Triestig weer

Jaloers!!! Jaloers ben ik. Op iedereen met een terras. Ik ben zelfs jaloers op haar stabilisé! Want met dit mooie weer slijt ik mijn dagen binnen, over een bassin kwijlend naar het terras en het gras van de buren. (dat bassintje is niet Marie haar badje, voor alle duidelijkheid).

Het is niet dat we niks hebben, hoor. We hebben onkruid, papaver, tengels, stukken betong, hout, zand en mos. We hebben ook heuvels. Het is te zeggen, als je niet kijkt waar je loopt, breek je gegarandeerd je poten. Of nog anders gezegd, het is het soort terrein waar de eerstgeborene (en neen, er is geen tweedstgeborene en ook niet op komst… miljaar, duuzend keer per dag diezelfde vraag…) schoenen aan MOET, en aan het handje MOET lopen teneinde niet onzacht met de  Zonnedorpse bodem in aanraking  te komen. (je moet het haar eens proberen uitleggen…)

Het was anders gepland. Het terras had er al moeten liggen, maar toen besliste een egoïstische chauffeur die van tien negen op een appartement woont wraak te nemen voor zijn verstikkend warme kleine woonst (ook meegemaakt) door zijn bolide  met een rotvaart in onze terrasaannemer zijn twee carpoolende werknemers hun gat te rammen. Ze liggen alletwee in de kliniek, hun baas zit in de puree, en wij zitten nog altijd een wildernis. En Marie zit in haar plonsbadje in de keuken. Zonder water.

Met het terras, zou ook de oprit gelegd worden, en een pad langs het huis, maar dat is dus ook afwachten. Dus ik blijf vegen, stofzuigen en dweilen. En ik blijf springen. Triestig hoor, als je je ramen langs de buitenkant wil kuisen, en je bent te klein om tot boven te geraken. En kriebelen dat dat doet, dat vuile sop dat langs je hand via de pols, over je arm naar je oksel loopt. En dan heb ik het nog niet over de spatten in mijn wezen.

Fietsen had ook leuk geweest, maar dat is zo’n gedoe zonder oprit. Eerst de tweewieler uit de garage hijsen, dan een plekje zoeken waar hij wel op zijn pikkel blijft staan, dan het kind erin zetten, dan merken dat hij minder stabiel staat dan je dacht, dan de fiets verrijden, dichter bij de garage, en zelf voor pikkel spelen en zo dan heel handig de garagepoort sluiten.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze dan niet merken dat haar sjakosj nog binnen ligt.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze niet hele dagen over niks anders zagen dan het triestige leven in dit triestige weer zonder terras. Hele dagen. Zagen. Over het gebrek aan een terras.

Voelt u de uitnodiging tot uitnodiging? Op uw terras? Ik zal niet zagen. Over mijn gebrek. Aan een terras. Echt.

Typen en blij zijn

Ik ga niet klagen over Telenet, over hoe lang ze ons door hun incompetentie en gebrek aan interne communicatie afgesneden hebben van de buitenwereld. En ook niet klagen over hun rekening (want die zijn we toch niet van plan om te betalen). 

Ik ga blij zijn want intussen schijnt de zon, wonen we hier in ons nieuwe huis, hebben we digitale tv – ja inderdaad, ik vind er niks aan om de poriën van de omroepers te kunnen tellen- en hebben we vaste telefoon! Die ‘vaste’, die mag u letterlijk nemen, want de telefoon staat op een hoge kast en heeft een korte draad. 

En dan last but not least: we hebben internet! We kunnen weer mailen, mobwars spelen, onzin lezen, bloggen, blogs lezen en rekeningen betalen. 

Dus typen en blij zijn!

De leukste week van de wereld – dag 4

Een petieterig kleine minuscule MEGAdip overviel mij gisteren. Er lijkt maar geen einde aan te komen. Het is als vuil dat uit de poriën van dit appartement blijft komen. We hebben hier drieënhalf jaar gewoond, of beter: verzameld, en daar dat heb ik nu wel geweten! Gisteren een dertigtal (gevulde) dozen eigenbenig twee verdiepen  naar beneden gedragen. Ik doe dat niet graag. En wat ik niet graag doe, moet zo snel mogelijk voorbij zijn. Het gevolg: 2 liter zweet, 2h kortademigheid, en vele zwarte en witte sterretjes voor mijn ogen. Beetje dood dus.

Gelukkig was daar (toen ik net even weg was om Marie voor een paar uurtjes bij de ouders te droppen) mijn lieve zus. Het goede hart heeft intussen mijn boodschappen gedaan, tegen dan was ik thuis en zijn we beginnen dozen laden. Met al haar ervaring (zij verhuisden een paar maand geleden) gebood ze mij ook zoveel mogelijk kleinen brol mee te nemen zodat we een beetje klaarte zagen, en hébben we klaarte gezien! In al die klaarte zag de zus hoeveel er al weg was, ik zag jammergenoeg hoeveel er nog stond. Mijn zus weet van aanpakken dus zijn we maar beginnen inpakken in de hel (den bureau). Ze heeft me fantastische tips gegeven om de dozen niet te zwaar te maken en ik moet toegeven dat het vrij vlot ging. (eigenlijk te vlot, want de teergeliefde wees me erop dat ik de instructies voor de meubelen had mee ingepakt, die heb ik dus nog moeten terug zoeken). En vandaag komt ze terug (uit kompassie).

Ook mijn ouders waren er op het moment dat ik ze nodig had. Het verliep zoals altijd: ik heb een half uur lang non-stop tegen hen mogen zagen en zagen, waarna zij mij zijn beginnen uitlachen dat ik alles toch altijd veel te goed zie zitten, tot op het moment zelf, en dat het ook niet zo slim is van op zaterdag te verhuizen en op zondag al volk uit te nodigen. Kijk, en zo werkt het. Eens goed uitgelachen worden helpt ongelofelijk bij mij.

Terug thuis gekomen, bleek superman bezig te zijn. Alsof hij hele dagen niks anders doet, was hij -schijnbaar- moeiteloos en tegen een onwaarschijnlijk tempo aan het inpakken. En efficiënt! Ik stond erbij en ik keek ernaar. Hij snapte niet waar ik een probleem van maakte, en ik snapte het toen ook niet meer.

Vandaag is waarschijnlijk de laatste blog. Ik denk dat vanavond de pc wordt ingepakt, en we hebben in het nieuwe huis pas vrijdag internet. Het wordt nog erg druk. Sebiet nog vlug vlug inpakken, vanmiddag komen al een paar vriendjes om al meubels uiteen te halen. Morgen om half 8 komen nog meer vriendjes voor de echte verhuis. En ik zie het weer zitten. Familie en vrienden zijn goud waard!

De leukste week van de wereld – dag 3

Ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag wel op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars

Voilà! Mijn straf is geschreven. Sebiet effe piepen op mobwars en dan weer aan het werk…

Gisteren dozen ingepakt tegen 25 in ‘t uur (bebouwde kom gecombineerd met de vertraging door Mobwars en Marie) en het einde komt in zicht. Dat wil zeggen, ik zit zeker over de helft. De kasten in de living zijn leeg (behalve de drankenkast), de helft van de keukenkasten (een mens moet eten ook hé), mijn kleerkast (in drie verhuisdozen gepropt, dat wordt strijken…), de schoenkast, Marie’s kleerkast, de halve badkamer, onze cd’s (twee niet-te-heffen verhuisdozen, wij zijn zot), en verder nog dozen vol brol.

Het geluk was gisteren aan onze kant: telefoon van TMVW: vrijdag hebben we WATER!!! Daar had ik echt niet op gerekend! Gelukkig lezen die mannen geen blogs…

Verder nog deze nuttige tips voor iedereen die een verhuis plant:

- elke woonplaats hoger dan het eerste verdiep en zonder lift is een merde

- men sluit het internet best af één week vóór de verhuis

- amen.

De leukste week van de wereld – dag 2

Het doet mij denken aan de examenperiodes van vroeger. Een hele dag mij continu moeten motiveren om toch nog een paar blaadjes te studeren. Nu moet ik mij dus de hele dag motiveren om toch nog een paar dozen in te pakken.

Enige stress en gevoelens van ontmoediging waren mij gisteren niet vreemd, want pas om 18h had ik door dat we gisteren niet woensdag maar dinsdag waren. Ik had een gat in de lucht moeten springen dat ik er een dag extra bij kreeg, maar werd helaas verhinderd omdat ik toen ook nog een andere onaangename ontdekking moest doen. Mijn glazen had ik in de voormiddag al allemaal in bakken gedaan en wat papier tussen gepropt (wat een rotjob!), maar ’s avonds toen ik de brol van boven mijn keukenkasten haalde vond ik al de originele dozen van mijn glazen terug. Ik heb de moed nog niet gehad om mijn glazen weer te ontinpakken en in de dozen te steken…

Met een volgeladen auto dan naar ons nieuwe stulpje gereden, al mijn dozen uitgeladen + kind, en begonnen met het afwassen van de muren in de badkamer. Onze badkamer is erg handig. Er staat een soort park in: je zet je kind erin, en het kan er niet meer uit. En eventueel kan je er water in laten lopen en je kind erin wassen, maar dat was nu niet nodig, en het zou niet gaan ook, aangezien iedereen wel weet dat water nu een beetje moeilijk ligt. De badkamer was ontzettend smerig. Ze hebben zwart voegsel moeten gebruiken, dus die ene emmer water die ik had, was binnen de kortste keren een echte modderpoel. En wat doet een mens dan? Niet kijken als hij van zijn laddertje stapt hé! Maar ik heb mij niet laten kennen, en heb naarstig voortgewreven en mijn zwarte natte schoen en kous koudweg genegeerd.

Het is de leukste week van de wereld, dat staat zo in mijn titel, dus hier komen dan de lichtpuntjes: 1. ik heb een nieuwe verslaving die perfect te combineren valt met het dozen inpakken: Mobwars op Facebook. 2. ik ben momenteel een fervent tegenstander van de consumptiemaatschappij (maar tegen dat alles ingepakt is kan het wel over zijn). 3. ik hou van een uitdaging en schrijf niet op mijn dozen wat erin zit. 4. mijn strijk is gedaan (gisteravond tussen 22.30h en 23.30h) en 5. ik heb heerlijk geslapen

En vandaag is er weer een dag, en het wordt weer een lange want de teergeliefde gaat op de lappen met Grootkonijn. (En hij mag van mij want hij verdient eh… lappen… eh allé, hij verdient het om eens op de lappen te gaan. Dat is het!)

De leukste week van de wereld – dag 1

Het is in feite al niet meer over een week maar over 6 dagen. De zes leukste dagen van de wereld. Jaja, want we verklaren de verhuis officieel voor gestart! Met gestart bedoel ik ook echt gestart. Tot gistermorgen was hier nog geen zak gebeurd, nog geen blaadje papier verschoven in functie van de verhuis. Niks. Niemendalle.

U weet het wel, of misschien niet, maar hier schrijft een luie taart. Iemand die een natuurlijke immuniteit heeft voor doorligwonden, met alle gevolgen vandien. Een echte, die een glimt van trots als een vrije dag een actieve dag is geworden. Dus deze week zal ik glimmen! (veel keuze heb ik ook niet)

Gisteren dag één. Om half 10 in het nieuwe huis aangekomen. Dat is vrij vroeg als je weet dat de schrijfster hier zo slim geweest is om deze week de crèche op te zeggen zodat haar achtmaandige telg (vandaag!) de hele week van hot naar her meegesleurd zal worden. Dus eerst Marie een beetje opkallefateren en eten geven en 4 zakken animatiemateriaal klaarsteken om haar tevreden te houden en dan richting nieuwe woonst.

