Kinderen en de supermarkt. Daar is al veel over geschreven. Kinderen die scènes maken, afkeurende blikken van de andere klanten… blablabla… allemaal al gezien en/of meegemaakt.
Ik ben niet beter dan een ander. Ik heb altijd mijn mening, meestal niet zo positief, maar bij momenten kan ik vanbinnen toch wreed veel leute hebben ook.Zoals vorige week, al was het een ander scenario dan mijn eerste zinnen hier laten uitschijnen, want het was eigenlijk een heel braaf kind.
Ik stond aan de kassa, ‘t is te zeggen, bijna aan de kassa, want voor mij een oud meetjen, dààrvoor een een kolos van een vrouw met een mannenkapsel die al de heeeeele tijd aan leuteren was over haar dochter, en dààrvoor een vrouw die maar al te blij was dat haar boodschappen net afgerekend waren want ze was het geleuter duidelijk meer dan beu.
En Kolos (gewoon om haar een naam te geven, ik heb in principe niks tegen kolossen van vrouwen, zelfs niet als ze een mannenkapsel hebben) de hele tijd roepen: ” Nataliatjen (geen commentaar) , niet aan de boekjes komen!” “Nataliatjen, pas op!” , “Nataliatjen, doe je mutje weer op uw hoofdjen”
Nataliatjen was, ik schat, twee of drie jaar oud, een braaf bleek (ik heb niks tegen bleek, want behalve gisteren en vandaag ook nog een beetje, ben ik dat ook altijd) kind met een lelijke wollen muts dat er vreemd genoeg erg gelukkig uit zag. Misschien bezat ze op die jonge leeftijd al de fantastische eigenschap van selectieve doofheid.
En toen riep Kolos: “Nataliatjen, pas op van het deurtjen, hé, het deurtjen gaat toe gaan! (NB: de deur was drie meter hoog, en Nataliatjen ongeveer een halve meter hoog, ‘het deurtjen’ ! Tssss…)
Het was het Ouw Meetjen voor mij duidelijk ook kotsbeu, en toen sprak meetjen deze magische woorden: “Os eur vi’ers dertussen zid’n zal ze ‘t wel gewaore wor’n”*
Ik kon het Ouw Meetjen wel kussen! (en ik ben geen kusser). Kolos niet. Die kon er niet mee lachen, heeft Nataliatjen bij de hand genomen, en is zonder woorden vertrokken. En ik kan mij vergissen, maar volgens mij kreeg Meetjen eerst nog een vette knipoog van Natalia. En ik heb mij verkneukeld!
(wat een mens niet allemaal moet vertellen om dat woord nog eens te kunnen gebruiken!)
* Voor de zuidvlamingen, de noordvlamingen, de westvlamingen en inwijkelingen: “als haar vingers ertussen zitten zal ze het wel gewaar worden”
Eergisterenavond toch maar voor ‘t zekerste mijn gsm opgeladen, want het ding zou het zwaar te verduren krijgen de volgende dag. En inderdaad. Gelukwensen uit alle hoeken van de wereld (dwz allemaal uit Oost en West Vlaanderen, ééntje van down under en een berichtje van onbekende afzender met enkel daarin: hooplijk jaartje wijzer. Dat laatste kan toch van gelijk waar ter wereld verstuurd zijn hé). De volle achtentwintig jaren. 
) want mijn boezem kon het niet meer aan…
De aandachtige lezer sprak: