Goede burgerzin

Het overkomt iedereen wel eens, zin in een goede burger. Ik ben niet zo’n een burger-fan, omdat ik dat vies vind, maar de laatste tijd gaan die Bicky’s er wel echt vlotjes in, moet ik zeggen! Alhoewel dat nog de bwèkeste burger van al is met zijn drie sausen dooreen die altijd aan je vingers hangen, en aan je kleren als je niet oplet.

Doet er mij aan denken… Eergisteren ben ik een goede burger geweest. Mijn goede burgerzin getoond. Jawel. Eerst een overtreding begaan en daarna de politie gebeld. Alhoewel ik dit wel een ietsiepietsie moet nuanceren denk ik. Want het was niet echt om mijzelf aan te geven, noch om na te vragen of ik veertien dagen geleden nu wel of niet geflitst was. (haha!!! het zal enkel die trage slak van een Mercedes geweest zijn die niet doorhad dat we in de bebouwde kom waren aanbeland!).

Eergisteren heb ik wel 3 liedjes voor het rood gestaan. Na elkaar welteverstaan. En aan dezelfde lichten natuurlijk. Er stond een auto of 6 voor mij, en een auto of 6 achter mij. Om niet te zeggen dat ik ongeveer in het midden van de wachtende rij stond. Om Tien uur ’s avonds, dus ik had al in de mot dat er iets niet klopte. Uiteindelijk na die drie liedjes, heeft de eerste, die waarschijnlijk al zes liedjes stond te wachten toch beslist van door het rood te rijden. Behalve auto nummer twee is iedereen gevolgd, want er was geen kat op de andere straat.

Was ik toch wel de enigste zekers die zo verstandig was om de flikken te bellen om ze te verwittigen dat de lichten defect waren… Achteraf gezien begreep ik wel een beetje waarom. Dat zijn best kostelijke telefoons. Tegen dat de man aan de lijn die zei dat hij het niet begreep om dat hij niet van Gent was door had waar het probleem zat, waren er alweer drie liedjes gepasseerd. En dan vroeg hij nogmaals mijn naam en adres. Nadien kreeg ik een beetje schrik dat ik een bandiet mijn adres gegeven had (met al die ontsnappingen tegenwoordig mag je van niks meer verschieten…) maar kom… ik heb het toch maar gedaan. Als enigste.

Thuisgekomen hoorde ik van de teergeliefde dat er op die plek al om zes uur een monsterfile stond, dus waarschijnlijk waren de lichten toen al defect. Kan dat echt? Dat er na al die uren echt maar één iemand zo burgerzinbewust is om de flikken te verwittigen? Waar is het verantwoordelijkheidsgevoel naartoe? Het kost maar drie liedjes van je tijd.

I am a lady

Oh, wat voel ik mij toch een goede verantwoordelijke burger als ik weer eens een voetganger laat oversteken, of iemand laat invoegen in een file. Ja, want ik ben een dame in het verkeer (als ik niet te hard rij).

Maar niks voor niks. Ik verwacht er iets voor terug. Het begint met een ‘t’ en eindigd met ‘eken van dankbaarheid’. Een glimlach, een opgestoken hand, gelijk wat…

Gisteren kwam er een auto uit de tegengestelde richting en wou zich keren op de baan. I am a lady, dus remde ik, en wachtte geduldig tot hij in de andere richting staat. Ik was al benieuwd welk teken van dankbaarheid ik nu weer zou krijgen. Ik wachtte nerveus af, en zag ik op de achterruit, in grote zilveren letters:

BITCH!

Eh, ik zal nog eens hoffelijk zijn.

Ze zijn allemaal zot geworden

Ooit was gezond verstand een noodzaak. Later werd het een deugd. Nog later een aangenaam extraatje. Tegenwoordig is gezond verstand compleet overbodig. Want lang leve de Belgische polletiek! Zij denken voor ons, en zij beschermen ons tegen de vijand!

Geef toe, het is toch prachtig gevonden! Geen enkel ander land kan zo probleemoplossend uit de hoek komen!

Valt er een doorgedraaide gek een crèche binnen en begint hij daar kinderen en kinderverzorgsters af te slachten? Dan zetten we toch gewoon een slot op de crèche!!! En wordt het ineens hot om rusthuizen te overvallen en daar schilders dood te schieten? Dan stelt men zich toch inderdaad allereerst de vraag of er op de rusthuizen ook geen slot moet!!!

Dat is toch allemaal veel handiger dan onze gevangenissen beveiligen!!!

Moeten wij ons nu veiliger voelen? In een land waar criminelen niks te verliezen hebben. Leve de procedurefouten, de overvolle gevangenissen, de bekwame politici die bij ieder incident weer maar eens er niet in slagen de vinger op de wonde te leggen en hun toevlucht zoeken in symptoomverdoezelende maatregelen. En leve deze maatschappij waarin gezond verstand, verantwoordelijkheidszin, eerlijkheid en burgerzin niet lonen. (ik zal werk hebben met mijn opvoeding)

Gelukkig hebben we nog de muziek. Miljaar, dat hebben we ook al niet meer. Tenzij we weer dokken. Er zou zo eens gratis en voor niks een aangename sfeer op ons werk hangen. Ik mag er niet aan denken! Dank u SABAM (voor ook UW gezond verstand)

Ik voel plotseling een grote nood aan een uniform en een avondklok.

update: ONWAARSCHIJNLIJK!!! Hoor ik vandaag nog wel dat die overvallen gepleegd zijn door gevangenen!?! Want wat doet ge als gedetineerde als ge overdag buiten moogt… Ik heb zin om te gillen en te verhuizen naar afghanistan (maar dat zal wel snel overgaan denk ik)

Triestig weer

Jaloers!!! Jaloers ben ik. Op iedereen met een terras. Ik ben zelfs jaloers op haar stabilisé! Want met dit mooie weer slijt ik mijn dagen binnen, over een bassin kwijlend naar het terras en het gras van de buren. (dat bassintje is niet Marie haar badje, voor alle duidelijkheid).

Het is niet dat we niks hebben, hoor. We hebben onkruid, papaver, tengels, stukken betong, hout, zand en mos. We hebben ook heuvels. Het is te zeggen, als je niet kijkt waar je loopt, breek je gegarandeerd je poten. Of nog anders gezegd, het is het soort terrein waar de eerstgeborene (en neen, er is geen tweedstgeborene en ook niet op komst… miljaar, duuzend keer per dag diezelfde vraag…) schoenen aan MOET, en aan het handje MOET lopen teneinde niet onzacht met de  Zonnedorpse bodem in aanraking  te komen. (je moet het haar eens proberen uitleggen…)

Het was anders gepland. Het terras had er al moeten liggen, maar toen besliste een egoïstische chauffeur die van tien negen op een appartement woont wraak te nemen voor zijn verstikkend warme kleine woonst (ook meegemaakt) door zijn bolide  met een rotvaart in onze terrasaannemer zijn twee carpoolende werknemers hun gat te rammen. Ze liggen alletwee in de kliniek, hun baas zit in de puree, en wij zitten nog altijd een wildernis. En Marie zit in haar plonsbadje in de keuken. Zonder water.

Met het terras, zou ook de oprit gelegd worden, en een pad langs het huis, maar dat is dus ook afwachten. Dus ik blijf vegen, stofzuigen en dweilen. En ik blijf springen. Triestig hoor, als je je ramen langs de buitenkant wil kuisen, en je bent te klein om tot boven te geraken. En kriebelen dat dat doet, dat vuile sop dat langs je hand via de pols, over je arm naar je oksel loopt. En dan heb ik het nog niet over de spatten in mijn wezen.

Fietsen had ook leuk geweest, maar dat is zo’n gedoe zonder oprit. Eerst de tweewieler uit de garage hijsen, dan een plekje zoeken waar hij wel op zijn pikkel blijft staan, dan het kind erin zetten, dan merken dat hij minder stabiel staat dan je dacht, dan de fiets verrijden, dichter bij de garage, en zelf voor pikkel spelen en zo dan heel handig de garagepoort sluiten.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze dan niet merken dat haar sjakosj nog binnen ligt.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze niet hele dagen over niks anders zagen dan het triestige leven in dit triestige weer zonder terras. Hele dagen. Zagen. Over het gebrek aan een terras.

Voelt u de uitnodiging tot uitnodiging? Op uw terras? Ik zal niet zagen. Over mijn gebrek. Aan een terras. Echt.

Internetbandieten moeten in den bak!!!

Mama heeft altijd gelijk! Ik heb het voor één keer niet over mezelf, maar over mijn eigenste mama van mij. Met haar wijze woorden ” Nee! Da internet moet ik nie in mijn kot hebben! Want dan zijt ge genen baas meer over uwen computer! ” heeft ze weer eens overschot van gelijk gehad.

De kilo’s spam dat hier dagelijks in de vuilbak belanden zijn niet te tillen. Het ergste van al was dan deze week. De teergeliefde vertelde me dat ik om 2u15 een virus naar hem gestuurd had via mijn hotmail. Ik heb mij moeten zetten, want anders zou ik er gelegen hebben (inderdaad, een lichte overdrijving is mij niet vreemd…) want ik was op dat moment niet eens thuis. De deze was aan het werk! Travakken! Hoe kan ik dan mailkes zitten versturen? Toen ik ’s avonds naar mijn postvak uit keek, of verzonden berichten of iets dergelijks zag ik dat waarschijnlijk mijn hele contactlijst gespamd is.

De teergeliefde (die over mijn ingenieus gevonden paswoord beschikt) heeft na lang zoeken ontdekt dat mijn automatisch antwoord bij afwezigheid aan stond. Ik wist niet eens dat ik dat had! En wat merk ik gisteravond? Al mijn contactpersonen verdwenen! Foetsie!

En nu? Ik heb geen idee wat ik nu moet doen. Alles overtypen van mijn mails? Zijn andere mailboxen handiger? Gmail? Outlook heb ik al eens gehad, maar ik wist mijn paswoord niet meer, en toen ik het terug had, heeft de teergeliefde met zijn verliefde doch verdwaasde ogen mijn outlookmailbox plompweg gewist.

Wie houdt zich daar nu mee bezig?!!! Ik begrijp dat niet. Ik wil gewoon af en toe een mailke versturen. Dat is blijkbaar ook al teveel gevraagd.

Update: die laatste paragraaf gaat weer over de internetbandieten, niet meer over de teergeliefde. Oef! Bijna een huwelijk naar de knoppen!

De sponsor van de vriendschap – bis

En intussen is het drie uur.

Achter ons zijn ze een tuin aan het aanleggen met 2 grote machines

Naast ons zijn ze een huis aan het bouwen met veel grote machines

Voor ons zijn ze nieuwe wegmarkeringen aan het spuiten met stoere kerels en één grote machine.

En ik ben niet moe.

De sponsor van de vriendschap

Ze zijn er weer, de zes ongeliefde nachtdiensten. Mijn vorige periode nachten kwam ik op een gemiddelde van 5u slaap, en het ziet er ook deze keer niet goed uit. Ik ben weer aan het tellen geslagen. Eergisteren 5u slaap (wakker geworden van de buurman die zijn haag aan het scheren was), gisteren 8h (alleen thuis zijn wil nogal eens helpen) en dan vandaag. De vier volle uren.

Want om 12h ging de deurbel. Ge ziet da van hier natuurlijk dat ik uit mijn bed ga komen. Neen, ik ben zeer rustig gebleven, en heb godverdommemiljaardedju gevloekt dat het gene naam heeft, en mij elvendertig keer gedraaid, en mij afgevraagd waarom ik niet lag te zweten terwijl ze zo warm weer voorspeld hadden. En toen konden mijn hersenen er toch niet uit geraken wie in godsnaam er aan mijn deur gestaan had.

Toen hoorde ik gestommel beneden. Ik uit mijn bed, de slaapkamerdeur half open gedaan en erachter gaan staan. Een schim kwam naar boven en ging kamer na kamer binnen. Volgende kamer: mijn slaapkamer. Ik zette me schrap, en toen hij half in mijn kamer stond, keilde ik met een mega-klap de deur tegen zijn smoelwerk dat hij er niet goed van was. Zijn hand zat tussen de deur en het zag er niet goed uit. Ik heb de deur weer opengedaan, heb hem nog een paar trappen gegeven zodat hij snel (en kreunend) afdroop. Zijn pistool lag nog in de gang, maar ik ben nergens aangeweest (want ik kijk naar CSI) en heb de politie gebeld.

Tien minuten later zat ik in de rechtbank want de klootzak had mij aangeklaagd voor slagen en verwondingen, voor broodroof en voor werkonbekwaamheid. En ik pleiten! Dat het geen werk was dat ik mij niet mocht verdedigen, dat de bandieten meer rechten hebben dan ik. Dat die nachtdiensten al zo rottig zijn en dat hij maar beter had moeten weten dan mij in zulk een periode te komen lastig vallen.

Werd ik toch niet schuldig bevonden zeker?!! Maar ik ben in beroep gegaan.

Ik hààt het als mijn fantasie de bovenhand krijgt. Tegen dat ik uitgefantaseerd was, was het één uur. Klaarwakker, en ben dan maar opgestaan. Terwijl ik de post uit de brievenbus haalde kwam er een jongegast af met een map onder zijn arm. Of ik hier woonde, en dat hij van proximus was en wel even voor mij wilde nagaan of ik wel met het meest voordelige tarief belde.

Ik heb gezegd: “jongen, ik heb nachtdienst en ik kan niet meer slapen want ze hebben mij wakker gemaakt, en ik heb er echt geen zin in!” De jongen keek begrijpend (en schuldbewust) en is doorgegaan.

De sponsor van de vriendschap? Wat een lef van Proximus om zich zo te noemen! Niks waar er meer geld naar toe gaat bij de jongeren dan naar hun telefoon! Schone sponsor! En dan nog een verpleegkundige met nachtdienst uit haar bed bellen! Ik zweer het, mijn vriendschap met Proximus zal nog een heel tijdje op een laag pitje staan!

En heeft iemand een pilletje tegen de fantasie?

Patat! Weeral van dat!

Ik was nog onder de indruk van mijn eerste moederdagcadeautje ooit (een bladwijzer met gedicht en foto, supermooi, merci aan de kribbe) en de geboorte van de kleine Henri (wat een prachtige naam!), was ik onderweg toen ineens: PATAT!

Fietser tegen mijn auto geknald. Ik doodongerust mijn auto langs de kant gezet en naar dat meisje gesneld (en al het volk errond). Ze stond alweer recht, alleen haar handen deden wat pijn, en haar fiets bleek al van voor de patat een wrak te zijn geweest. Ze was net als ik ferm geschrokken, maar toen ze in orde bleek, was ze er snel ook weer vandoor.

Ik terug naar mijn auto (ik had Marie er alleen in gelaten) en toen zag ik pas de schade. Achterbumper is een ramp, en een paar lange diepe krassen tegen de zijkant van mijn auto. En toen kon ik mij de haren wel uit mijn hoofd trekken. Ik had niks van gegevens van dat meisje. Na mijn zoveelste accident had ik alweer geen gegevens. Alweer de kosten voor mijn rekening.

Ik wil graag eens een vreselijk misverstand de wereld uit helpen: Het is niet omdat je in Gent woont en je op een fiets voortbeweegt, dat de verkeersregels van geen tel zijn. Bij mijn weten heeft de weggebruiker die zich OP de rotonde bevindt nog altijd voorrang.

Ik weet wat het is om fietser te zijn. Ik heb zelf lang genoeg Gent doorkruist op mijn plechtige communie-wieler. Drie keer ben ik tegen een openslaande autodeur geknald. (alle drie de keren was ik zo van mijn melk dat ik direct weer weg was en dus geen gegevens had – de pijn komt pas 10 minuten na de patat, als het adrenalinepeil weer zakt) Maar ik wordt gek van de Gentse fietsters. Naar het schijnt mag dat, met twee of drie naast elkaar rijden. Naar het schijnt is hoffelijkheid in het verkeer volkomen voorbijgestreefd. En naar het schijnt heeft de automobilist het altijd gedaan als de capriolen van de heilige fietser verkeerd aflopen.

En nu ga ik een afspraak maken met de garage en mijn spaarpot leegmaken.

Ik ben al groot

- 5 tomaten, 2 komkommers, een zak patatten, een kleine zak ajuinen en een kilo wortelen

- dus 5 tomaatjes, 2 komkommerkes, een zakske patatjes, een zakske ajuintjes en een kilo wortelkes…

- (grom) dat is alles

- Dat is dan 12 eurootjes en 56 centjes alstublieft

- (grom alweer en betaal)

- Voilà zie, hier nog 44 centjes en uw groentjes! Ah, en vergeet uw ticketje niet!

Veel mensen zullen hier geen graten in zien maar AAAaaaargh!!! GROENTJES!!! Ik HAAT dat woord!!! Dan krijg ik zin om  hun groentjes op de grond te keilen! Dat woord bestáát niet eens! Ik heb het opgezocht in de vandale: staat er niet in.

Zijn de groenten nu kleiner dan een paar jaar geleden? Of is de groentenverkoper gewoon voorzienig en weet hij al dat de groenten zullen krimpen in de pot? Zeggen de hollanders ook groentjes? Of vinden ze dat betuttelend?

Ik vind dat zeer betuttelend. Ik hou niet van verkleinwoorden en ik gebruik ze nauwelijks. Dus wie bij mij komt eten: We eten patatten (in een zotte bui mogen het al eens batatten zijn), en groenten. En slechts 2 uitzonderingen: kerstomaatjes en preitjes (op mijn dijtjes).

Leve de burocratie!

Mooie titel hé! Leve de burocratie!

Of misschien ben je het niet met me eens? Misschien zit je ook in onze situatie? Heb je ook een verhuisdatum die echt niet meer verlegd kan worden, en wist het TMVW je ook pas eergisteren te vertellen dat je ten vroegste 3 dagen na je verhuis over water zal beschikken? Hebben ze bij jullie ook 4 weken nodig om straatplannen op te vragen? Oh, en heb je je misschien ook kwaadgemaakt tegen die vriendelijke mijnheer aan de telefoon? Want dan ben je waarschijnlijk net als ons ook een week dakloos? En wist de telefoonbediende ook niks beter te zeggen dan “ja, ge hebt het zitten hé”?

Ach, je moet niet kwaad zijn… Zij kunnen daar immers niet aan doen! Bij het TMVW werken immers allemaal kleine lieve mannetjes die door een foutje van de natuur maar 76 bewegingen mogen maken per dag. Voor iedere beweging die ze méér maken, vallen ze een uur in slaap. Dus als je hen opjaagt, maak je hen nerveus, dus maken ze meer bewegingen (nerveuze bewegingen en soms zelfs eens een tic nerveux), dus dan vertraag je het hele proces nog. Bovendien zijn ze niet zo sterk, ze kunnen maar maximum 3 A4′tjes ineens opheffen. Ah, jouw papieren bedragen maar 2 A4′tjes. Tja, de onze ook…

Maar je bent ook kwaad omdat ze nu pas zagen dat ze onder de straat moeten boren? Gek, dat is nu net hetzelfde als bij ons. Maar die mannetjes kunnen er toch ook niet aan dat ze als nieuwjaarsbonus allemaal een gps gekregen hebben van hun baas, met als gevolg dat ze niet meer kunnen kaartlezen, en dus geen straat van een huis kunnen onderscheiden?

Oh, ze hebben bij jullie ook gezegd dat het vier weken duurt om de plannen van de elektriciteit en gasleidingen op te vragen! Goh, ja, Die plannen bevinden zich nu ook niet bij de deur hé! Ze moeten daarvoor diep in de brousse van Borneo en je kunt denken… met slechts 76 bewegingen per dag en hele korte beentjes geraak je echt niet ver.

Dus je ziet: geen reden om je kwaad te maken, die mannen kunnen daar niks aan doen. Misschien moet je die dakloze week maar met je gezin een reisje doen? Ah, dat gaat niet? De rekening van het TMVW is te hoog? Pffff… Misschien kan je dan toch beter nog eens bellen en eens goed je frustratie uitschreeuwen, wie weet lukt het dan ineens wel!

-word vervolgd-