Moeders en schoenen en dochters en schoenen

In dit verhaal ben ik de moeder en is mijn dochter de dochter. De meeste moeders zijn vrouwen en de meeste vrouwen zijn dol op schoenen. Ik ben een vrouw – ik heb een paar lichaamsdelen die dit bevestigen – maar ik ben niet dol op schoenen – ik heb meerdere paren schoenen die dit bevestigen – en ik ben een beetje aan de gierige kant.

Een gemiddeld paar schoenen gaat bij mij 4 jaar mee. Tis te zeggen, ik draag ze gemiddeld 4 jaar. Mijn omgeving vindt dat deze schoenen slechts een jaar mee gaan. En met de sjakosjen is het eigenlijk hetzelfde verhaal, behalve dat ik er maar één heb, terwijl ik altijd minstens 2 schoenen heb.

Ik dacht, ik herhaal, ik dacht dat de dochter hier zoals de moeder was. Getuige hiervan de scène van de dochter bij de onschuldige kajtsjoebottenverkoper die enkel de maat even wou vergelijken met de schoen die ze aan had. Getuige hiervan de scène van de dochter bij de aankoop van de winterschoenen. Getuige eigenlijk elke situatie waarbij dochter in de buurt kwam van een onbekend paar kinderschoeisel.

Donderdag is alles veranderd na een dagje shoppen met vriendinnen. Eén blik op een paar kinderbotjes en ik was verkocht. Eén blik op het prijskaartje en ik was verloren. Nuchter denken was niet meer mogelijk. Haar maat zat er niet meer bij, dus ben ik met een paar twee maten te grote prachtige oogverblindende botjes naar huis gekomen.

De eerste ontmoeting tussen kind en botjes (we hebben het hier over een aan elkaar voorstellen vanop afstand) ging gepaard met oorverdovend gegil en een vlucht naar de keuken waar Moses ten tijde van de vlucht naar Egypte jaloers op zou geweest zijn! Maar dat lag geheel binnen onze verwachtingen.

Maar toen we met de hulp van de papa de schoenen echter aan haar voeten gekregen hadden, was de dochter zo verloren als haar moeder de dag voordien. De botjes bleken klakbotjes te zijn. Niet met een hak natuurlijk, gewoon een nogal harde zool. En nu gaat dat hier al vier dagen van klakklakklakklak… Ze wil geen andere schoenen meer aan en fladdert hier van ’s morgens tot ’s avond rond gelijk een kolibri die zichzelf bijzonder graag hoort fladderen (maar met te grote pluimen).

‘t Is een feit. Mijn dochter is een vrouw. Meer nog dan haar moeder. Stel je voor.

En moeder droop af…

Dat triestig weer… Dat komt door al dat gezanik over de eerste september. Terwijl het eigenlijk de tweede september was die echt van belang was! Ha ja, want dan maakte onze kleine dame hier de overstap naar de peutergroep. Ik was er niet erg gerust in, want sinds het verlof verliep het afscheid in de creche nogal moeilijk.

Vorige week een bezielde uitleg van meer dan een uur gekregen over hoe het er in die peutergroep eigenlijk aan toe gaat. Het was een uitleg van ” we werken hier met thema’s, maar stel je daar niet veel bij voor, want het zijn peuters, we doen dat eigenlijk alleen maar om te vermijden dat wij een heel jaar boten tekenen” en ” ze zal zeer rap kunnen tellen, we doen hier niet anders, en dat is niet omdat wij willen dat ze dat kunnen, dat is gewoon omdat wij niet kunnen onthouden hoeveel kinders wij hebben” en “ze mogen niet gooien met de zetels”. Awel, thuis mag ze dat ook niet. Ik heb dus wreed moeten lachen tijdens de uitleg. Eigenlijk ben ik daar niet zo moeilijk in, ik wil gewoon een plaats waar ik mijn dochter met een gerust hart kan achterlaten, en waar ze zich amuseert, al de rest is extra. Van de babygroep waren wij ook bijzonder tevreden, alleen begon de dochter zich steendood te vervelen tussen de bleiters, en hield ze de deur in de gaten, en vanaf ze haar kans zag liep ze weg naar de peuters.

Rara waar liep de dochter op 2 september naartoe? De babygroep natuurlijk. Na wat gegil en gekrijs en smeekbede van de moeder (de dochter heeft een zeldzame aandoening genaamd “een houten oor”) toch richting peutergroep gekregen. En daar kon het ineens niet snel genoeg gaan. De deur stond open en miss was weg. Geen gezwaai, geen kussen en geen knuffels.

Gisteren zelfde scenario.

Vandaag nog wat erger. Geen tijd voor sentimentaliteit. Ik smeekte de dochter nog om een knuffel, maar mevrouw zette het op een krijsen en begon op de deur te slaan. Eens de deur open stoof ze weg, en ik stond daar. En de kinderverzorgsters :” ‘t is toch zo een flinke! Gelijk of ze hier al jaren komt!”. Jeuj!

Ooh help. De dochter is een blijkt een mini versie van haar eigen moeder. (die het ooit ook op een krijsen zette omdat moeder haar na de eerste halve schooldag kwam afhalen. Het zijn meteen volle dagen geworden). Binnenkort komt ze ook vragen om op internaat te mogen, en op kot, en alleen gaan wonen, en dan naar het andere eind van de wereld verhuizen… Nooit gedacht dat ik zo vroeg zou moeten beginnen loslaten…

En wat hebben we dit jaar geleerd?

1. Alles is lekker! Vooral als het in een ander zijn bord ligt.  Eten schooien is een kunst. Eten dat je niet meer wil, gooi je op de grond. En dan hoop je dat moeder niet in een kuisbui is, dan kan je het na een half uurtje nog opeten.

2. Een stevige keuken is onontbeerlijk. Liefst vuilevingervrij, krasvrij, veel gewicht kunnen dragen en remmetjes op de deuren. Verder een vaatwasdeur die men sneller kan sluiten dan het kind hem kan leeghalen.

3. Dada was niet voor niks haar eerste woordje. De vraag om haar jas aan te doen is vrijwel de enige vraag waarbij ze niet tegendraads gaat doen.

4. Het is een echt vrouwtje! NIET!!! Schoenen dienen om mee te gooien en tegen de chauffage te slaan en voor niks anders. En dit heeft ze niet van haar moeder.  En zeker niet van haar vader. (Ze zal het van één van de tantes hebben). Ze heeft anders wel een grote voorkeur voor haar schoenen tov haar pantoffels. Het zou met dada gaan te maken kunnen hebben.

5. Kinderen en elektronica. Pfff… Ik denk niet dat dit meer uitleg hoeft…

6. Ze trekt al snoeten van het eerste uur. Nu is daar bij gekomen: Een ongelofelijk vermogen om uit te dagen en te plagen en uit te lachen. Hier geef ik gaarne toe dat mijn genen er voor iets tussen zitten. Pesten als de beste! Doen alsof ze je iets zal geven, haar hand wegtrekken, en dan hard demonisch beginnen lachen. En altijd krak het omgekeerde doen van wat wordt gevraagd. Voorlopig dus heel veel plezier en soms een zucht, ik vermoed later het omgekeerde…

7. Een jaar geleden hebben we een prachtgeschenk gekregen. Elke dag verwondering, zowel bij ons als bij haar. Ik ben benieuwd wat jaargang 2 zal geven…

Hoe je een Marietje leert lopen

Ik weet nog goed hoe mijn zusje heeft leren lopen. Dat is omdat ik toen vijftien was. Daaruit besluit u best niet dat mijn zusje wreed laat was om te leren stappen, ze is gewoon wreed laat geboord. Maar goed, het was dus aan de rand van het zwembad op reis (ik weet het, wat een plaats om een kind te leren lopen), en het kind zette haar voorzichtige eerste stapjes van de mama naar de papa en omgekeerd. Vrij normaal allemaal.

Nu zitten wij hier met een dochter met toch al redelijke mobiele mogelijkheden, en ik betrapte haar al meermaals op het zetten van één handenvrije stap tussen tafel en zetel. Dus ik dacht: cultiveren, die handel! Maar zo simpel is dat niet.

