Maar niet de chiro, dat gaat me net iets te ver. (voor de leken: neen, dat is niet grof! De jeugdbewegingenoorlog is een essentieel element van de hele jeugdbewegingscultuur)
Ik schrijf haar alvast in, dat kan zeker geen kwaad.
gegevens:
Mama heeft een abonnement badminton voor de maandagavond
Papa heeft een abonnement badminton voor de maandagavond
Marie heeft een ochtendhumeur, elke avond
bewijs:
de planning:
18u15′00″: avondeten
18u30′00″: Marie eten geven
19u00′00″: boelke pakken en vertrekken
19u15′00″: aankomst sporthal (badminton begint om 19u maar dit is zowiezo het vroegste dat we er kunnen geraken)
de trieste realiteit:
18u20′00″: avondeten
18u30′00″: Marie eten geven
19u00′00″: Marie recht gezet om te laten boeren
19u00′03″: Marie begint te krijsen, vindt duidelijk dat ze niet genoeg heeft gegeten
19u00′05″: Marie terug eten geven
19u10′00″: Marie recht gezet om te laten boeren
19u10′02″: Marie begint te krijsen, vindt nog steeds dat ze niet genoeg heeft gegeten
19u10′04″: Marie terug eten geven
19u11′00″: de papa vertrekt alvast naar de sporthal, de mama komt wel als Marie klaar is
19u16′34″: Marie laat 3 krachtige scheten met -naar de geur doet vermoeden- inhoud
19u20′00″: Marie recht gezet om te boeren
19u20′02″: Marie begint te krijsen, denkt waarschijnlijk haar dikke buik een ondervoedingsbuikske is
19u20′04″: Marie terug laten eten
19u27′00″: de mama is het kotsebeu, zet Marie recht op de schoot, Marie begint te krijsen, de mama trekt het haar niet aan, ververst Marie’s pamper die inderdaad goed gevuld is, kleed Marie aan, zet haar in de Maxi-cosi, doet zelf haar sportkleren aan, neemt haar sportzak, de babytas, haar sjakosj, de maxi-cosi, en gaat geladen gelijk nen ezel naar beneden (2 trappen), zet alles in de gang, versteekt de was in de droogkast, pakt weer al haar bagage, zet alles in de auto en kruipt zelf achter het stuur
19u37′00″: vertrek naar de sporthal
19u41′24″: de mama ontdekt dat ze geen flesje melk mee heeft voor dochterlief, keert de wagen en rijdt terug naar huis
19u46′00″: aankomst thuis, de mama zet Marie in de Maxicosi in de gang en spurt naar boven (2 trappen)
19u46′05″: hijgend water en poeder in een flesje, tjoep erop en al schuddend weer naar beneden, intussen Marie’s gekrijs negerend
19u47′39″: trap en gang liggen vol melkspatten, flesje was dus niet goed toe, naar berging gelopen
19u49′40″: wasmand doorzocht voor een schotelvod, enkel een vers gewassen zakdoek gevonden, trap en gang met zakdoek opgekuist
19u53′00″: Marie weer in de auto gezet, flesje in de zak, de mama achter het stuur
19u53′02″: de mama zoekt haar sjakosj, vindt ze niet, ze ligt blijkbaar nog boven van toen ze het flesje ging maken
19u53′35″: Marie uit de auto, weer in de gang, de mama naar boven (2 trappen), de mama weer naar beneden (mét sjakosj), Marie weer in de auto, de mama weer achter het stuur
19u59′00″: Marie zet het weer op een krijsen, de mama probeert haar tutje te geven, Marie spuwt het weer uit, de mama zegt foert, zet de radio een ietsiepietsie luider en vertrekt alweer richting sporthal al luid meezingend met Zjef Vanuytsel
20u11′13″: de mama denkt dat ze sneller aan de sporthal zal zijn als ze de Ottergemse steenweg neemt, dus slaat af aan het UZ
20u12′13″: gevloek want voor ons rijdt de rijschool en Marie krijst harder en harder
20u22′00″: aankomst sporthal, auto uitladen, Marie stopt met huilen
20u28′00″: aankomst in de zaal, Marie uit maxicosi gehaald en aan Fien gegeven en sportschoenen aangedaan
20u30′00″: start van een ontspannend, maar spannend halfuurtje badminton (btw: allebei de wedstrijdjes gewonnen, kan met mijn adrenalinepeil van het moment te maken hebben)
Het was een marathon én een half uur badminton, maar het had echter allemaal nog erger gekund, want bij de thuiskomst ’s avonds zag ik dat mijn tank leeg is.