Water hebben we nog niet, maar gelukkig wel een grote regenput, en lieve buren met wiens water we vorige week de chauffages mochten vullen. De staat van het huis was dus ongeveer zo: 20°C, 3 cm stof, 3.5 cm zagemeel. Ik ben begonnen in de keuken. Alle keukenkasten uitgewassen en de keuken 4x gedweild (waarvan één keer met cementsluier en dat is ook een werk zenne). De living geveegd, en voor de helft gedweild. De ruiten van de keuken binnenkant gekuist. Soep gemaakt voor de schoonpapa die boven nog laminaat aan het leggen was en voor de zus die twee emmers water is komen brengen en verder niks gedaan heeft behalve de achtmaandige laten kennismaken met het instituut ‘boterhammen met choco’.

Om twee uur zijn we met mijn mama en zus naar Eeklo gegaan om een wafel te eten en wat onozelheden te kopen. En ’s avonds gaan badmintonnen. Ik ben dus fier als een gieter. Dag één van de leukste week van de wereld was een succes! Druk! Actief! Sportief!

Vandaag dag 2: zoveel mogelijk dozen vullen op een zeer logische en zeer intelligente manier. Als dat maar goed afloopt!

Leve de burocratie! (vervolg)

Vrijdag toch blijkbaar het geluk gehad mijn smeekbede bij het juiste oor gedaan te hebben. Want zoals de vriendelijke watermevrouw me beloofde heeft ze deze voormiddag teruggebeld. Het wordt ofwel één dag vóór de verhuis, ofwel 3 dagen later dat het water zal worden aangesloten.

Ik ben ferm opgelucht. Een weekend zonder kraantjeswater kunnen we wel overbruggen, we hebben immers een grote regenput. Dus we moeten niemand lastig vallen, had ik nog even gewacht met die rekening te betalen aan mijn zus…

Dus eindconclusie: hier spreekt een tevreden mens. De TMVW mensen hebben hun best gedaan een kromme situatie recht te trekken dus mij horen ze niet meer klagen. Driewerf hoeraaa!!!

Leve de burocratie!

Mooie titel hé! Leve de burocratie!

Of misschien ben je het niet met me eens? Misschien zit je ook in onze situatie? Heb je ook een verhuisdatum die echt niet meer verlegd kan worden, en wist het TMVW je ook pas eergisteren te vertellen dat je ten vroegste 3 dagen na je verhuis over water zal beschikken? Hebben ze bij jullie ook 4 weken nodig om straatplannen op te vragen? Oh, en heb je je misschien ook kwaadgemaakt tegen die vriendelijke mijnheer aan de telefoon? Want dan ben je waarschijnlijk net als ons ook een week dakloos? En wist de telefoonbediende ook niks beter te zeggen dan “ja, ge hebt het zitten hé”?

Ach, je moet niet kwaad zijn… Zij kunnen daar immers niet aan doen! Bij het TMVW werken immers allemaal kleine lieve mannetjes die door een foutje van de natuur maar 76 bewegingen mogen maken per dag. Voor iedere beweging die ze méér maken, vallen ze een uur in slaap. Dus als je hen opjaagt, maak je hen nerveus, dus maken ze meer bewegingen (nerveuze bewegingen en soms zelfs eens een tic nerveux), dus dan vertraag je het hele proces nog. Bovendien zijn ze niet zo sterk, ze kunnen maar maximum 3 A4′tjes ineens opheffen. Ah, jouw papieren bedragen maar 2 A4′tjes. Tja, de onze ook…

Maar je bent ook kwaad omdat ze nu pas zagen dat ze onder de straat moeten boren? Gek, dat is nu net hetzelfde als bij ons. Maar die mannetjes kunnen er toch ook niet aan dat ze als nieuwjaarsbonus allemaal een gps gekregen hebben van hun baas, met als gevolg dat ze niet meer kunnen kaartlezen, en dus geen straat van een huis kunnen onderscheiden?

Oh, ze hebben bij jullie ook gezegd dat het vier weken duurt om de plannen van de elektriciteit en gasleidingen op te vragen! Goh, ja, Die plannen bevinden zich nu ook niet bij de deur hé! Ze moeten daarvoor diep in de brousse van Borneo en je kunt denken… met slechts 76 bewegingen per dag en hele korte beentjes geraak je echt niet ver.

Dus je ziet: geen reden om je kwaad te maken, die mannen kunnen daar niks aan doen. Misschien moet je die dakloze week maar met je gezin een reisje doen? Ah, dat gaat niet? De rekening van het TMVW is te hoog? Pffff… Misschien kan je dan toch beter nog eens bellen en eens goed je frustratie uitschreeuwen, wie weet lukt het dan ineens wel!

-word vervolgd-

Een klein addertje onder het gras

Ons telefoongesprek eindigde vlotjes met de woorden:

-ok, dus de camion zal er zijn de 21ste om eh… laat ons zeggen 8h.

- 8h? Is daar een reden voor?

- Ah, gewoon, dan kunnen onze mannen vroeger naar huis!

- Aha, ok, maar ons bed zal nog niet uit elkaar gehaald zijn hoor!

- Geeft niet, dat zijn maar 4 vijzen.

- Tja, da’s dan geregeld! Bedankt!

- Daag!

Ik content dat het zo goed geregeld was, maar ineens viel mijne frank. Duizend bommen en granaten*! Ik had net gezegd dat we veel hulp van kameraden gingen hebben! Hoe ga ik die in hemelsnaam* om 8u ’s morgens bij ons krijgen. Die wonen tegenwoordig ook niet meer bij de deur*.

Natuurlijk, ik zou ik niet zijn moest ik niet snel een zeer logisch en zeer intelligent lokmiddel* gevonden hebben. We gaan heel graag allemaal samen eens goed gaan eten*, dus kan ik ze lokken met een gratis ontbijt* bij ons* om half acht*. Er is maar een klein addertje onder het gras. Het is voor te verhuizen, en het zijn zware meubels. Het wordt dus hard labeur*, maar het zal zeker een plezante dag worden*!

Dus wie zich geroepen voelt om eens te ontbijten op een ander zijn kosten en op een onmenselijk uur voor weekend te zijn: geef maar een seintje!

* ongecensureerd en in chronologische volgorde: Godverdommemiljaardedju – verwaaide met hun pyama vergroeide slaapkoppen – ver achter het plakaat ‘einde beschaving’ - ne vuilen truc – smossen en boefen – elk maximum 3 koeken en twee tassen koffie en ik wil geen kruimels of koffieplekken en ik ga het controleren – bij ons, dus volgens onze regels dus elke koek die ge bepampelt maar niet opeet betaal je terug – om half  8 dus ge hebt maar een half uur voor te boefen, uwe mond af te vegen en den boel op te kuisen – ge gaat uw tenen mogen uitkuisen – het wordt superwijs want wij hebben de max van maten en ‘t is altijd amuseren als we iets tesamen doen.

Doe er mij maar nog één!

Content! Content! Niet te doen! Zooo content! Ben weer aan het werk sinds twee dagen en het is alsof ik nooit ben weggeweest. (voor mij dan toch, voor de collega’s zal het wel weer even wennen zijn vrees ik).

Veel mensen vonden het stom, zo nog net die laatste dagen van het jaar moeten gaan werken. Ikzelf heb er nauwelijks bij stilgestaan. Ik heb geen dagen afgeteld, geen streepjes op de muur gezet. Ineens was hij er gewoon, die dag waarop ik weer om 6u op moest en mij weer rot moest haasten om nog op tijd te komen. En ik heb het gevoel dat ik het jaar goed kan eindigen.

En wat voor een jaar is het geweest! Twee maand gewerkt, drie maand en 8 dagen (grrrr…. 8 dagen!!!) chagrijnig zwanger zitten wezen, een viertal uurtjes liggen bevallen, en dan 6 maand luie taart geweest en leute gehad met onze luxe-dochter. Een huisje gebouwd (bijna af), autootje gekocht (bijna geleverd), blogje gestart (bijna op sterven na dood, maar vandaag net op tijd gereanimeerd). Wat een top-jaar!

Dus wat ik mijzelf wens voor het nieuwe jaar : dat we er nog zo één mogen beleven. En weet je wat? Geef iedereen er maar één! Tournée générale!