Sommigen hebben geen idee waarom, anderen durven al eens te opperen dat het kind het karakter van haar moeder blijkt te hebben… In ieder geval is het zeer kenmerkend voor de vrucht van onze liefde om de eenvoudige opdracht :”kom ne keer bij mama” te beantwoorden met veel gekraai en plezier en een lichamelijke voortbeweging in exact de omgekeerde richting. Nog geen jaar, en ze doet al systematisch het tegengestelde van wat wij vragen.

De bovenstaande truc zou dus totaal geen effect hebben, ik kan zelfs meer zeggen, mochten wij zulks een manoever durven uithalen aan de rand van een zwembad, het kind zou garantie eerst leren zwemmen, en dan pas leren lopen.

Gelukkig heeft de vrucht van onze liefde nog andere passies. Eten bijvoorbeeld. En ik dacht: cultiveren, die handel! Dus ik gisteravond met een stukje peperkoek in de hand de dochter proberen lokken. En ja hoor! Drie stappen van vraatzucht in mijn richting! Deze morgen konden er voor een koekje zelfs vijf zelfstandige doch van gulzigheid gespeende stappen af! Pogingen zonder eten willen niet zo lukken.

Wat ons natuurlijk voor het volgende probleem stelt: als we voortdoen gelijk we bezig zijn, kunnen we haar rollen vóór ze echt goed alleen kan stappen. Maar ik denk dat ik het antwoord wel weet hoor… Kind met rust laten. Kweet het.

Tanden zijn fun!

Negen maand is ze intussen al. Dat wil zeggen dat ze nu even lang onder als boven water heeft geleefd. Onder water, dat beviel haar sterk. Maar ik denk dat als ze het had geweten, dat ze haar vertrek ginder niet zo lang zou uitgesteld hebben. Want boven water, dat vindt ze pas de max! 

Boven water is er zoveel te beleven! Zeker nu ze zich sneller kan voortbewegen … naar de dvd-speler… (gdvr!) En onlangs is er iets vree wijs bijgekomen! Tanden! Het zijn haar beste vrienden. Ze zijn nu al met 6: Marie, en haar 5 tanden. En leute dat ze hebben!

Ik kan ze nauwelijks de baas, die wilde bende. Ze steken voortdurend kattekwaad uit, en ik heb zo een fluorwit vermoeden dat Marie wel eens de aanstoker van al dat onheil zou kunnen zijn. Ze lacht haar vrienden bloot, en weg is ze. Naar een papieren zak. Met wafels. Dat ontdekte ze maar al te graag toen ze dat gat in de zak beet. Ja, ze laten een wreed spoor achter, die 6 vrienden, op een goeie halve meter hoogte.

En kwijlen! Ik herken mijn proper meisje van weleer niet meer. Blij dat we zijn nu ze eenvoudige commando’s kan uitvoeren – Marie, geef eens een zoentje aan mama!- hou ik toch graag een handdoek bij de hand. Want ze is bijzonder  gul. 

Gisteren vroeg ik om een ‘bravooooooo’ te doen (handjes klappen) maar haar vertwijfelde blik  verried dat ze wel wist dat ze iets moest doen, maar dat ze in de verste verte geen idee had wat er nu weer van haar verwacht werd. Sterk in oplossingsgerichte strategiëen bedenken heeft ze me dan nog maar een zoentje gegeven. Moeder tevree, iedereen tevree

Over twee vogeltjes…

De teergeliefde Bob (de bouwer) kwam hier zaterdagavond binnengevallen met de woorden : “ik ben een gewond vogeltje”. Had een grote zware chauffage op zijn vingers laten vallen. Stak hij zijn middelvinger naar mij op, zodat ik het gedrocht eens goed kon bekijken: blauw, dik, bebloed, gezwollen, … Pijnlijke affaire dus. De poepsjieke huisarts van wacht heeft de teergeliefde gelukkig uit zijn lijden kunnen verlossen door een gat in zijn nagel te laseren en vervolgens het boeltje eens goed in te pakken.

Ik zag het wreed zitten toen ik op zondagmorgen zijn verbandje naast het bed vond. Dan kon ik zijn gat ook eens zien (voor de slechte verstaanders: in zijn nagel). Ik verwachte me aan een gat van 3mm doorsnee met daaronder lillend kloppend wit vlees… de teleurstelling echter: een piepklein bruin puntje op zijn nagel. Volgens mij was de poepsjieke huisarts van wacht uitgerust met de poepsjiekste uitvoering van een placebo-laser. Maar goed, ik heb de teergeliefde van heel den dag niet meer gehoord, dus gewond vogeltje was opgelapt.

Dan hadden we hier ook nog een ziek vogeltje. Hoesten, groen snot en dat was nog niks. Een HELE DAG gejammer en geween. En geloof mij vrij, zo hebben we ze nog nooit gezien! Ons altijd content meisje was met niks te troosten. Vanmorgen mee naar de dokter geweest (de gewone, niet de poepsjieke). Het verdict: ons klein vogeltje dat intussen geen stem meer heeft is niet ziek. Dat is nu al de tweede keer dat ik met de dochter naar de dokter ga voor niemendalle. (het lijkt hier wel een aflevering van dokters en dochters…) Longen, oren, neus, keel… alles ok.  Gewoon een zware verkoudheid dus…

Dat wil zeggen dat ik (de kloek volgens mijn vader) dit weekend met een vogeltje zat dat niet echt gewond was, en met een vogeltje dat niet echt ziek is. En weet je hoeveel dat gekost heeft? Eh, ik vind de papieren hier niet, maar ik zal het je zeggen… genoeg! Gelukkig weet ik wel dat die groene briefjes voor de cm zijn ipv de vuilbak hé Trom?

Derde keer goede keer

De eerste keer was in de tweede kleuterklas. Eén dag voor de klasfoto’s. Thuis een schaar gevonden en een grote hap uit mijn froefroe geknipt. Niemand vond het mooi. Vooral mijn mama niet. (Maar de lofbetuigingen voor haar reddingsactie bleven ook uit hoor).  de opmerkelijke lezer ziet dat ik het woord ‘froefroe’ prefereer boven ‘pony’. De eenvoudige reden ligt gewoon bij het feit dat ‘een hap uit mijn pony’ zo carnivoor klinkt.

De tweede keer was op een speelnamiddag bij een buurmeisje. Ze had dezelfde naam als ik, maar ze had langer haar dan ik. Had. We hebben kapstertje gespeeld en ik ben er nooit meer mogen gaan spelen.

Vandaag was de derde keer. Van de drie keren was dit de keer dat ik het hardst mijn best heb gedaan om een goed resultaat te krijgen. Het was niet gemakkelijk. Marie’s haar hing al een tijdje voor haar ogen, maar gezien het verloop van vorige knipbeurten bleef ik het maar uitstellen. Vandaag uiteindelijk de schaar genomen en lokje per lokje een beetje afgeknipt. Niet eenvoudig bij een 7-maandige die denkt dat we in de pak-de-poenschaar-show zitten.

En het resultaat? Heel goed! Geen kat die ziet dat er aan haar haar is geknipt door iemand met twee linkerscharen. Geen kat die zelfs ziet dat er aan haar haar is geknipt! Derde keer goede keer dus.

Update: DE FOTO! (die toont dat er niks te zien is, dus dat experiment geslaagd is)

En zoals u dus ziet: Nog allebei de oren aanwezig, die krabben op haar gezicht heeft ze zelf aangebracht.

U denkt aan die enkele langere triepjes op haar voorhoofd? Wel die heb ik speciaal zo geknipt voor het natuurlijk effect. Nen dégradé naturelle ahw.

Ons vermoeden…

… bleek waar te zijn!

We dachten al een beetje in die richting aangezien  ieder lepeltje dat we in haar mond  staken er bijna volledig afgekloven weer uit kwam. En omdat we onze perforator zo verdacht weinig nodig hadden de laatste tijd. En ook omdat drie spijlen van haar park al aan vernieuwing toe zijn. En ja, omdat onze vingers zo ontzettend pijn deden.

Het is zo ver! Het eerste tandje is doorgebroken!

*de schrijfster van dit blog wijt alle mogelijke overdrijving in deze tekst louter aan emotionaliteit*

Wij zijn echte!

Wij laten ons niet van ons stuk brengen! Door niks of niemand! Niet de kou, niet de sneeuw, niet het ijs, niet de potentiële huurders die ons een halve dag gijzelen en dan niet komen opdagen, …

De teergeliefde, dat is nen echten! Supercool heeft hij zijn dochter afgezet voor haar eerste crèchedag. Verbaasd, gelijk nen echten verbaasden toen dochterlief blij lachend de boel verkende, zat er voor hem niks anders op dan maar naar zijn werk te trekken. 

En ik! Ik ben ook een echte! Zo mottig als ik was op die maandag, ik heb mij niet gegeven. Ook al was de reden mij niet duidelijk voor kreunende darmen en zeezieke maag. Mijzelf kennende kon het heel goed weer eens tussen mijn oren zitten. Ik ben geen nerveus mens, maar ik had zonder die drie immodiums op mijn trouwdag mijn kleed anders nooit proper kunnen houden tot in de kerk. Dus goed mogelijk dat Marie’s eerste crèchedag er voor iets tussen zat ook al vermoedde ik geen problemen. Het kon echter ook mijn angst voor voedselvergiftigingen zijn die weer de kop op stak na het eten van iets wat mijns inziens al ver ver ver overtijd was (ben redelijk paranoia wat eten betreft). In ieder geval, ik heb die dag gespurt (naar de wc), gewerkt (als ik niet op de wc zat), en niet – ik herhaal- NIET naar de crèche gebeld! Wat ben ik toch een echte! 

Maar Marie! Dat is nu eens een echte zeg! Ik ging haar rond half vier halen, madam lag te luieren in de armen van de verzorgster. En ze vond het blijkbaar erg amusant dat ik daar ineens voor haar neus stond. Lachen, ja, maar geen aanstalten om bij mij te komen, neen.  (ik heb het hier over Marie, niet over de verzorgster) En niks dan lof over mijn meisje! Goed geslapen, alles opgegeten, en gespeeld tegen honderd in ‘t uur, of om de verzorgster te citeren: ” gelijk of dat ze hier al jaren over de vloer komt”. En ze leek helemaal niet te snappen waarom al die kindjes huilden.  Ikke content natuurlijk. Thuisgekomen de dochter overvloedig bejubeld, helaas waarschijnlijk ook een beetje te geweldig (want ik ben immers een echte) want een uur na thuiskomst heeft dochterlief er al haar crèchevoer eruitgebonjourt (en niet via de gebruikelijke compacte en hygiënische pamper-weg). Neen, de enige echte weg voor zo’n echte: de kortste weg. (maar ik heb alles opgekuist gelijk een echte).

Ja, wij zijn echte! Maar had iemand anders verwacht? Hé? Ik dacht het al. Ik hoor geen protest. Hà. Jullie zijn blijkbaar ook echten!

Doe er mij maar nog één!

Content! Content! Niet te doen! Zooo content! Ben weer aan het werk sinds twee dagen en het is alsof ik nooit ben weggeweest. (voor mij dan toch, voor de collega’s zal het wel weer even wennen zijn vrees ik).

Veel mensen vonden het stom, zo nog net die laatste dagen van het jaar moeten gaan werken. Ikzelf heb er nauwelijks bij stilgestaan. Ik heb geen dagen afgeteld, geen streepjes op de muur gezet. Ineens was hij er gewoon, die dag waarop ik weer om 6u op moest en mij weer rot moest haasten om nog op tijd te komen. En ik heb het gevoel dat ik het jaar goed kan eindigen.

En wat voor een jaar is het geweest! Twee maand gewerkt, drie maand en 8 dagen (grrrr…. 8 dagen!!!) chagrijnig zwanger zitten wezen, een viertal uurtjes liggen bevallen, en dan 6 maand luie taart geweest en leute gehad met onze luxe-dochter. Een huisje gebouwd (bijna af), autootje gekocht (bijna geleverd), blogje gestart (bijna op sterven na dood, maar vandaag net op tijd gereanimeerd). Wat een top-jaar!

Dus wat ik mijzelf wens voor het nieuwe jaar : dat we er nog zo één mogen beleven. En weet je wat? Geef iedereen er maar één! Tournée générale!