Het leven zit vol verrassingen
weg gaan maakt niet veel geluid.
Niet meer dan herfstbladeren
die opstuiven in de wind.
De boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt
en geluiden dempt
haast onhoorbaar.
Je voetstappen
die zich verwijderen.
Alleen wie achter blijft
weet hoe afscheid klinkt.
Voorgelezen door mijn nicht op de begrafenis van pepe.
Wij laten ons niet van ons stuk brengen! Door niks of niemand! Niet de kou, niet de sneeuw, niet het ijs, niet de potentiële huurders die ons een halve dag gijzelen en dan niet komen opdagen, …
De teergeliefde, dat is nen echten! Supercool heeft hij zijn dochter afgezet voor haar eerste crèchedag. Verbaasd, gelijk nen echten verbaasden toen dochterlief blij lachend de boel verkende, zat er voor hem niks anders op dan maar naar zijn werk te trekken.
En ik! Ik ben ook een echte! Zo mottig als ik was op die maandag, ik heb mij niet gegeven. Ook al was de reden mij niet duidelijk voor kreunende darmen en zeezieke maag. Mijzelf kennende kon het heel goed weer eens tussen mijn oren zitten. Ik ben geen nerveus mens, maar ik had zonder die drie immodiums op mijn trouwdag mijn kleed anders nooit proper kunnen houden tot in de kerk. Dus goed mogelijk dat Marie’s eerste crèchedag er voor iets tussen zat ook al vermoedde ik geen problemen. Het kon echter ook mijn angst voor voedselvergiftigingen zijn die weer de kop op stak na het eten van iets wat mijns inziens al ver ver ver overtijd was (ben redelijk paranoia wat eten betreft). In ieder geval, ik heb die dag gespurt (naar de wc), gewerkt (als ik niet op de wc zat), en niet – ik herhaal- NIET naar de crèche gebeld! Wat ben ik toch een echte!
Maar Marie! Dat is nu eens een echte zeg! Ik ging haar rond half vier halen, madam lag te luieren in de armen van de verzorgster. En ze vond het blijkbaar erg amusant dat ik daar ineens voor haar neus stond. Lachen, ja, maar geen aanstalten om bij mij te komen, neen. (ik heb het hier over Marie, niet over de verzorgster) En niks dan lof over mijn meisje! Goed geslapen, alles opgegeten, en gespeeld tegen honderd in ‘t uur, of om de verzorgster te citeren: ” gelijk of dat ze hier al jaren over de vloer komt”. En ze leek helemaal niet te snappen waarom al die kindjes huilden. Ikke content natuurlijk. Thuisgekomen de dochter overvloedig bejubeld, helaas waarschijnlijk ook een beetje te geweldig (want ik ben immers een echte) want een uur na thuiskomst heeft dochterlief er al haar crèchevoer eruitgebonjourt (en niet via de gebruikelijke compacte en hygiënische pamper-weg). Neen, de enige echte weg voor zo’n echte: de kortste weg. (maar ik heb alles opgekuist gelijk een echte).
Ja, wij zijn echte! Maar had iemand anders verwacht? Hé? Ik dacht het al. Ik hoor geen protest. Hà. Jullie zijn blijkbaar ook echten!
Content! Content! Niet te doen! Zooo content! Ben weer aan het werk sinds twee dagen en het is alsof ik nooit ben weggeweest. (voor mij dan toch, voor de collega’s zal het wel weer even wennen zijn vrees ik).
Veel mensen vonden het stom, zo nog net die laatste dagen van het jaar moeten gaan werken. Ikzelf heb er nauwelijks bij stilgestaan. Ik heb geen dagen afgeteld, geen streepjes op de muur gezet. Ineens was hij er gewoon, die dag waarop ik weer om 6u op moest en mij weer rot moest haasten om nog op tijd te komen. En ik heb het gevoel dat ik het jaar goed kan eindigen.
En wat voor een jaar is het geweest! Twee maand gewerkt, drie maand en 8 dagen (grrrr…. 8 dagen!!!) chagrijnig zwanger zitten wezen, een viertal uurtjes liggen bevallen, en dan 6 maand luie taart geweest en leute gehad met onze luxe-dochter. Een huisje gebouwd (bijna af), autootje gekocht (bijna geleverd), blogje gestart (bijna op sterven na dood, maar vandaag net op tijd gereanimeerd). Wat een top-jaar!
Dus wat ik mijzelf wens voor het nieuwe jaar : dat we er nog zo één mogen beleven. En weet je wat? Geef iedereen er maar één! Tournée générale!
Het kind heeft maar 2 standen. Aan en uit. En aan, geloof mij, is echt ààn. Dat is roepen, gillen, slaan, duiken, en zwieren. U denkt: oeioei. Maar uw vrees is onterecht. We hebben het hier over enthousiasme in de meest pure vorm. Ongescensureerd wild enthousiasme. Ik heb nooit een blijere baby gezien dan mijn eigenste exemplaar.
Ze heeft natuurlijk soms wel haar kuren. Nageltjes knippen blijft een heikele onderneming. Winterjas aandoen idem. En soms weten we het eigenlijk niet waarom ze zich ineens met veel gegil probeert van je schoot te gooien. Maar dan leggen we haar in haar park en ze is weer content. Dan begint ze weer met veel geweld haar speelgoed te verhuizen, tot het ineens stil is. Stand 2. Uit.
