Ze zijn allemaal zot geworden

Ooit was gezond verstand een noodzaak. Later werd het een deugd. Nog later een aangenaam extraatje. Tegenwoordig is gezond verstand compleet overbodig. Want lang leve de Belgische polletiek! Zij denken voor ons, en zij beschermen ons tegen de vijand!

Geef toe, het is toch prachtig gevonden! Geen enkel ander land kan zo probleemoplossend uit de hoek komen!

Valt er een doorgedraaide gek een crèche binnen en begint hij daar kinderen en kinderverzorgsters af te slachten? Dan zetten we toch gewoon een slot op de crèche!!! En wordt het ineens hot om rusthuizen te overvallen en daar schilders dood te schieten? Dan stelt men zich toch inderdaad allereerst de vraag of er op de rusthuizen ook geen slot moet!!!

Dat is toch allemaal veel handiger dan onze gevangenissen beveiligen!!!

Moeten wij ons nu veiliger voelen? In een land waar criminelen niks te verliezen hebben. Leve de procedurefouten, de overvolle gevangenissen, de bekwame politici die bij ieder incident weer maar eens er niet in slagen de vinger op de wonde te leggen en hun toevlucht zoeken in symptoomverdoezelende maatregelen. En leve deze maatschappij waarin gezond verstand, verantwoordelijkheidszin, eerlijkheid en burgerzin niet lonen. (ik zal werk hebben met mijn opvoeding)

Gelukkig hebben we nog de muziek. Miljaar, dat hebben we ook al niet meer. Tenzij we weer dokken. Er zou zo eens gratis en voor niks een aangename sfeer op ons werk hangen. Ik mag er niet aan denken! Dank u SABAM (voor ook UW gezond verstand)

Ik voel plotseling een grote nood aan een uniform en een avondklok.

update: ONWAARSCHIJNLIJK!!! Hoor ik vandaag nog wel dat die overvallen gepleegd zijn door gevangenen!?! Want wat doet ge als gedetineerde als ge overdag buiten moogt… Ik heb zin om te gillen en te verhuizen naar afghanistan (maar dat zal wel snel overgaan denk ik)

IhateTechno

Het was al aan kleine dingen te merken. Mollen die hun gangen verstevigen. De laatste vogels die naar het zuiden vluchten, ziekenhuizen die hun fixatiemateriaal beginnen te verzamelen en extra personeel inzetten. En vanavond is het dan eindelijk van dattem.

Rond 7u ’s avonds komen de eerste gevallen binnen. Alcoholintox, coke-intox, speedintox, mooie combinaties van de drie. En laat ons eerlijk zijn : het zijn de slimste die zo vroeg al binnenkomen. Want rond 2u ’s nachts is er met die gasten geen kot meer te houden en moet je ze laten gaan. En weg zijn ze. Naar den expo. Dubbel genieten.

Rond 10u ’s avonds zit het verkeer op de ring muurvast, dan verlaten ze hun gefilleerde wagen (noemt men dat zo? Een auto die in de fille staat?) en staan ze broederlijk naast mekaar in de graskant een laatste gratis plasje te doen, met het wijzertje naar de spoed van Maria-Middelares gericht.

Rond 2u meet de seismograaf nooitgeziene waarden.

Rond 2u10 meet de laborant nooitgeziene waarden.

Voor dokters en verpleegkundigen is het de uitgelezen kans om hun talen nog eens te oefenen. Want ze komen van overal. (Zelfs van Teletubbieland. Heb ik zelf gezien, ze zaten met z’n vieren in een Twingo.)

En om hun dokters -en verpleegkundige krachten te bundelen. Want ’stijf van den drugs’, dat duurt maar tot er enen met een infuusnaald op hen afkomt. Niks van stijfheid meer te merken hoor! Beweeglijk dat ze dan zijn!

Ja, ‘t is een geweldig feest ieder jaar. Maar ik blij dat ik het aan mij voorbij mag laten gaan.

Principes? pfuh!

