Een zomer vol sterren

Zie mij hier nu zitten, in de zon, op ons terras. Het is er dus toch nog van gekomen. Net voor het bouwverlof tikte de terrassenlegger op de ruit met de medeling dat hij den boel kwam uitgraven. Oprit en terras. En op twee dagen en een half was het geflikt. En toen is de zomer begonnen (helaas gaat het hier over een volstrekt subjectieve beleving en niet over het weer…).

En een goed terras dat dat hier is! Sterke tegels! Want er zijn hier al een paar stuiken gezet zulle! De dochter heeft hier al vele sterren gezien. En wij daarmee ook!

Vorige week was ze Cassius Clay die nen toek op zijn oog had gekregen. De Foreman in kwestie was op dat moment een houten doosje waar puzzelblokken in zitten. Een week met een blauw oog.

We hadden hier ook al met Hitchcock te maken gehad. The Birds waren eigenlijk De Muggen.  Het kind blijkt allergisch, dus twee weken grote rooie blaften op haar armen en nek.

Verder is ze al een 101 Dalmatier, met al die blauwe plekken op haar benen en voorhoofd. Het kind is dus deftig aan het leren van het trapje van terras naar keuken en omgekeerd te doen zonder vasthouden.

En gisteren hebben we The Joker gezien. Met haar mond op een emmer gevallen. Bloeden! Haar bovenlip in twee, en een losse tand. En dan hebben we het nog niet gehad over de staat van de emmer! Dus wij naar spoed (met het kind, niet de emmer). Gelukkig bleek het allemaal niet zo erg. Het tandje kan hoogstens een dood tandje worden, en de lip zal vanzelf weer aaneen groeien. Hechten gaf geen voordelen.

Vandaag hebben we Angelina Jolie uit haar bedje gehaald. Dwz dat de rooie streep van de emmer op haar kaken verdwenen zijn, nu enkel nog die dikke lip.

‘t Is een mooie zomer hier op ons terras. Maar toch… Ergens vind ik het heel vervelend dat in die twee weken dat ze bij ons thuis is, de dochter de ene stuik na de andere zet. We kunnen ze toch niet vastbinden, onze (J)An Zonder Vrees.  Ik ga nooit meer zagen voor een terras. Nooit meer.

Internetbandieten moeten in den bak!!!

Mama heeft altijd gelijk! Ik heb het voor één keer niet over mezelf, maar over mijn eigenste mama van mij. Met haar wijze woorden ” Nee! Da internet moet ik nie in mijn kot hebben! Want dan zijt ge genen baas meer over uwen computer! ” heeft ze weer eens overschot van gelijk gehad.

De kilo’s spam dat hier dagelijks in de vuilbak belanden zijn niet te tillen. Het ergste van al was dan deze week. De teergeliefde vertelde me dat ik om 2u15 een virus naar hem gestuurd had via mijn hotmail. Ik heb mij moeten zetten, want anders zou ik er gelegen hebben (inderdaad, een lichte overdrijving is mij niet vreemd…) want ik was op dat moment niet eens thuis. De deze was aan het werk! Travakken! Hoe kan ik dan mailkes zitten versturen? Toen ik ’s avonds naar mijn postvak uit keek, of verzonden berichten of iets dergelijks zag ik dat waarschijnlijk mijn hele contactlijst gespamd is.

De teergeliefde (die over mijn ingenieus gevonden paswoord beschikt) heeft na lang zoeken ontdekt dat mijn automatisch antwoord bij afwezigheid aan stond. Ik wist niet eens dat ik dat had! En wat merk ik gisteravond? Al mijn contactpersonen verdwenen! Foetsie!

En nu? Ik heb geen idee wat ik nu moet doen. Alles overtypen van mijn mails? Zijn andere mailboxen handiger? Gmail? Outlook heb ik al eens gehad, maar ik wist mijn paswoord niet meer, en toen ik het terug had, heeft de teergeliefde met zijn verliefde doch verdwaasde ogen mijn outlookmailbox plompweg gewist.

Wie houdt zich daar nu mee bezig?!!! Ik begrijp dat niet. Ik wil gewoon af en toe een mailke versturen. Dat is blijkbaar ook al teveel gevraagd.

Update: die laatste paragraaf gaat weer over de internetbandieten, niet meer over de teergeliefde. Oef! Bijna een huwelijk naar de knoppen!

Patat! Weeral van dat!

Ik was nog onder de indruk van mijn eerste moederdagcadeautje ooit (een bladwijzer met gedicht en foto, supermooi, merci aan de kribbe) en de geboorte van de kleine Henri (wat een prachtige naam!), was ik onderweg toen ineens: PATAT!

Fietser tegen mijn auto geknald. Ik doodongerust mijn auto langs de kant gezet en naar dat meisje gesneld (en al het volk errond). Ze stond alweer recht, alleen haar handen deden wat pijn, en haar fiets bleek al van voor de patat een wrak te zijn geweest. Ze was net als ik ferm geschrokken, maar toen ze in orde bleek, was ze er snel ook weer vandoor.

Ik terug naar mijn auto (ik had Marie er alleen in gelaten) en toen zag ik pas de schade. Achterbumper is een ramp, en een paar lange diepe krassen tegen de zijkant van mijn auto. En toen kon ik mij de haren wel uit mijn hoofd trekken. Ik had niks van gegevens van dat meisje. Na mijn zoveelste accident had ik alweer geen gegevens. Alweer de kosten voor mijn rekening.

Ik wil graag eens een vreselijk misverstand de wereld uit helpen: Het is niet omdat je in Gent woont en je op een fiets voortbeweegt, dat de verkeersregels van geen tel zijn. Bij mijn weten heeft de weggebruiker die zich OP de rotonde bevindt nog altijd voorrang.

Ik weet wat het is om fietser te zijn. Ik heb zelf lang genoeg Gent doorkruist op mijn plechtige communie-wieler. Drie keer ben ik tegen een openslaande autodeur geknald. (alle drie de keren was ik zo van mijn melk dat ik direct weer weg was en dus geen gegevens had – de pijn komt pas 10 minuten na de patat, als het adrenalinepeil weer zakt) Maar ik wordt gek van de Gentse fietsters. Naar het schijnt mag dat, met twee of drie naast elkaar rijden. Naar het schijnt is hoffelijkheid in het verkeer volkomen voorbijgestreefd. En naar het schijnt heeft de automobilist het altijd gedaan als de capriolen van de heilige fietser verkeerd aflopen.

En nu ga ik een afspraak maken met de garage en mijn spaarpot leegmaken.

Mijn wagen, wild en gevogelte

Moeferkoe is geen synoniem voor dierenvriend. Ik ga daar niet over liegen. Voor mij geen huisdieren. Toch geen huisdieren met een natte neus (dat weet mijn omgeving al jaren). Ik heb vissen gehad en dat is niet goed afgelopen. Toch niet voor die vissen. 

Dat wil niet zeggen dat ik niet graag dieren zie. Ik kijk onwaarschijnlijk graag naar ‘dieren in nesten’ en naar de wildlifedocumentaires en al die andere dierenprogramma’s. En ik kijk uit naar de dag dat de dochter groot genoeg is om mee te nemen naar de zoo. Kortom, ik hou dus van dieren die ik niet kan aanraken. En ik hou vooral niet van dieren die ik kan doodslaan met een krant.

Wat mij de laatste tijd vooral bezig houdt, is de vraag of de dieren wel van mij houden. Misschien zijn zij het wel die het niet voor míj hebben. 

Zeg nu zelf.  Hoe groot is de kans dat je met je fiets over de staart van een kat rijdt? Hoe groot is de kans dat je op één jaar tijd doodrijdt: drie vogels, één fazant en één egel (de eerste die ik ooit in het echt zag) en bijna-doodrijdt: twee katten? Ik vermeld hier wel graag dat ik moeder eend met haar 5 kiekskes zorgvuldig ontweken heb. 

Staat mijn wagen in de dierenwereld bekend als de euthanasiewagen? Ik ben er in ieder geval niet gelukkig mee. Ik geloof dat zij mij uitkiezen en niet omgekeerd. Help mij! (en help de dieren)

Over twee vogeltjes…

De teergeliefde Bob (de bouwer) kwam hier zaterdagavond binnengevallen met de woorden : “ik ben een gewond vogeltje”. Had een grote zware chauffage op zijn vingers laten vallen. Stak hij zijn middelvinger naar mij op, zodat ik het gedrocht eens goed kon bekijken: blauw, dik, bebloed, gezwollen, … Pijnlijke affaire dus. De poepsjieke huisarts van wacht heeft de teergeliefde gelukkig uit zijn lijden kunnen verlossen door een gat in zijn nagel te laseren en vervolgens het boeltje eens goed in te pakken.

Ik zag het wreed zitten toen ik op zondagmorgen zijn verbandje naast het bed vond. Dan kon ik zijn gat ook eens zien (voor de slechte verstaanders: in zijn nagel). Ik verwachte me aan een gat van 3mm doorsnee met daaronder lillend kloppend wit vlees… de teleurstelling echter: een piepklein bruin puntje op zijn nagel. Volgens mij was de poepsjieke huisarts van wacht uitgerust met de poepsjiekste uitvoering van een placebo-laser. Maar goed, ik heb de teergeliefde van heel den dag niet meer gehoord, dus gewond vogeltje was opgelapt.

Dan hadden we hier ook nog een ziek vogeltje. Hoesten, groen snot en dat was nog niks. Een HELE DAG gejammer en geween. En geloof mij vrij, zo hebben we ze nog nooit gezien! Ons altijd content meisje was met niks te troosten. Vanmorgen mee naar de dokter geweest (de gewone, niet de poepsjieke). Het verdict: ons klein vogeltje dat intussen geen stem meer heeft is niet ziek. Dat is nu al de tweede keer dat ik met de dochter naar de dokter ga voor niemendalle. (het lijkt hier wel een aflevering van dokters en dochters…) Longen, oren, neus, keel… alles ok.  Gewoon een zware verkoudheid dus…

Dat wil zeggen dat ik (de kloek volgens mijn vader) dit weekend met een vogeltje zat dat niet echt gewond was, en met een vogeltje dat niet echt ziek is. En weet je hoeveel dat gekost heeft? Eh, ik vind de papieren hier niet, maar ik zal het je zeggen… genoeg! Gelukkig weet ik wel dat die groene briefjes voor de cm zijn ipv de vuilbak hé Trom?

Leve de burocratie!

Mooie titel hé! Leve de burocratie!

Of misschien ben je het niet met me eens? Misschien zit je ook in onze situatie? Heb je ook een verhuisdatum die echt niet meer verlegd kan worden, en wist het TMVW je ook pas eergisteren te vertellen dat je ten vroegste 3 dagen na je verhuis over water zal beschikken? Hebben ze bij jullie ook 4 weken nodig om straatplannen op te vragen? Oh, en heb je je misschien ook kwaadgemaakt tegen die vriendelijke mijnheer aan de telefoon? Want dan ben je waarschijnlijk net als ons ook een week dakloos? En wist de telefoonbediende ook niks beter te zeggen dan “ja, ge hebt het zitten hé”?

Ach, je moet niet kwaad zijn… Zij kunnen daar immers niet aan doen! Bij het TMVW werken immers allemaal kleine lieve mannetjes die door een foutje van de natuur maar 76 bewegingen mogen maken per dag. Voor iedere beweging die ze méér maken, vallen ze een uur in slaap. Dus als je hen opjaagt, maak je hen nerveus, dus maken ze meer bewegingen (nerveuze bewegingen en soms zelfs eens een tic nerveux), dus dan vertraag je het hele proces nog. Bovendien zijn ze niet zo sterk, ze kunnen maar maximum 3 A4′tjes ineens opheffen. Ah, jouw papieren bedragen maar 2 A4′tjes. Tja, de onze ook…

Maar je bent ook kwaad omdat ze nu pas zagen dat ze onder de straat moeten boren? Gek, dat is nu net hetzelfde als bij ons. Maar die mannetjes kunnen er toch ook niet aan dat ze als nieuwjaarsbonus allemaal een gps gekregen hebben van hun baas, met als gevolg dat ze niet meer kunnen kaartlezen, en dus geen straat van een huis kunnen onderscheiden?

Oh, ze hebben bij jullie ook gezegd dat het vier weken duurt om de plannen van de elektriciteit en gasleidingen op te vragen! Goh, ja, Die plannen bevinden zich nu ook niet bij de deur hé! Ze moeten daarvoor diep in de brousse van Borneo en je kunt denken… met slechts 76 bewegingen per dag en hele korte beentjes geraak je echt niet ver.

Dus je ziet: geen reden om je kwaad te maken, die mannen kunnen daar niks aan doen. Misschien moet je die dakloze week maar met je gezin een reisje doen? Ah, dat gaat niet? De rekening van het TMVW is te hoog? Pffff… Misschien kan je dan toch beter nog eens bellen en eens goed je frustratie uitschreeuwen, wie weet lukt het dan ineens wel!

-word vervolgd-

Principes? pfuh!

Ik ben een vrouw met principes. Heel veel principes. Ik noem er nu even twee: 1. als ik een belofte doe, dan hou ik me eraan, en 2. ik ben principieel tegen 0900-nummers. Twee eenvoudige principes die mij met een gerust hart mijn toekomst tegemoet laten gaan. Tot gistermiddag dit:

broer: Zeg Moef, mag ik je iets vragen, zou je iets voor mij willen doen?

ik: Ja hoor!

broer: ik wil graag naar AC/DC gaan, zou jij voor mij tickets kunnen bestellen? Ik kan niet want ik moet werken.

Voel je hem al aankomen? Ik op dat moment nog van langs geen kanten dus…

ik: Geen probleem! Mail me de instructies tegen vanavond maar door!

Ik dacht in mijzelf: Yèk, AC/DC, zo’n bende ouwe roepkelen, wie wil er daar nu naar gaan kijken… Maar ja, hij heeft al dikwijls eens iets voor mij gedaan, dus principe 1, geen probleem!

En dan krijg ik daar zo’n mailtje met een AAAaaaargh 0900 nummer op!!! Mijn hart sloeg al een slag over. Krijg ik daarna nog een mailtje dat ik ook via proximusgoformusic de tickets kon bestellen. En dat ik vanaf 8h deze morgen kon bestellen, dat ik er vroeg bij ging moeten zijn, dat ze waarschijnlijk binnen het half uur uitverkocht gingen zijn.

Een diepe zucht.

Ik de hele avond op die proximussite proberen geraken om maar niet dat nummer te moeten draaien. Het enige wat ik die hele avond gezien heb was (in een welliswaar mooi lettertype): all our servers are busy, try again later.

Ben uiteindelijk gaan slapen, neen, ik ben naar bed gegaan. Vanmorgen met barstende koppijn opgestaan. Stress in mijn nek, en mijn portemonnee in een kramp.

Om 7u53 telefoon van mijn broer, ik weet al niet meer waarom, maar het had iets te maken met AC/DC. En zo heeft hij mij aan de klap gehouden tot 8uO1. En dan heb ik principe 2 overboord gegooid voor principe 1. Niet één keer, niet twee keer, geen 10 keer, maar welgeteld 468 keer, dwz om de tien seconden en dit 78 minuten lang. Met 459 keer tututut (netwerk bezet) als resultaat en 9 keer tuuttuuttuuttuut(alle lijnen bezet). Aantal gekochte tickets: 0,00

En weet je wat het toppunt was? Gisteravond vond ik een nederlandse site die tickets verkocht van uitverkochte concerts. En AC/DC in het sportpaleis stond er al bij! En de verkoop moest nog beginnen! Dat was dus al bij voorbaat een verloren zaak! Triestige zaak.

Scream 4: The dentist

-WHAAAAUUUUW!!! WATTOEDEGIJJONG!!! Da doet zeer ze! Aaaauwww!

-Sorry ze, maar twas per ongeluk.

Maar het deed toch echt pijn zenne. De teergeliefde besloot op te staan op het moment dat ik besloot hem nog een kus te geven eer ik naar de tandarts vertrok. En Baf!!! Met onze kop tegen elkaar. Maar dat is dan ook het enigste moment van de dag dat ik pijn heb gevoeld. En neen, ik ben niet meer onder invloed van de verdoving.

Ik heb gewoon een fantastisch goeie tandarts. Niks gevoeld, en maandag mag ik terug! Om meer straffe tandartsverhalen te horen. Smarties die hij vindt in zijn wachtzaal, kinderen die al snoepkauwend in zijn kabinet binnenkomen, kinderen die met een hele zak snoep binnenkomen, mensen met een abces die hij antibiotica voorschrijft en niet meer terugkomen tot ze weer niet weer weten waar kruipen van de pijn, kleine kinderen met twee gsm’s die na het trekken van één van hun 6 rotte tanden enkel vragen : “gratis?”, ouders die op de suggestie van de tandarts om hun kinderen hun tanden te laten poetsen antwoorden :” maar hij wil nie meneer!” en verder nog een hoop frustratie rond het “idiote ‘gratis’-beleid van die domme waalse sossen” die ervoor zorgen dat de mensen totaal géén verantwoordelijkheid meer moeten nemen, zelfs niet voor hun tanden.

Maar we bleven er vrolijk bij, en ik heb niet onder mijn voeten gekregen voor dat anderhalf jaar dat ik weggebleven ben met ‘ik ben zwanger’ als flauw excuus, met een gigantische krater tot gevolg. Zou ik nu mijn lesje geleerd hebben?

Hm, waarschijnlijk niet.

Ik heb een gigantisch gat!

Miljaar! Wat een gat!!! En het begint ferm zeer te doen ook. De teergeliefde vindt dat het mijn eigen schuld is, dat ik maar eerder naar de tandarts had moeten gaan. Maar brrr… ik beval nog liever 4 keer na elkaar dan aan mijn tanden te laten werken.

En ik vind trouwens dat het de teergeliefde zijn schuld is (what’s new ik steek altijd alles op hem) want ze zeggen dat ieder kind een tand kost. Bij de mama toch. Dus had hij mij niet zwanger gemaakt, dan was ik mooi op mijn halfjaarlijkse afspraak gegaan, had die foetus niet al de kalk uit mijn tanden getrokken, of hoe dat ook gaat, en dan had ik nu geen pijn.

Het is ook de schuld van mijn vorige tandarts die mij al die jaren mismeestert heeft. Dan had ik nu zo geen verschrikkelijke schrik gehad. Mijn nieuwe tandarts is nochthans geweldig (in de goede zin)! Hij is knap, vriendelijk, luistert naar radio 1 (de vorige naar klara, g*dver…, kwerd er bloednerveus van), staat niet eerst een half uur te showen met zijn nieuwe instrumenten, kan verdoven gelijk de beste. Bij hem doet dat verdoven tenminste geen pijn. En hij controleert tenminste of ik weldegelijk verdoofd ben. En hij probeert niet de hele tijd een gesprek te voeren terwijl hij bezig is. En als je braaf geweest bent en niet gehuild hebt krijg je een lolly.

Ik moet de hele tijd denken aan die film met die bal en Tom Hanks op dat eiland. Die klopte zijn eigen tand uit… heb ik gehoord… want ik zat met mijn handen voor mijn ogen…

Ik maak morgen een afspraak! Echt!

*zucht*

*kreun*

Korte metten

Een nieuwe lay-out! Nèh!

Kheb alles afgezocht, maar niks gevonden. Tijdens mijn zoektocht merkte ik wel dat sommige themes (je kan een soort preview zien als je erop klikt) mijn links wel toonde en andere niet. Mijn hoofd is veel te groot, bevat veel te veel vocht en veel te weinig actieve hersenmassa om dit raadsel te ontcijferen (behalve dan een paar paranoïde theorieën die ik u zal besparen).

Maar goed, een changement de décor, en hier kan ik best mee leven… Wil je meer dan drie post terug lezen? Gewoon bovenaan bij archives vind je alle posts netjes onder elkaar.

Voilà, ben weer eventjes op mijn gemak. Oef!

ge kunt da internet nog geen 10 minuten alleen laten hé…