Vooral in de voormiddag slaapt ze heel veel. Ik vind dat een beetje bizar aangezien ze ’s nachts 10 à 11 u slaapt. Ze wordt pas tussen 8 en 9 ’s morgens wakker en tegen 10u ligt ze weer te slapen tussen haar speelgoed. En dan ineens is ze er weer. Zoals de onderbuurvrouw zegt: ” a ‘ken uure kik da kind niet, allé ja, azu ne kier schetteren, ja, mor da es zuu giestig om op te luisteren”.
De buurvrouw heeft gelijk. En ook wanneer ze zegt: “E tzal eur konte varen in zjaneware”. Awel ik denk het ook. Begin december doe ik 6 nachten, en eind december 2 lates maar dan zal haar papa voor haar zorgen. In Januari start ik voor echt. En dan moet ze de eerste keer naar de creche. Ik ben benieuwd hoe ze het zal stellen. En hoeveel standen ze daar zal hebben.
Deze morgen op Stubru…
“Goedemorgen mevrouw, stond ik op vandaag?”
En ocharme mijn mama wist niet wat ze ervan moest denken…
Maar ze heeft het fantastisch goed gedaan! EN we hebben gratis reclame gekregen op de radio!
Maar neen, Tomas stond niet op.
Ontbijtconversatie huize Moeferkoe
m: ik natuurlijk
d: de teergeliefde natuurlijk
d: de Touareg zou de rijkste nomadenstam kunnen zijn
m: omdat ze hun naam voor een auto hebben gekozen…
d: als ik hen was, ik vroeg er geld voor
m: of een auto!
d: maar hun kamelen kunnen daar niet in!
m: wel als ze er een remork achter hangen
d: dat zou een oplossing zijn
m: tenzij de remork ook een nomadenstam zou zijn
d: hun vijanden!
m: wow! een echte woestijnoorlog!
d: het zou daar stuiven!
En dat was het begin van alweer een fantastische dag!
Volgens de papa worden interesses aangeleerd. Dus is hij al vollenbak bezig met de training…
Motoren en toerisme…
Moneytalk…
Autowereld…
Maar er komt ongetwijfeld een dag waarop ze hem duidelijk maakt dat ze een meisje is…
En dan nog de studiekeuze…
Ja, ik krijg al een idee waar welke richting dit uitgaat… 
Ja, aan diegenen die hem hebben, je mag hem verwijderen. Want hij is er mee gestopt, al zeker drie weken. Gedaan met zijn blog.
Weinig blabla had hij hem genoemd. Wat een understatement! Het was het stiltste plekje van het hele www. Maar ik vind het jammer want hij kan mooi schrijven. Het was te druk: Max Payne voelt zich snel verwaarloosd, en de Fifa 2008 competitie mag ook niet blijven stilliggen…
Misschien als hij gepensioneerd is dat hij weer eens blogt… hopelijk.
Geklop op de deur… ons allerbeste Leen die 3 seconden eerder bij ons vertrokken was… we zien ze graag komen, maar nu was ze wel heel snel terug. Met de blijde boodschap: “Eh, ulderen beneden staat blank”. En niks overdreven had ze. Twee centimeter water stond er. Niet genoeg om de tv te bellen, ook niet genoeg voor het rampenfonds, maar wel genoeg om ons eens ferm te doen verschieten.
Wij zijn gelukkig niet van het paniekerige type, dus direct de handen uit de mouwen gestoken en beginnen water naar buiten trekken. Wij zijn ook niet van het negatieve type, dus zagen we het positieve er wel van in: ten eerste: de berging beneden moest DRINGEND eens uitgekuist worden, dus bij deze is dat ook gebeurd, ten tweede: het water is gelukkig niet in de garage gelopen en heeft dus ons laminaat en ellentriekdraad voor in het nieuwe huis gespaard, en ten derde: het is deze week mijn week om de gang te dweilen en ik was er -driewerf hoeraaa!-nog niet aan begonnen! Wij zijn wel van het lacherige type, en moesten dus wel lachen toen we de buurvrouw ook met de trekker aan de slag hoorden (zij moest daar ook mee lachen dus het gaf niet).
Wat mijn hart wel een slag deed overslaan was dat ze iemand had laten komen met een camionette en een ladder die beweerde dat het water van bij ons kwam. Diene mens is waarschijnlijk van het narcoleptische type, want hoe kan je anders het feit negeren dat het een goed uur eerder een stortvlaag-van-kzal-u-gaan-h’en gedaan had. Ik kreeg terstond weer kramp in mijn portemonnee, uit schrik dat we weer gingen moeten betalen voor een kost die niet voor ons is. Ik ben nog niet bekomen van de rekening van de dakkuiser van toen het water in onze living drupte (g*dver een rekening die de huisbaas eigenlijk moest betalen).
Enfin, het water is opgekuist, de narcoleptieker is naar huis, de berging is opgeruimd, nu bidden voor beter weer, zodat ons huis snel af is en wij raprap kunnen verhuizen naar een beter oord.
Wat een dag! En hoeveel is er sindsdien niet al veranderd! Er waren koppels die net wisten dat ze zich vollenbak aan het voortplanten waren, maar er waren er ook die we voor de laatste keer samen gezien hebben, er zijn er die naar een ver land verhuisd zijn, en sommige verhuizen binnenkort naar minder ver, er zijn al mensen overleden, maar er zijn er ook bij gekomen… Een zot jaar is het geweest! En er volgen er nog…
De aandachtige lezer sprak: