De laatste keer kreeg ik bij kind en gezin een boekje om het voorlezen voor baby’s en peuters te promoten. Het zou goed zijn voor hun taalontwikkeling en fantasie. Ik geloof daar wel in. Wij waren thuis vreselijke leesbeesten. We gingen met ons drieën elk om 5 boeken in de bib, en na een week hadden wij al die boeken uit, dwz ook die van mekaar.
Aan tafel werden alle etiketten van de melk, boter en choco weggedraaid want broerlief kon het niet laten de etiketten te lezen tijdens het eten. Elke dag ruzie om de krant. We toonden enkel een verminderde interesse voor onze schoolboeken.
Ik ben absoluut een fan van voorlezen, maar in het boekje staat dat je al kan beginnen bij baby’s van een maand of drie. Kijk, Marie is nu 5 maand, en ik daag de schrijver van dat boekje uit om Marie eens een verhaal voor te lezen. Het enigste waar dat kind is in geïnteresseert is papier. Ze zou het verhaal verslinden, maar dan letterlijk. Ik heb het geprobeert met ‘De baby ziet’. Toegeven, niet het meest beklijvende verhaal want er staan alleen maar bollen, vierkanten, hartjes en sterren in, maar ik was het zeer mooi aan het uitleggen. Marie werd daarintegen dol. Verder dan pagina 3 ben ik niet geraakt, tegen dan was het intussen doorweekte boek al 8 keer uit mijn handen geslagen. Tot zover deze voorleespoging.
Theorieën, het zijn schone dingen.
De aandachtige lezer sprak: