brazpacho

Een kookbraspartij met Moeferkoe

Benodigdheden:

1 keuken – messen – snijplanken – steristrips – nagellak – grote kommen – 1 staafmixer – 1 coldpack – 4 spatvrije muren – 1 mojito – 1 kind – 1 echtgenoot – 1 kookboek van de boerinnenbond – 1 chinees (niet Hoelang, maar het voorwerp) – propere kleren

Ingrediënten:

rijpe en rotte tomaten – wit brood – wijnazijn – olijfolie – rode en gele paprika – 2 komkommers – 1 quiche – nog een quiche –  look – ajuin – ijskoud water – het tomatensap waarvan achteraf maar bleek dat we het nodig hadden – peper en  zout

Bereiding:

Schijt de rotte tomaten van de rijpe. De rotte mogen weg. Schrik de rijpe tomaten in kokend water en pel ze. Zet je vuur wat harder en herhaal de vorige handeling (tenzij je er toch in geslaagd was die ondingen te pellen). Ontpit de  tomaten en doe de tomatenstukken in een grote kom. Eet een quiche want dat gaat hier nog een tijd duren. Geef de echtgenoot ook een quiche, want hij kijkt zo hongerig. Snij de komkommers in stukjes en vraag aan de echtgenoot wat de verleden tijd is van komkommer.

Versnipper de ajuin.  Doe je schoenen uit en lak je teennagels terwijl de echtgenoot snel om een wit brood is en snij dan de paprika’s in kleine stukjes. Haal het coldpack uit de diepvries en leg het op het hoofd van het kind (is aan de boenk te horen uit de zetel gevallen – kinderen met benen hé…tsss). Drink een flinke slok van je mojito. Doe eigenlijk alles wat je hebt in de grote kom (behalve de steristrips, de mojito en alles wat je al hebt opgegeten) en zet de mixer erin. Hier komen je mooie propere kleren goed van pas, die dienen om je vuil lijf te beschermen voor spatten van je bereiding.

Vraag de echtgenoot om de soep te kruiden (als je daar net als ik ook geen verstand van hebt). Zet de pot afgedekt in de frigo en begin maar te kuisen.

En het resultaat? Wachten tot vanavond. De reacties leest u waarschijnlijk hier.

Oja, en proficiat! U hebt de steristrips niet nodig gehad deze keer!

Schuursponsjes

Ik moet mij hier nog haasten om er iets over te schrijven, want binnen een een kleine 2 maand zijn wij de trotse eigenaars van een echte afwasmasjien.  Dus nu nog even een snelle klaagzang over schuursponsjes.

De teergeliefde is er één, en ik heb al kameraden die er ook bleken te zijn: absolute fans van schuursponsjes. Mochten ze kunnen, ze zouden er zelfs hun haren mee kammen. Helaas hebben ze hier ten huize moeferkoe al voor menigeen discussie gezorgd.

Ik ben de afwasser van dienst, laat daar geen twijfel over bestaan. En hij is de vaatstapelaar. Elk zijn talent, nietwaar? Maar af en toe, rolt de teergeliefde de mouwen op en kiest hij voor het ruime sop. En dan, lieve lezer, krijg ik het warm en koud tegelijk. Als ik hem zo bezig zie mijn plastieken potten vanbinnen te verminken met de groene kant van een schuursponsje, breekt het zweet mij uit.

Wat is dat met mannen en schuursponsjes? Ik was af met een schotelvod, en de eerste afdroger die vaat terug gooit omdat het niet proper is, moet nog geboren worden geloof ik. En een schuursponsje is een hulpmiddel bij hoge nood (ja, over mijn kwaliteiten als keukenprinses zullen we het een andere keer hebben).

Gisteravond is er een eind gekomen aan deze al jaren lopende discussie. Ik heb voorgesteld om zijn auto er mee kuisen. Mocht niet. Was naar het schijnt niet hetzelfde. De teergeliefde heeft niet toegegeven, wel opgegeven. Laat ons dus zeggen dat we in een periode van  staakt-het-vuren zitten. Ik was verder af met mijn voddeken, en we wachten samen op de verhuis en de afwasmasjien, en leven nog lang en gelukkig (en ik bereid de teergeliefde al voor op hoe hij het bestek met het handvat beneden in de afwasmasjien zal moeten steken).

Bikke bikke bik

Eéntje voor de mama… ééntje voor Mar…ma… ééntje voor papa… ééntje voor Mar… Marie!!! Niet flink!!! Godverdoeme!!! Heel den boel weer betatert! Neen!!! Allé meiske… Mondje open… Jaaaaa!!! Flink ze! Jaaa!!! Flin… Eila! Neen! Potverdorie! Allé kom, doe du mondje open… jaaaa… Flink!!! Flink Marie!!!

Zucht.

Fruitpap geven. Beestige bedoening! Geestig dat wij dat vinden (lees: Marie).

Allé toe Marie, drinkt nog een beetje… Neen, niet blazen… Ok, flesje weg. (na 2 minuten) Toe Marie, drinkt nog een beetje… jaaaaa!!! Neen! Ge moet nu nie beginnen babbelen! Ok, flesje weg. (na 2 minuten)  Kom ze, nog een beetje drinken… Flink! Aha, ge zijt goe bezig… Neee! De fles is vóór u… Neeee… niet weg draaien…

Zucht.

Flesje melk geven. Beestige bedoening! Geestig dat wij dat vinden (lees: Marie)

Dat ze een trage eter is, al van in het begin, tot daar nog aan toe. Maar dat spelen met eten, nu al? Ik steek het op de vuile vallingbeesten. De honger zal niet zo groot zijn als anders. Maar wat is dat dan met die patatjes?

Moord en brand! Dat schreeuwde ze! Voor één lepeltje wortelpuree! En tranen! En wurgen! Voor één lepeltje! Ik kan er niet van over. Ik weet het, het is hier genen El Bulli of Comme chez soi. Maar het zijn echte patatjes van vava, en echte worteltjes vanuit pepe Zomergem zijne lochtink. Morgen opnieuw, maar eens proberen met broccoli.

Zucht.

Een beroep met toekomst

Deze namiddag nog eens bij mijn ouders geweest. Kwam daar ineens een vreemde man binnen. Ik zei: “dag vreemde man”. Maar ik zei niet: “man van m’n dro-omen…”. Ik dacht wel: “jij vreemde man, je komt en gaat”.

Dat deed hij echt. Continu rondlopen. Door de keuken, door de berging, naar de wc, terug naar de gang, weer in de keuken. En hij had de vreemdste toestellen vast. Ze maakten geen geluid, ik zag enkel een rood laserpuntje op de vloer. Intussen liet hij heel traag emmers vollopen met warm water. Toen pakte hij een oranje krijtje en tekende lijnen op de vloer.

Toen hij weer eventjes in de gang was, fluisterde mijn papa me toe dat zijn kameraad hem beschreven heeft als het prototype van de ideale schoonzoon. Maar dat hij mijn zus er nog niet mee zag optrekken. Ik snapte er niks van. Een prototype? Hmm… Van de ideale schoonzoon? Twas een stille vriendelijke man. Maar dat was het ook. Mijn zus? Waarom zij? Waarom ik niet? Of mijn kleinste zus? Wij waren óók helemaal niet geïnteresseerd! En wat deed die man hier in hemelsnaam?

Toen was hij terug. Ik vroeg hem wat zijn beroep was. “Lekzoeker” zei hij. Ik wist niet dat dat een beroep was. Toen schoof hij zijn Freddy Horionbril maar met bleke glazen hoger op zijn neus en glimlachte vreemd. Ik had eigenlijk nog veel meer willen vragen. Of hij ook bronnen kon vinden in een woestijn, of ofdat hij dacht meer werk te hebben met het stijgen van de zeespiegel. Maar het leek mij beter om veiliger oorden op te zoeken.

Als dat maar goed afloopt…

Fffrtpp

Update: Er is weldegelijk een nummer 6: fruitpap van het lepeltje zuigen. Hà!

Ze spreekt! Ze spreekt! Haar eerste woordje! Fruitpap! Het klinkt zo’n beetje als Ffrtpp. Fantastisch hé als je merkt dat je een verbaal hoogbegaafd kind hebt!

Er is echter een minpuntje. Ze zegt het enkel en alleen wanneer ze net een hap fruitpap in haar mond heeft. En dan ziet haar eerste woordje eruit als een fruitpapbommetje. En de omgeving als een fruitpapslagveld.

In het begin was het makkelijk. Ze zag de lepel en ze deed haar mondje al open. Maar ik heb ooit eens gezegd dat creativiteit moet gestimuleerd worden. Ze heeft dit nogal letterlijk genomen. Nu kent Marie op zijn minst al 6 manieren om fruitpap te eten.

1. de volwassen manier: mondje open, fruitpap erin, mondje dicht

2. op zijn babbelaars: hele verhalen vertellen met een mond vol fruitpap en pas zwijgen als de mond weer leeg is
3. de processie van Echternach: één lepel fruitpap erin, 2/3 lepel fruitpap er weer uit

4. het fruitpapbommeke: fruitpap in mondje, hoofd naar achter, en zegt heel snel ffrtpp!!!

5. Fruitpap + BBB: fruitpap eten en tergelijkertijd borst-buik en billen trainen. Marie begint, maar wees gerust, de mama doet automatisch mee *zucht*

6. eh, …

Neen, 5 manieren dus. Maar voelt aan als 6 aangezien ze continu wisselt van techniek. Het is een beetje vreemd aangezien ze het echt wel lekker vindt. En binnenkort patatjes. wrrrrtlprrr (wortelpuree). Weer een woordje.

*zucht* (weer kuisen)

Laat de hondjes tot mij komen

Laat ze maar komen, die honden! Ik ben niet bang! Neen, want ik heb mijn voorzorgen genomen gisteren. Lang leve St Hubertus (God hebbe zijn ziel) ! ! !  Want dankzij hem weten we nu dat een stukje gewijd brood (hier bij ons gewijde mastellen) ons een jaar lang beschermt voor hondsdolheid. Er kan ons niks meer gebeuren!

Ons, dat is de teergeliefde en ik. Niet dat we niet om dochterlief geven, niet dat we haar gezondheid niet belangrijk vinden hoor!  Maar de vraag naar glutenvrije gewijde mastellen deed de bakkersvrouw zo’n vreemde blik in haar ogen krijgen… Mijn nekhaar kwam ervan overeind (bij wijze van spreken natuurlijk, ik ben uiteraard nog steeds een nekhaarloze vrouw). Het leek me gewoon het beste om snel het hazepad te kiezen en de bakkersvrouw rustig haar eigen mastel te laten opeten, wie weet werkt het ook bij bezetenen.

Met zo’n klein kind erbij stelt een mens zich toch heel andere vragen dan voorheen. Kan men gewijde mastellen doorgeven via moedermelk? Kan je ook andere inentingen geven via een gewijde mastel? Is de hoeveelheid kanneel in de mastel van belang voor zijn werking? Werken gewijde mastellen beter dan gewijd brood? Werkt het ook als je je mastel samen met de teergeliefde snelsnel in je mond propt nog net vóór het vertrek naar de badminton of moet je er rustig voor aan tafel gaan zitten? Kunnen ze gewijde mastellen in hondevoer verstoppen en zou het helpen? Bestaat hondsdolheid überhaubt nog? Kan je door het eten van  gewijde mastellen besmet raken met vraagwaanzin?

Inleiding in de tupperologie

Vrijdag naar mijn eerste Tupperwareparty ooit geweest. De demostratrice was een collega, de gastvrouw was een collega, verder waren er nog twee collega’s, nog twee oude KSA-vriendinnetjes, nog twee vriendinnen van de gastvrouw en last but not least: EEN MAN!!! Alle ingrediënten voor een great party waren dus voorhanden!

Ik vind tupperware duur, ik heb potten genoeg en ik weet me nu al geen blijf met al mijn deksels. Met alle gevloeck ende gesweer tot gevolg als ik weer eens vergeefs mijn pottenkast probeer dicht te slaan zonder de halve inhoud eruit valt. Wat had ik dus nodig? Niks dus eigenlijk, tenzij misschien een grote pot om al mijn potten en deksels in op te bergen. Maar ja, sloor die ik ben, ik was er eens mee buiten.

Mijn stalen ros nog eens bovengehaald na anderhalf jaar enkel dienst te hebben gehad als provisoir droogrek. Een droogrek met platte banden weliswaar maar dat was snel opgelost (dank u zeer, mijn teergeliefde). Drie straten verder gekoerst en compleet buiten adem aangekomen bij de gastvrouw van dienst. Ik was er niet goed van dat ik er zo slecht van was. Mijn conditie was blijkbaar een dikke nul, maar enfin, dat is nu niet aan de orde.

Het was een bijzonder leerrijke avond! En ik wil mijn net opgedane kennis erg graag met u delen!

Ten eerste: bij den tupperware spreken ze niet over ‘ravioli’ maar over ‘ravaoli’. Wij, deelnemers, zaten er toen we het de eerste keer hoorden een beetje mee te lachen, maar al snel bleek dat de upper-tupper gewoon het tupperjargon volledig meester was, en wij, tupper-leken, gewoon grote ravaoli nit-wits waren.

Ten tweede: de handige ijsblokjesmakerpot wordt het best opgevuld met WARM water ipv KOUD water. Dit omdat de oppervlaktespanning van warm water lager is dan de oppervlaktespanning van koud water, wat er voor zorgt dat bij het warme water, zich eerst een ijslaag vormt aan de oppervlakte, en het water zo sneller bevriest dan bij het koude water, dat als één blok zal bevriezen. Voor deze wijsheid danken wij voornamelijk de MAN in het gezelschap die naast ‘het knappe en grappige vriendje van een collega’ ook nog eens over een sterk ontwikkeld paar hersenhelften beschikte.

Ten derde: patatten kan men in 5 minuten gaar krijgen in de microgolfoven. Meer woorden wil ik daar niet aan verspillen. Oh, behalve misschien dat de pot die men daarvoor nodig heeft pokkeduur is. Maar wel mooi. Maar pokkeduur.

Ten vierde: Tupperwaredemonstratrices maken lekkere hapjes, ze doen dat met de ravaoli-plaat (jawel) en achteraf krijg je het recept. We hebben dus een beetje leren koken.

Ten vijfde: Bij het terug naar huis fietsen was ik na 400 meter alweer stikkapot. Een eenvoudige optelsom en een klein onderzoek bracht verheldering!

a (ik fietste me te pletter) + b (mijn was droogde aan mijn fiets anex droogrek onwaarschijnlijk snel) = C (een snelle blik op mijn versnellingsapparaat bracht aan het licht dat mijn fiets al een anderhalf jaar in hoogste vernelling geparkeerd stond).

Bijzonder verhelderende avond gehad!

Vloan

Ik kom uit een familie met tradities. Tradities zoals met de feestdagen bij de grootouders gaan, zever verkopen telkens we elkaar zien, en natuurlijk ook kermis vieren bij de grootouders. Dit weekend zou het dus kermis moeten zijn in Wippelgem, maar we vieren het sinds een aantal jaar in Gent, aangezien mijn grootouders zo’n bende in hun huis niet meer zien zitten. Het noemt nu dus Wippelgent Kermis.

En we vieren het, wat eigenlijk wil zeggen, dat de hele bende in de geimproviseerde feestzaal (lees:magazijn) van mijn ouders zich tegoed doet aan rijstpap, chocomousse, tiramisu, en last but not least: vloan.

Mijn meme maakte dat al van toen mijn papa nog klein was, en de traditie zegt dat als ze vraagt of hij lekker is, dat we antwoorden: “hij is nog nooit zo goe nie geweest”. Tegenwoordig maakt mijn papa de vloan, en goe dat die is! Daarmee dat de teergeliefde vorig jaar het recept vroeg.

Mijn papa doet daar niet moeilijk over dus kreeg hij direct een post-it met dit erop geschreven:

7 liter melk (volle)

1,5 kg bruine suiker

2 pakken peperkoek

2 pakken beschuit

1 flesje kandijsiroop

Vanillecrèmebloem tot gewenste dikte

laten koken, in potten gieten en bakken.

Waarschijnlijk niemand die zal verschieten dat we het recept nog niet uitgeprobeerd hebben.