Ik, Roger en de stielman

Het huis is nog steeds niet af. De teergeliefde doet erg veel zelf, maar heeft erg weinig tijd, en is erg moe. Zo erg is dat nu niet, af en toe lukt het wel eens om dan tijd te maken en dan begint hij er weer aan. Een handige man is veel geld waard. Ik bewonder de teergeliefde dat hij het allemaal zelf wil doen, zo zonder ervaring. Hij doet dat zeker niet slecht. Maar tussen ons gezegd en gezwegen… er is wel een probleempje met zijn klussen. Het is niet van “help! Mijn man is een klusser!”, neen, het is nog erger. Het is van “Help! Mijn man denkt dat hij een Roger is!”. Bij elke klus die hij doet in huis, moet ik afscheid nemen van iets wat wèl in orde was. Veel is dat niet hoor, dat gaat over een stukje laminaat, een stukje lavabo, een stukje pleisterwerk (alhoewel ik ook wel verantwoordelijk ben voor vele putjes in de muur), een stukje trap,… En soms ben ik het beu. Mocht een stielman die schade aanbrengen, dan zouden we op onze achterste poten staan en eisen dat het gerepareerd wordt. Maar het is de teergeliefde, dus wonen wij in een huis waar veel brokjes af zijn.

Af en toe zijn er echter dingen waar je wèl een stielman voor in huis moet halen. Zoals wanneer je keukenblad ineens naar omhoog komt (gelukkig 2 maand voor het verlopen van de garantie). En vandaag was die kerel er. Een vriendelijke man. Wel veel gezucht en gekreun. Want hij snapte er niks van. Keukenbladen komen niet naar omhoog, die zakken soms blijkbaar wel een beetje, maar omhoog komen, daar kon zijn verstand niet bij. En het onze ook niet eerlijk gezegd. Toen ik na 20 minuten gezucht voorstelde om de waterpas er eens bij te halen, zag hij het licht. Het blad was niet naar boven gekomen, dat ernaast was gezakt!. In het diagnosticeren van een probleem was hij dus niet zo sterk, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het feit dat hij erg goed is met kinderen. De mijne welteverstaan.

Als de teergeliefde aan het Roger-en is, dan moeten de kinderen ver uit de buurt blijven (en ik met mijn commentaar en tips ook). Maar onze stielman hier, die maakte daar niks van. Geduldig luisterde hij naar Marie’s verhaal van dat ze naar school geweest is, dat zo mooie botjes heeft, dat die botjes betaald zijn, dat ze een mooie jas heeft, dat die jas ook betaald is, dat ze mooie kousen heeft en dat die betaald zijn, dat ze een lieve juf heeft (ze weet niet hoe die betaald wordt). En geduldig antwoordde hij op haar vragen : “is da van u? En is dà van u? Mooie kleurtjes  hé! Nie kapot maken hé!”. En intussen heeft hij zelfs nog iets kunnen repareren ook. Ik dacht even dat ik gerust kon beginnen strijken, gelijk hij mijn kinders bezig hield, maar ik heb mij ingehouden. En zeg nu zelf: wilt u dààr niet graag wat geld voor betalen? Voor een stielman die zich ondertussen nog met uw kinders bezig houdt? Wij wel hoor, maar wij kunnen dat gemakkelijk zeggen, want de reparatie valt toch nog binnen de garantie.

Nu zit ik toch met een vraag. Je hebt klussers, je hebt Rogers, je hebt stielmannen,… maar je hebt ook vrouwen met een sterk analytisch vermogen en die het nog goed kunnen uitleggen ook, maar hun theorieën (die ALTIJD kloppen) niet in de praktijk kunnen brengen. Bestaat daar een naam voor? Ben ik een Bernice? Of een Lizette? Iemand een idee?

19 cm geluk!

Klagen over het weer? Van geen kanten! Het had veel slechter kunnen zijn! Hadden wij twee weken geleden niet beslist om toch nog ‘s avonds te gaan terrassen bij onze buren, en had ik daar niet nog een nonchalante blik op onze eigen stulp geworpen, dan waren wij er waarschijnlijk nu pas achtergekomen dat onze achterste velux rekkewijd open stond (al zeker drie weken).

En waren wij drie jaar terug niet getrouwd, dan waren wij zaterdag wellicht niet gaan eten, en dan had ik zeker niet nog eens een nonchalante blik op onze eigen stulp geworpen bij het vertrek, en had ik zeker niet gezien dat onze voorste velux rekkewijd openstond (al zeker vijf weken).

Wij noemen dat geluk. En geluk is meetbaar. Jawel. 19cm. Vanmorgen zelf gemeten in ons zwembad dat zondagavond nog leeg was. Dat is veel geluk hé!

De week van de waarheid – eindstand

Verrassende eindstand moet ik zeggen.

Hebben we de 18 graden gehaald deze week?! Tuurlijk da! Wisten we vrijdag al hé.

Ging ik mijn bruin t-shirtje terug vinden? Twijfelgeval. In feite neen, want ik heb niet gezocht dus ook niet gevonden. Maar was het nu een (on-)gelukkige speling van het lot, of een misplaatste grap van de teergeliefde, het doet er niet toe. Toen ik zaterdagmorgen aan de ontbijttafel de nieuwe doos chocomelk eerst eens goed wou schudden, bleek de teergeliefde deze al geopend te hebben. Zodoende was mijn t-shirt ineens ook echt bruin (helaas de rest van mijn keuken ook, ik ben een erg goede schudder).

Gaat het dan toch gelukt zijn om Marie met de windpokken te laten besmetten? Helemaal mislukt. Bah! Kinders met een goede weerstand! Bah!

Krijgen we echt deze week nog een offerte van de tuinaanlegger? Mijn vertrouwen in de stielman was helemaal weg, maar een telefoontje bracht aan het licht dat de offerte weldegelijk verstuurd was, ruim binnen de vooropgestelde termijn. De deze hier wist echter niet dat er een ‘spam’knop bestaat, en als je die hebt (en iedereen heeft die naar ‘t schijnt als ze een beetje van een mailbox hebben) dat je die dan best af en toe eens opent en de inhoud inspecteert. Verrassende vondsten gedaan!

Zullen we deze week weer beneden naar de wc kunnen gaan? Ik kan het iedereen aanraden, zo’n echtgenoot met poten aan zijn lijf. Je moet de kak die er dan eens pleegt aan te hangen er dan wel bijnemen, wil je terug beneden naar de wc kunnen gaan. (Gelukkig hebben we zeep in huis.) En de wc ziet er prachtig uit! Opendeurdagen dringen zich op.

Lukt het ons deze week nog om Marie duidelijk te maken dat er een baby in mama’s buik zit? Ze zegt van wel, maar aan haar blik te zien gelooft ze er geen fluit van. En eerlijk gezegd kan het mij niet meer schelen ook, nog een goei drie weken en het kind floept er toch uit, en dan speelt het toch geen rol meer.

Zeer verrassende eindstand moet ik zeggen! Slechts één neen. Dat ik verdorie op deze leeftijd nog moet leren dat geduld loont. Weeral een beetje verstandiger geworden.

De week van de waarheid – tussenstand

Gaan we de 18 graden halen deze week? Ha! Mijn auto vertelde mij gisteren dat het 19 (!) graden was buiten. Dus schoonzus, blij voor jou dat je niet gewed hebt!

Ga ik mijn bruin t-shirtje terug vinden?Ik heb niet gezocht, want volgende week doe ik zowiezo kleerkastgrotekuis, maar ik heb wel mijn oranje t-shirt terug gevonden. Dit item zal dus een neen worden deze week…

Gaat het dan toch gelukt zijn om Marie met de windpokken te laten besmetten? 17 dagen na de koffieklets is er wind noch pokken. Kuren, die heeft ze wel, maar ik blijf mijzelf wijsmaken dat ook dat maar een fase is.

Krijgen we echt deze week nog een offerte van de tuinaanlegger? Maar bijneent, want het is vrijdag, en in het weekend werken die gasten niet. Maandag hang ik aan hun telefoon. Het geduld inzake stielmannen is uitgeput.

Zullen we deze week weer beneden naar de wc kunnen gaan? En de teergeliefde doet nog zo zijn best, maar het wil maar niet lukken. De eerste siffon was te kort, de tweede was fout van diameter, en intussen blijft dat hier een stofspoor in huis, maar goed, zolang het is pis en kak spoor is, zullen we maar niet klagen zekers…

Lukt het ons deze week nog om Marie duidelijk te maken dat er een baby in mama’s buik zit? Neen, tenzij we heel erg aandringen om eens diep in haar geheugen te graven wat er ooit van ‘t weekend over die buik gezegd is, blijft de dochter over putjes leuteren.

Het zal vooral een neen-week gebleken zijn vermoed ik.

De week van de waarheid

Het zijn spannende dagen (en ik heb het even niet over mijn kleren).

Gaan we de 18 graden halen deze week? Ik zeg van wel, schoonzus zegt van niet. Maar ze wou niet wedden om dat met mij niet te wedden valt (ze heeft gelijk natuurlijk, maar het was niet de bedoeling dat ze dat wist). Zo gaan we nooit rijk worden…

Ga ik mijn bruin t-shirtje terug vinden? Want als het 18 graden is, dan mogen we al eens korter gemouwd door het leven gaan hé.

Gaat het dan toch gelukt zijn om Marie met de windpokken te laten besmetten? Het leek mij 14 dagen terug ‘nu of nooit’ toen de buurjongetjes het zitten hadden. Dus Marie erbij gezet. Los van het feit dat de dochter daar ferm het kreng heeft uitgehangen zijn er toch tutjes uitgewisseld geweest, en nu leven we in hoop. Dat puntje aan haar mondhoek… Zou het? (voor degenen die er verstand van hebben: geen paniek, ik ben immuun, en de ongeborene dus ook nog een kleine 30 dagen, of 38, kan ook)

Krijgen we echt deze week nog een offerte van de tuinaanlegger? We zijn eigenlijk al 9 maand wachtende op de offerte van de eerste tuinaanlegger die we hadden aangesproken, maar die hoeven we intussen niet meer. En we hebben dringend gras nodig, want Marie nog langer hier binnen houden en we mogen een nieuwe inboedel kopen. En als het dan nog eens 18 graden wordt…

Zullen we deze week weer beneden naar de wc kunnen gaan? De teergeliefde heeft prachtig werk geleverd, moet enkel nog voegen en den 2c weer ophangen. Mijn comfort zal dan weer oneindig verbeteren, niet meer continu die trap op te moeten.

Lukt het ons deze week nog om Marie duidelijk te maken dat er een baby in mama’s buik zit? Vandaag de derde dag sinds we erover begonnen, maar het antwoord op de vraag “wat zit er in mama’s buik?”  blijft hardnekkig “putje, Majie ook putje buike” luiden. (alhoewel er niet teveel putje meer aan is, aan die navel van mij).

En jullie maar denken dat ik mij rot verveelde, zo niet moeten werken, maar neen hoor! Mijn leven is spannender dan ooit!

Triestig weer

Jaloers!!! Jaloers ben ik. Op iedereen met een terras. Ik ben zelfs jaloers op haar stabilisé! Want met dit mooie weer slijt ik mijn dagen binnen, over een bassin kwijlend naar het terras en het gras van de buren. (dat bassintje is niet Marie haar badje, voor alle duidelijkheid).

Het is niet dat we niks hebben, hoor. We hebben onkruid, papaver, tengels, stukken betong, hout, zand en mos. We hebben ook heuvels. Het is te zeggen, als je niet kijkt waar je loopt, breek je gegarandeerd je poten. Of nog anders gezegd, het is het soort terrein waar de eerstgeborene (en neen, er is geen tweedstgeborene en ook niet op komst… miljaar, duuzend keer per dag diezelfde vraag…) schoenen aan MOET, en aan het handje MOET lopen teneinde niet onzacht met de  Zonnedorpse bodem in aanraking  te komen. (je moet het haar eens proberen uitleggen…)

Het was anders gepland. Het terras had er al moeten liggen, maar toen besliste een egoïstische chauffeur die van tien negen op een appartement woont wraak te nemen voor zijn verstikkend warme kleine woonst (ook meegemaakt) door zijn bolide  met een rotvaart in onze terrasaannemer zijn twee carpoolende werknemers hun gat te rammen. Ze liggen alletwee in de kliniek, hun baas zit in de puree, en wij zitten nog altijd een wildernis. En Marie zit in haar plonsbadje in de keuken. Zonder water.

Met het terras, zou ook de oprit gelegd worden, en een pad langs het huis, maar dat is dus ook afwachten. Dus ik blijf vegen, stofzuigen en dweilen. En ik blijf springen. Triestig hoor, als je je ramen langs de buitenkant wil kuisen, en je bent te klein om tot boven te geraken. En kriebelen dat dat doet, dat vuile sop dat langs je hand via de pols, over je arm naar je oksel loopt. En dan heb ik het nog niet over de spatten in mijn wezen.

Fietsen had ook leuk geweest, maar dat is zo’n gedoe zonder oprit. Eerst de tweewieler uit de garage hijsen, dan een plekje zoeken waar hij wel op zijn pikkel blijft staan, dan het kind erin zetten, dan merken dat hij minder stabiel staat dan je dacht, dan de fiets verrijden, dichter bij de garage, en zelf voor pikkel spelen en zo dan heel handig de garagepoort sluiten.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze dan niet merken dat haar sjakosj nog binnen ligt.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze niet hele dagen over niks anders zagen dan het triestige leven in dit triestige weer zonder terras. Hele dagen. Zagen. Over het gebrek aan een terras.

Voelt u de uitnodiging tot uitnodiging? Op uw terras? Ik zal niet zagen. Over mijn gebrek. Aan een terras. Echt.

Typen en blij zijn

Ik ga niet klagen over Telenet, over hoe lang ze ons door hun incompetentie en gebrek aan interne communicatie afgesneden hebben van de buitenwereld. En ook niet klagen over hun rekening (want die zijn we toch niet van plan om te betalen). 

Ik ga blij zijn want intussen schijnt de zon, wonen we hier in ons nieuwe huis, hebben we digitale tv – ja inderdaad, ik vind er niks aan om de poriën van de omroepers te kunnen tellen- en hebben we vaste telefoon! Die ‘vaste’, die mag u letterlijk nemen, want de telefoon staat op een hoge kast en heeft een korte draad. 

En dan last but not least: we hebben internet! We kunnen weer mailen, mobwars spelen, onzin lezen, bloggen, blogs lezen en rekeningen betalen. 

Dus typen en blij zijn!

De leukste week van de wereld – dag 4

Een petieterig kleine minuscule MEGAdip overviel mij gisteren. Er lijkt maar geen einde aan te komen. Het is als vuil dat uit de poriën van dit appartement blijft komen. We hebben hier drieënhalf jaar gewoond, of beter: verzameld, en daar dat heb ik nu wel geweten! Gisteren een dertigtal (gevulde) dozen eigenbenig twee verdiepen  naar beneden gedragen. Ik doe dat niet graag. En wat ik niet graag doe, moet zo snel mogelijk voorbij zijn. Het gevolg: 2 liter zweet, 2h kortademigheid, en vele zwarte en witte sterretjes voor mijn ogen. Beetje dood dus.

Gelukkig was daar (toen ik net even weg was om Marie voor een paar uurtjes bij de ouders te droppen) mijn lieve zus. Het goede hart heeft intussen mijn boodschappen gedaan, tegen dan was ik thuis en zijn we beginnen dozen laden. Met al haar ervaring (zij verhuisden een paar maand geleden) gebood ze mij ook zoveel mogelijk kleinen brol mee te nemen zodat we een beetje klaarte zagen, en hébben we klaarte gezien! In al die klaarte zag de zus hoeveel er al weg was, ik zag jammergenoeg hoeveel er nog stond. Mijn zus weet van aanpakken dus zijn we maar beginnen inpakken in de hel (den bureau). Ze heeft me fantastische tips gegeven om de dozen niet te zwaar te maken en ik moet toegeven dat het vrij vlot ging. (eigenlijk te vlot, want de teergeliefde wees me erop dat ik de instructies voor de meubelen had mee ingepakt, die heb ik dus nog moeten terug zoeken). En vandaag komt ze terug (uit kompassie).

Ook mijn ouders waren er op het moment dat ik ze nodig had. Het verliep zoals altijd: ik heb een half uur lang non-stop tegen hen mogen zagen en zagen, waarna zij mij zijn beginnen uitlachen dat ik alles toch altijd veel te goed zie zitten, tot op het moment zelf, en dat het ook niet zo slim is van op zaterdag te verhuizen en op zondag al volk uit te nodigen. Kijk, en zo werkt het. Eens goed uitgelachen worden helpt ongelofelijk bij mij.

Terug thuis gekomen, bleek superman bezig te zijn. Alsof hij hele dagen niks anders doet, was hij -schijnbaar- moeiteloos en tegen een onwaarschijnlijk tempo aan het inpakken. En efficiënt! Ik stond erbij en ik keek ernaar. Hij snapte niet waar ik een probleem van maakte, en ik snapte het toen ook niet meer.