Ik kijk al uit naar volgende week maandag want sporten is fun!
Er zijn feesten, leuke feesten, vree wijze feesten, en trouwfeesten. Het trouwen staat tegenwoordig serieus ter discussie, maar gelukkig belet dat de mensen niet om op een trouwfeest zich toch weer volledig te geven. Dit weekend hebben we weer zo’n prachtexemplaar gehad. Een trouwfeest zoals een trouwfeest moet zijn. Met alle klassiekers.
Als het op dansen aankomt heb ik de elegantie van een halfautomatisch machinegeweer, maar die klassiekers doe ik bijna altijd mee! Een overzicht van dit zaterdag:
De hucklebuck: Favoriet! Supergemakkelijk, er zijn er altijd die het slechter kunnen dus de kans op totale afgang is quasi nihil!
De scottish: Geen idee of het juist geschreven is, maar wij noemen het zo. Duurde ongeveer een half liedje tegen dat wij het weer onder de knie hadden. Maar ik trapte altijd op de voeten van die voor en achter mij.
In Zaïre: Heb ik dit weekend voor de eerste keer gekunnen, supersimpel, ik was er misschien gewoon nog niet klaar voor op alle vorige trouwfeesten… De indianendans heb ik geweigerd mee te doen wegens een afkeer voor kinderliedjes die door kinderen worden gezongen.
De marie-louise: overgeslagen gezien mijn nog steeds onderontwikkelde buikspieren en een witte broek en flashbacks van vroeger marie-louises (mijn broer heeft er nog nachtmerries van, maar gelukkig heeft hij wel weer zijn oorspronkelijke vorm teruggekregen)
De kabouterdans: Ook één van mijn favorieten want hier is elegantie langs geen kanten aangewezen
De sirtaki: De eerste sirtaki was minder plezant aangezien ik geklemd zat tussen twee kanjers van zweetoksels. Het was niet gemakkelijk om bij bewustzijn te blijven… De tweede sirtaki was fantastisch, stond in de middelste kring en heb op geen andere voeten dan de mijne getrapt.
Les lacs du Connemara: Struikelblok op ieder trouwfeest. Hier beheers ik nog steeds niet de juiste techniek. Ik deed alweer superenthousiast mee, maar mijn enthousiasme werd weer maar eens gekelderd door een oprollend serviette. Ik moet nog veel oefenen op de draaibeweging ofwel ben ik gewoon niet slim genoeg voor deze dans.
De vogelkesdans (ik mag niet meer eendjesdans zeggen van mijn zus…): Saai, moordend voor de dijen, kinderachtig, maar ik heb toch maar weer vollenbak meegedaan.
Jumpen: De nieuwe klassieker! Heb ik echter moeten overlaten aan de teergeliefde (echt jammer dat daar geen beelden van bestaan, maar op vraag doet hij het nog wel eens voor… 
) want mijn boezem kon het niet meer aan…
Oneindig lang geleden (= een goed half jaar) dat we ons nog eens zo hebben kunnen geven. Elke en Maarten, nog es dikke proficiat en goede reis hé!
En daar hebben wij voor gezorgd!
We hebben er maanden aan gewerkt, georganiseerd, gebeld, gemaild en teruggebeld en teruggemaild… en zaterdag was het zover: Elke’s vrijgezellendag. (Duimen voor goed weer helpt, want we hebben geen druppel regen gezien)
En ‘t was wijs!!! Eerst de citygame: een spel met gps in ‘t stad, Elke als boef, de rest als politieagenten. Ik heb jammergenoeg hier niet aan kunnen meedoen, want een politieagent met een kindervoiture, dat bestaat niet. In de plaats heb ik de catering mogen verzorgen. Bleek geen simpel spel te zijn… veel tactiek, veel lopen, maar heel plezant.
Daarna een buikdanssessie. We hebben ons volledig gegeven! Met uitputting en slappe lach tot gevolg.
Dan was er de valleigolf. Op de weiden van een boerderij, met een soort cricketstok maar groter, en een kleine voetbal. We waren voorzien op drassige ondergrond, en we zijn Elke -voor wie het dagprogramma één groot raadsel was- daarbij niet vergeten. Leen had voor prachtige katsjoebotten gezorgd!
Ginder dan ook barbecue gegeten, en tegen 23h richting Oudenaarde, maar dat laatste was niet meer voor mij.
Elke had genoten van haar vrijgezellendag, Maarten blijkbaar ook, en ik denk dat ze er nu klaar voor zijn!
Véronique De Cock staat een paar weken na haar bevalling in de p-magazine, Wendy Van Wanten staat na een paar weken al terug op het podium alsof er niks gebeurd is… Mijn doelstelling voor binnen een paar weken?
GEWOON WEER IN MIJN KLEREN KUNNEN !!!
Het werd tijd om de confrontatie aan te gaan en de ravage op te meten. Ik was natuurlijk op het ergste voorbereid…
deel 1: de spiegel. Jawadde dadde. 5 uur na een bevalling zag ik er nog 6 maand zwanger uit! Maar Wat leuk was de verrassing: iedere dag gaat er gewoon een maand af! (tenzij ik mij neerzet, mijn buikkwab liegt helaas niet… maar allez)
deel 2: de weegschaal. Best ’s morgens wegen zeggen ze dus om 5u opgestaan, proberen naar de wc gaan gelijk ik nog nooit naar de wc gegaan ben -is natuurlijk niet gelukt-, kleren uit, adem inhouden… Oef, het viel al bij al wel mee… Maar wel werk aan de winkel. Geen snoep meer en veel water drinken en veel bewegen.
deel 3: de kleerkast. Een echte tegenvaller. Ik wist niet dat mijn kleren zo smal waren want ik hou niet van aansluitend. Het is echt zoeken naar iets waar ik in kan. De onderste helft van mijn lijf, dat moet binnenkort wel lukken, maar de bovenste helft! Als dat maar nog goed komt. Het komt er dus infeite op neer dat ik maar een dag of drie mijn knieën heb kunnen zien vanuit stand, ineens waren ze weer weg door een boezem die het lijf wou domineren.
Wordt vervolgd… binnen een paar weken… maar niet in p-magazine of op een podium.
Een avond voetbalkijken (Zwitserland-Tsjechië; FC De Kampioenen; Turkije-Portugal) leert mij:
Maare… wat wist ik al lang?
-voetballers zijn vuilaards: ze spuwen in het gras (vind ik zeer vies) en slieren er daarna in.
-voetballers zijn plantrekkers: ze hebben het in interviews over een moeilijke jeugd in een achtergestelde buurt, kortom (over-)leven in de marginaliteit, maar één schopke tegen hun scheenbeentje en ‘t is bleiterij.
-voetballers hebben geen realistische kijk op de zaken: waarom houden ze bij “een muurke” hun kruis vast als ze nog de doelnetten met moeite kunnen raken? Grootheidswaan?
-voetbalsupporters zijn soms grappig maar doorgaans gemeen. Ze roepen dingen waar mijn oren van tuiten!
-voetbalsupporters zijn zelfs geen SLUIKstorters, het zijn gewoon storters. Afval hoort in de vuilbak!
-de nabespreking in “Hotel Regina” (starring Goedele Liekens as ‘Domme Bimbo) kan samengevat worden in één woord: LULKOEK. Maar ik hoor hier dat dat niet erg is…
-FC De Kampioenen was het leukst met DDT en Oscar.
Nooit geziene taferelen hier in huis. alleen maar omdat ik in mijnen goeien ben.
Dimitri (voetballiefhebber) in den bureau een voetbalspelleke aan het spelen, alle deuren tussen bureau en living zo ver mogelijk open. Ik (zware voetbalallergie) continu roepend wat er op het scherm te zien is. Sjans dat deze vrouw een beetje kan multitasken, want intussen zit ik hier op de laptop ook nog mahjong te spelen.
We proberen telkens het nuttige aan het aangename te koppelen maar ik heb nog maar drie keer moeten lachen. De eerste keer wanneer het ging over de Gouden Fluit voor de meest verdienstelijke scheidsrechter (kinderachtig van mij, ik weet het, maar komaan, de gouden fluit !), de tweede keer toen tijdens de tsjechische nationale hymne de suporters de tenor uit ritme probeerden te brengen, en de derde keer toen ik binnen de vijf minuten een leugenachtige “één-nul voor Tsjechië!” uitriep en mijn voetballiefhebber in allerijl kwam aangesjeesd voor nul-de-botten.
Ik weet niet of ik ga blijven lachen, want de afspraak was dat het vanavond voetbalavond is, deze duurt tot ongeveer half elf denk ik, er valt hier bijzonder weinig te beleven en de voetballiefhebber is met geen stokken weg te slaan van zijn voetbalspel. Ik heb nog wel wat inspiratie om de lol erin te houden, maar het is nog wel erg lang. Nog 5 helften te gaan. Wordt vervolgd denk ik…
De aandachtige lezer sprak: