Pak mij dan, als je kan!

Een mens heeft zo van die momenten dat hij of zij een beetje opgefokt loopt. Het kunnen ook lange momenten zijn, wij noemen dat periodes. Ik geloof dat ik nu in zo een periode zit. Ik weet wanneer het begonnen is, en ik weet zelfs wanneer het zal eindigen. Denk ik.

t’ Is een school hier niet zo ver van. Net in de bebouwde kom, dus zone 50. Behalve als de school net uit is of net begint, of rond de middag, dan gaat het verkeersbord ‘30 km/h’ aan. Overlaatst had ik een woordenloze maar gebarenvolle aanvaring met een schoolbuurtbewoonster die collèrig drie vingers opstak toen ik aan 50 haar oprit voorbij reed. Ik doe geen gemene gebaren, dus heb ik wat vriendelijke gebaren gemaakt die er haar op moesten wijzen dat ze eens haar ogen moest opentrekken, dan zou ze zien dat het bord 30km/h pas voorbij haar oprit staat. Kijk, dan schiet er bij mij iets in gang, en krijg dat nog maar eens uit. Iedere keer als ik daar passeer, krijg ik een woeste uitdrukking, en maak ik dat ik daar zeker 50 rijd.

Nu heeft de politie daar zo een karretje gezet dat aangeeft hoeveel te snel je rijdt. Het staat ingesteld op 30km/h. En vanbinnen bij mij begint het weer te koken hé. Elke keer als ik daar passeer, en dat is zelden tijdens de ‘30-uren’ berispt dat bord mij dat ik een zware overtreding bega, omdat ik 50 rijd. Zot kom ik daar van. Ik jaag mij daar al 2 km voordien in op, en het gaat pas over achter een km of drie.

En nu wacht ik. Op de politie. Tot ze mij tegenhouden. Ik heb zoooo verschrikkelijk goesting om ruzie te maken met de politie over dat bord. Het wordt tijd dat ze daar staan, want de teergeliefde gaat met mijn gezaag en gedram niet blijven lachen… Waar is de politie als je ze nodig hebt?

boel in ‘t huisouwen!

Ik zag het filmpje terug bij Elke, en ben zo vrij om het hier ook nog eens te plaatsen, want het heeft gezorgd voor UUUUUUUren boel in huisouwen! Vroeger toen ik nog thuis woonde. UUUUUUUUren boel tussen mij en Trom. En het is nog niet opgelost. Dus, bekijk het filmpje, luister goed, luister zeer goed, en beantwoordt dan de vraag.

En dan nu de vraag: Wat zingt die vrouw na “why does my heart feel zo bad”.

Ik ben zeer benieuwd naar jullie ideeën, en hoop dat daarmee dien boel voor eens en altijd is uitgeklaard.

Goede burgerzin

Het overkomt iedereen wel eens, zin in een goede burger. Ik ben niet zo’n een burger-fan, omdat ik dat vies vind, maar de laatste tijd gaan die Bicky’s er wel echt vlotjes in, moet ik zeggen! Alhoewel dat nog de bwèkeste burger van al is met zijn drie sausen dooreen die altijd aan je vingers hangen, en aan je kleren als je niet oplet.

Doet er mij aan denken… Eergisteren ben ik een goede burger geweest. Mijn goede burgerzin getoond. Jawel. Eerst een overtreding begaan en daarna de politie gebeld. Alhoewel ik dit wel een ietsiepietsie moet nuanceren denk ik. Want het was niet echt om mijzelf aan te geven, noch om na te vragen of ik veertien dagen geleden nu wel of niet geflitst was. (haha!!! het zal enkel die trage slak van een Mercedes geweest zijn die niet doorhad dat we in de bebouwde kom waren aanbeland!).

Eergisteren heb ik wel 3 liedjes voor het rood gestaan. Na elkaar welteverstaan. En aan dezelfde lichten natuurlijk. Er stond een auto of 6 voor mij, en een auto of 6 achter mij. Om niet te zeggen dat ik ongeveer in het midden van de wachtende rij stond. Om Tien uur ’s avonds, dus ik had al in de mot dat er iets niet klopte. Uiteindelijk na die drie liedjes, heeft de eerste, die waarschijnlijk al zes liedjes stond te wachten toch beslist van door het rood te rijden. Behalve auto nummer twee is iedereen gevolgd, want er was geen kat op de andere straat.

Was ik toch wel de enigste zekers die zo verstandig was om de flikken te bellen om ze te verwittigen dat de lichten defect waren… Achteraf gezien begreep ik wel een beetje waarom. Dat zijn best kostelijke telefoons. Tegen dat de man aan de lijn die zei dat hij het niet begreep om dat hij niet van Gent was door had waar het probleem zat, waren er alweer drie liedjes gepasseerd. En dan vroeg hij nogmaals mijn naam en adres. Nadien kreeg ik een beetje schrik dat ik een bandiet mijn adres gegeven had (met al die ontsnappingen tegenwoordig mag je van niks meer verschieten…) maar kom… ik heb het toch maar gedaan. Als enigste.

Thuisgekomen hoorde ik van de teergeliefde dat er op die plek al om zes uur een monsterfile stond, dus waarschijnlijk waren de lichten toen al defect. Kan dat echt? Dat er na al die uren echt maar één iemand zo burgerzinbewust is om de flikken te verwittigen? Waar is het verantwoordelijkheidsgevoel naartoe? Het kost maar drie liedjes van je tijd.

I am a lady

Oh, wat voel ik mij toch een goede verantwoordelijke burger als ik weer eens een voetganger laat oversteken, of iemand laat invoegen in een file. Ja, want ik ben een dame in het verkeer (als ik niet te hard rij).

Maar niks voor niks. Ik verwacht er iets voor terug. Het begint met een ‘t’ en eindigd met ‘eken van dankbaarheid’. Een glimlach, een opgestoken hand, gelijk wat…

Gisteren kwam er een auto uit de tegengestelde richting en wou zich keren op de baan. I am a lady, dus remde ik, en wachtte geduldig tot hij in de andere richting staat. Ik was al benieuwd welk teken van dankbaarheid ik nu weer zou krijgen. Ik wachtte nerveus af, en zag ik op de achterruit, in grote zilveren letters:

BITCH!

Eh, ik zal nog eens hoffelijk zijn.

Ze zijn allemaal zot geworden

Ooit was gezond verstand een noodzaak. Later werd het een deugd. Nog later een aangenaam extraatje. Tegenwoordig is gezond verstand compleet overbodig. Want lang leve de Belgische polletiek! Zij denken voor ons, en zij beschermen ons tegen de vijand!

Geef toe, het is toch prachtig gevonden! Geen enkel ander land kan zo probleemoplossend uit de hoek komen!

Valt er een doorgedraaide gek een crèche binnen en begint hij daar kinderen en kinderverzorgsters af te slachten? Dan zetten we toch gewoon een slot op de crèche!!! En wordt het ineens hot om rusthuizen te overvallen en daar schilders dood te schieten? Dan stelt men zich toch inderdaad allereerst de vraag of er op de rusthuizen ook geen slot moet!!!

Dat is toch allemaal veel handiger dan onze gevangenissen beveiligen!!!

Moeten wij ons nu veiliger voelen? In een land waar criminelen niks te verliezen hebben. Leve de procedurefouten, de overvolle gevangenissen, de bekwame politici die bij ieder incident weer maar eens er niet in slagen de vinger op de wonde te leggen en hun toevlucht zoeken in symptoomverdoezelende maatregelen. En leve deze maatschappij waarin gezond verstand, verantwoordelijkheidszin, eerlijkheid en burgerzin niet lonen. (ik zal werk hebben met mijn opvoeding)

Gelukkig hebben we nog de muziek. Miljaar, dat hebben we ook al niet meer. Tenzij we weer dokken. Er zou zo eens gratis en voor niks een aangename sfeer op ons werk hangen. Ik mag er niet aan denken! Dank u SABAM (voor ook UW gezond verstand)

Ik voel plotseling een grote nood aan een uniform en een avondklok.

update: ONWAARSCHIJNLIJK!!! Hoor ik vandaag nog wel dat die overvallen gepleegd zijn door gevangenen!?! Want wat doet ge als gedetineerde als ge overdag buiten moogt… Ik heb zin om te gillen en te verhuizen naar afghanistan (maar dat zal wel snel overgaan denk ik)

Triestig weer

Jaloers!!! Jaloers ben ik. Op iedereen met een terras. Ik ben zelfs jaloers op haar stabilisé! Want met dit mooie weer slijt ik mijn dagen binnen, over een bassin kwijlend naar het terras en het gras van de buren. (dat bassintje is niet Marie haar badje, voor alle duidelijkheid).