Vandaag is waarschijnlijk de laatste blog. Ik denk dat vanavond de pc wordt ingepakt, en we hebben in het nieuwe huis pas vrijdag internet. Het wordt nog erg druk. Sebiet nog vlug vlug inpakken, vanmiddag komen al een paar vriendjes om al meubels uiteen te halen. Morgen om half 8 komen nog meer vriendjes voor de echte verhuis. En ik zie het weer zitten. Familie en vrienden zijn goud waard!

De leukste week van de wereld – dag 3

Ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag wel op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars

Voilà! Mijn straf is geschreven. Sebiet effe piepen op mobwars en dan weer aan het werk…

Gisteren dozen ingepakt tegen 25 in ‘t uur (bebouwde kom gecombineerd met de vertraging door Mobwars en Marie) en het einde komt in zicht. Dat wil zeggen, ik zit zeker over de helft. De kasten in de living zijn leeg (behalve de drankenkast), de helft van de keukenkasten (een mens moet eten ook hé), mijn kleerkast (in drie verhuisdozen gepropt, dat wordt strijken…), de schoenkast, Marie’s kleerkast, de halve badkamer, onze cd’s (twee niet-te-heffen verhuisdozen, wij zijn zot), en verder nog dozen vol brol.

Het geluk was gisteren aan onze kant: telefoon van TMVW: vrijdag hebben we WATER!!! Daar had ik echt niet op gerekend! Gelukkig lezen die mannen geen blogs…

Verder nog deze nuttige tips voor iedereen die een verhuis plant:

- elke woonplaats hoger dan het eerste verdiep en zonder lift is een merde

- men sluit het internet best af één week vóór de verhuis

- amen.

De leukste week van de wereld – dag 2

Het doet mij denken aan de examenperiodes van vroeger. Een hele dag mij continu moeten motiveren om toch nog een paar blaadjes te studeren. Nu moet ik mij dus de hele dag motiveren om toch nog een paar dozen in te pakken.

Enige stress en gevoelens van ontmoediging waren mij gisteren niet vreemd, want pas om 18h had ik door dat we gisteren niet woensdag maar dinsdag waren. Ik had een gat in de lucht moeten springen dat ik er een dag extra bij kreeg, maar werd helaas verhinderd omdat ik toen ook nog een andere onaangename ontdekking moest doen. Mijn glazen had ik in de voormiddag al allemaal in bakken gedaan en wat papier tussen gepropt (wat een rotjob!), maar ‘s avonds toen ik de brol van boven mijn keukenkasten haalde vond ik al de originele dozen van mijn glazen terug. Ik heb de moed nog niet gehad om mijn glazen weer te ontinpakken en in de dozen te steken…

Met een volgeladen auto dan naar ons nieuwe stulpje gereden, al mijn dozen uitgeladen + kind, en begonnen met het afwassen van de muren in de badkamer. Onze badkamer is erg handig. Er staat een soort park in: je zet je kind erin, en het kan er niet meer uit. En eventueel kan je er water in laten lopen en je kind erin wassen, maar dat was nu niet nodig, en het zou niet gaan ook, aangezien iedereen wel weet dat water nu een beetje moeilijk ligt. De badkamer was ontzettend smerig. Ze hebben zwart voegsel moeten gebruiken, dus die ene emmer water die ik had, was binnen de kortste keren een echte modderpoel. En wat doet een mens dan? Niet kijken als hij van zijn laddertje stapt hé! Maar ik heb mij niet laten kennen, en heb naarstig voortgewreven en mijn zwarte natte schoen en kous koudweg genegeerd.

Het is de leukste week van de wereld, dat staat zo in mijn titel, dus hier komen dan de lichtpuntjes: 1. ik heb een nieuwe verslaving die perfect te combineren valt met het dozen inpakken: Mobwars op Facebook. 2. ik ben momenteel een fervent tegenstander van de consumptiemaatschappij (maar tegen dat alles ingepakt is kan het wel over zijn). 3. ik hou van een uitdaging en schrijf niet op mijn dozen wat erin zit. 4. mijn strijk is gedaan (gisteravond tussen 22.30h en 23.30h) en 5. ik heb heerlijk geslapen

En vandaag is er weer een dag, en het wordt weer een lange want de teergeliefde gaat op de lappen met Grootkonijn. (En hij mag van mij want hij verdient eh… lappen… eh allé, hij verdient het om eens op de lappen te gaan. Dat is het!)