Ik ben een vrouw met principes. Heel veel principes. Ik noem er nu even twee: 1. als ik een belofte doe, dan hou ik me eraan, en 2. ik ben principieel tegen 0900-nummers. Twee eenvoudige principes die mij met een gerust hart mijn toekomst tegemoet laten gaan. Tot gistermiddag dit:

broer: Zeg Moef, mag ik je iets vragen, zou je iets voor mij willen doen?

ik: Ja hoor!

broer: ik wil graag naar AC/DC gaan, zou jij voor mij tickets kunnen bestellen? Ik kan niet want ik moet werken.

Voel je hem al aankomen? Ik op dat moment nog van langs geen kanten dus…

ik: Geen probleem! Mail me de instructies tegen vanavond maar door!

Ik dacht in mijzelf: Yèk, AC/DC, zo’n bende ouwe roepkelen, wie wil er daar nu naar gaan kijken… Maar ja, hij heeft al dikwijls eens iets voor mij gedaan, dus principe 1, geen probleem!

En dan krijg ik daar zo’n mailtje met een AAAaaaargh 0900 nummer op!!! Mijn hart sloeg al een slag over. Krijg ik daarna nog een mailtje dat ik ook via proximusgoformusic de tickets kon bestellen. En dat ik vanaf 8h deze morgen kon bestellen, dat ik er vroeg bij ging moeten zijn, dat ze waarschijnlijk binnen het half uur uitverkocht gingen zijn.

Een diepe zucht.

Ik de hele avond op die proximussite proberen geraken om maar niet dat nummer te moeten draaien. Het enige wat ik die hele avond gezien heb was (in een welliswaar mooi lettertype): all our servers are busy, try again later.

Ben uiteindelijk gaan slapen, neen, ik ben naar bed gegaan. Vanmorgen met barstende koppijn opgestaan. Stress in mijn nek, en mijn portemonnee in een kramp.

Om 7u53 telefoon van mijn broer, ik weet al niet meer waarom, maar het had iets te maken met AC/DC. En zo heeft hij mij aan de klap gehouden tot 8uO1. En dan heb ik principe 2 overboord gegooid voor principe 1. Niet één keer, niet twee keer, geen 10 keer, maar welgeteld 468 keer, dwz om de tien seconden en dit 78 minuten lang. Met 459 keer tututut (netwerk bezet) als resultaat en 9 keer tuuttuuttuuttuut(alle lijnen bezet). Aantal gekochte tickets: 0,00

En weet je wat het toppunt was? Gisteravond vond ik een nederlandse site die tickets verkocht van uitverkochte concerts. En AC/DC in het sportpaleis stond er al bij! En de verkoop moest nog beginnen! Dat was dus al bij voorbaat een verloren zaak! Triestige zaak.

Oesjo deddy? Oesjo deddy?

We hebben ons gisterenavond werkelijk kapotgelachen met het einde van De Rode Loper. Een blik achter de schermen van de

opnames van Eddy Wally die reclame maakt voor digitale televisie. Complete rappersoutfit, blingbling. Vond hij ‘gewèèldig’! In authentiek zelzaats amerikaans vroeg hij ons of we wel wisten wie ons vader is. En Mariette op de achtergrond hield het allemaal goed in de gaten, ze zat er zelfs een beetje mee te lachen.

Op het einde wist hij ons nog te vertellen dat de Eddy Wally-film er eindelijk aan zit te komen. Daar ben ik nu echt eens benieuwd naar! Wat een intrigerend figuur! Topamusement op zijn optredens, heeft mijn broer eens mogen meemaken. Ik hoop dat hij er rijk van geworden is. Als hij een rolletje speelt, dan speelt hij het fantastisch. Is hij echt zoals wij Eddy Wally kennen, dan verdient hij het voor zijn moed, durf en uit compassie. Ik vermoed dat de waarheid een beetje tussen de twee ligt. Dat hij zichzelf gewoon heel handig uitspeelt, omdat het succes heeft. Dat hij meent wat hij zegt, maar weldegelijk weet dat Vlaanderen met hem lacht. Maar het brengt hem op. En het mag van mij, als wij af en toe maar eens goed kunnen lachen!

Oesjo deddy? Oesjo deddy?

De techniek met het serviette en meer…

Er zijn feesten, leuke feesten, vree wijze feesten, en trouwfeesten. Het trouwen staat tegenwoordig serieus ter discussie, maar gelukkig belet dat de mensen niet om op een trouwfeest zich toch weer volledig te geven. Dit weekend hebben we weer zo’n prachtexemplaar gehad. Een trouwfeest zoals een trouwfeest moet zijn. Met alle klassiekers.

Als het op dansen aankomt heb ik de elegantie van een halfautomatisch machinegeweer, maar die klassiekers doe ik bijna altijd mee! Een overzicht van dit zaterdag:

De hucklebuck: Favoriet! Supergemakkelijk, er zijn er altijd die het slechter kunnen dus de kans op totale afgang is quasi nihil!

De scottish: Geen idee of het juist geschreven is, maar wij noemen het zo. Duurde ongeveer een half liedje tegen dat wij het weer onder de knie hadden. Maar ik trapte altijd op de voeten van die voor en achter mij.

In Zaïre: Heb ik dit weekend voor de eerste keer gekunnen, supersimpel, ik was er misschien gewoon nog niet klaar voor op alle vorige trouwfeesten… De indianendans heb ik geweigerd mee te doen wegens een afkeer voor kinderliedjes die door kinderen worden gezongen.

De marie-louise: overgeslagen gezien mijn nog steeds onderontwikkelde buikspieren en een witte broek en flashbacks van vroeger marie-louises (mijn broer heeft er nog nachtmerries van, maar gelukkig heeft hij wel weer zijn oorspronkelijke vorm teruggekregen)

De kabouterdans: Ook één van mijn favorieten want hier is elegantie langs geen kanten aangewezen

De sirtaki: De eerste sirtaki was minder plezant aangezien ik geklemd zat tussen twee kanjers van zweetoksels. Het was niet gemakkelijk om bij bewustzijn te blijven… De tweede sirtaki was fantastisch, stond in de middelste kring en heb op geen andere voeten dan de mijne getrapt.

Les lacs du Connemara: Struikelblok op ieder trouwfeest. Hier beheers ik nog steeds niet de juiste techniek. Ik deed alweer superenthousiast mee, maar mijn enthousiasme werd weer maar eens gekelderd door een oprollend serviette. Ik moet nog veel oefenen op de draaibeweging ofwel ben ik gewoon niet slim genoeg voor deze dans.

De vogelkesdans (ik mag niet meer eendjesdans zeggen van mijn zus…): Saai, moordend voor de dijen, kinderachtig, maar ik heb toch maar weer vollenbak meegedaan.

Jumpen: De nieuwe klassieker! Heb ik echter moeten overlaten aan de teergeliefde (echt jammer dat daar geen beelden van bestaan, maar op vraag doet hij het nog wel eens voor… ) want mijn boezem kon het niet meer aan…

Oneindig lang geleden (= een goed half jaar) dat we ons nog eens zo hebben kunnen geven. Elke en Maarten, nog es dikke proficiat en goede reis hé!

‘Baby gèft da kaske na is ier’

Wij noemen dat ‘t baksken van tv’. Een klein rechthoekig doosje dat de oorzaak is van talloze echtscheidingen! Zie CPeX.

Het zijn altijd dezelfde die het baksken bij zich hebben. Bij ons thuis vroeger was dat ons papa, die zette de tv op het saaiste programma van het moment, verstopte het baksken onder zijn gat, en deed dan alsof hij sliep. En wij zoeken! En niet vinden! En ruzie maken!

Nu is het meestal de teergeliefde die het baksken bij zich heeft, vind ik niet erg. Maar dat zappen! Whoe! Daar krijg ik het van. Ik hoorde ooit eens een theorie die zegt dat mannen zappen omwille van hun jagersinstinct. Het dominante mannetjesdier, steeds op zoek naar het beste stuk… wel, bij ons zit het beste stuk naast hem in de zetel, en als het haar teveel wordt, dreigt dat beste stuk ermee stante pede in haren nest te kruipen en zo zijn alle zapproblemen in één-twee-drie opgelost. Deze truc werkt enkel wanneer het dominante mannetjesdier beseft dat het beste stuk naast hem in de zetel zit, zoniet is het inderdaad zo dat het beste stuk zielig afdruipt richting slaapkamer.

De teergeliefde zit nu nog drie dagen in Parijs. Nog drie dagen ben ik het dominante vrouwtjesdier, met het baksken in de ene hand en een jammerende baby in de ander. Cool!