Het is niet dat we niks hebben, hoor. We hebben onkruid, papaver, tengels, stukken betong, hout, zand en mos. We hebben ook heuvels. Het is te zeggen, als je niet kijkt waar je loopt, breek je gegarandeerd je poten. Of nog anders gezegd, het is het soort terrein waar de eerstgeborene (en neen, er is geen tweedstgeborene en ook niet op komst… miljaar, duuzend keer per dag diezelfde vraag…) schoenen aan MOET, en aan het handje MOET lopen teneinde niet onzacht met de  Zonnedorpse bodem in aanraking  te komen. (je moet het haar eens proberen uitleggen…)

Het was anders gepland. Het terras had er al moeten liggen, maar toen besliste een egoïstische chauffeur die van tien negen op een appartement woont wraak te nemen voor zijn verstikkend warme kleine woonst (ook meegemaakt) door zijn bolide  met een rotvaart in onze terrasaannemer zijn twee carpoolende werknemers hun gat te rammen. Ze liggen alletwee in de kliniek, hun baas zit in de puree, en wij zitten nog altijd een wildernis. En Marie zit in haar plonsbadje in de keuken. Zonder water.

Met het terras, zou ook de oprit gelegd worden, en een pad langs het huis, maar dat is dus ook afwachten. Dus ik blijf vegen, stofzuigen en dweilen. En ik blijf springen. Triestig hoor, als je je ramen langs de buitenkant wil kuisen, en je bent te klein om tot boven te geraken. En kriebelen dat dat doet, dat vuile sop dat langs je hand via de pols, over je arm naar je oksel loopt. En dan heb ik het nog niet over de spatten in mijn wezen.

Fietsen had ook leuk geweest, maar dat is zo’n gedoe zonder oprit. Eerst de tweewieler uit de garage hijsen, dan een plekje zoeken waar hij wel op zijn pikkel blijft staan, dan het kind erin zetten, dan merken dat hij minder stabiel staat dan je dacht, dan de fiets verrijden, dichter bij de garage, en zelf voor pikkel spelen en zo dan heel handig de garagepoort sluiten.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze dan niet merken dat haar sjakosj nog binnen ligt.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze niet hele dagen over niks anders zagen dan het triestige leven in dit triestige weer zonder terras. Hele dagen. Zagen. Over het gebrek aan een terras.

Voelt u de uitnodiging tot uitnodiging? Op uw terras? Ik zal niet zagen. Over mijn gebrek. Aan een terras. Echt.

Internetbandieten moeten in den bak!!!

Mama heeft altijd gelijk! Ik heb het voor één keer niet over mezelf, maar over mijn eigenste mama van mij. Met haar wijze woorden ” Nee! Da internet moet ik nie in mijn kot hebben! Want dan zijt ge genen baas meer over uwen computer! ” heeft ze weer eens overschot van gelijk gehad.

De kilo’s spam dat hier dagelijks in de vuilbak belanden zijn niet te tillen. Het ergste van al was dan deze week. De teergeliefde vertelde me dat ik om 2u15 een virus naar hem gestuurd had via mijn hotmail. Ik heb mij moeten zetten, want anders zou ik er gelegen hebben (inderdaad, een lichte overdrijving is mij niet vreemd…) want ik was op dat moment niet eens thuis. De deze was aan het werk! Travakken! Hoe kan ik dan mailkes zitten versturen? Toen ik ’s avonds naar mijn postvak uit keek, of verzonden berichten of iets dergelijks zag ik dat waarschijnlijk mijn hele contactlijst gespamd is.

De teergeliefde (die over mijn ingenieus gevonden paswoord beschikt) heeft na lang zoeken ontdekt dat mijn automatisch antwoord bij afwezigheid aan stond. Ik wist niet eens dat ik dat had! En wat merk ik gisteravond? Al mijn contactpersonen verdwenen! Foetsie!

En nu? Ik heb geen idee wat ik nu moet doen. Alles overtypen van mijn mails? Zijn andere mailboxen handiger? Gmail? Outlook heb ik al eens gehad, maar ik wist mijn paswoord niet meer, en toen ik het terug had, heeft de teergeliefde met zijn verliefde doch verdwaasde ogen mijn outlookmailbox plompweg gewist.

Wie houdt zich daar nu mee bezig?!!! Ik begrijp dat niet. Ik wil gewoon af en toe een mailke versturen. Dat is blijkbaar ook al teveel gevraagd.

Update: die laatste paragraaf gaat weer over de internetbandieten, niet meer over de teergeliefde. Oef! Bijna een huwelijk naar de knoppen!

De sponsor van de vriendschap – bis

En intussen is het drie uur.

Achter ons zijn ze een tuin aan het aanleggen met 2 grote machines

Naast ons zijn ze een huis aan het bouwen met veel grote machines

Voor ons zijn ze nieuwe wegmarkeringen aan het spuiten met stoere kerels en één grote machine.

En ik ben niet moe.

De sponsor van de vriendschap

Ze zijn er weer, de zes ongeliefde nachtdiensten. Mijn vorige periode nachten kwam ik op een gemiddelde van 5u slaap, en het ziet er ook deze keer niet goed uit. Ik ben weer aan het tellen geslagen. Eergisteren 5u slaap (wakker geworden van de buurman die zijn haag aan het scheren was), gisteren 8h (alleen thuis zijn wil nogal eens helpen) en dan vandaag. De vier volle uren.

Want om 12h ging de deurbel. Ge ziet da van hier natuurlijk dat ik uit mijn bed ga komen. Neen, ik ben zeer rustig gebleven, en heb godverdommemiljaardedju gevloekt dat het gene naam heeft, en mij elvendertig keer gedraaid, en mij afgevraagd waarom ik niet lag te zweten terwijl ze zo warm weer voorspeld hadden. En toen konden mijn hersenen er toch niet uit geraken wie in godsnaam er aan mijn deur gestaan had.

Toen hoorde ik gestommel beneden. Ik uit mijn bed, de slaapkamerdeur half open gedaan en erachter gaan staan. Een schim kwam naar boven en ging kamer na kamer binnen. Volgende kamer: mijn slaapkamer. Ik zette me schrap, en toen hij half in mijn kamer stond, keilde ik met een mega-klap de deur tegen zijn smoelwerk dat hij er niet goed van was. Zijn hand zat tussen de deur en het zag er niet goed uit. Ik heb de deur weer opengedaan, heb hem nog een paar trappen gegeven zodat hij snel (en kreunend) afdroop. Zijn pistool lag nog in de gang, maar ik ben nergens aangeweest (want ik kijk naar CSI) en heb de politie gebeld.

Tien minuten later zat ik in de rechtbank want de klootzak had mij aangeklaagd voor slagen en verwondingen, voor broodroof en voor werkonbekwaamheid. En ik pleiten! Dat het geen werk was dat ik mij niet mocht verdedigen, dat de bandieten meer rechten hebben dan ik. Dat die nachtdiensten al zo rottig zijn en dat hij maar beter had moeten weten dan mij in zulk een periode te komen lastig vallen.

Werd ik toch niet schuldig bevonden zeker?!! Maar ik ben in beroep gegaan.

Ik hààt het als mijn fantasie de bovenhand krijgt. Tegen dat ik uitgefantaseerd was, was het één uur. Klaarwakker, en ben dan maar opgestaan. Terwijl ik de post uit de brievenbus haalde kwam er een jongegast af met een map onder zijn arm. Of ik hier woonde, en dat hij van proximus was en wel even voor mij wilde nagaan of ik wel met het meest voordelige tarief belde.

Ik heb gezegd: “jongen, ik heb nachtdienst en ik kan niet meer slapen want ze hebben mij wakker gemaakt, en ik heb er echt geen zin in!” De jongen keek begrijpend (en schuldbewust) en is doorgegaan.

De sponsor van de vriendschap? Wat een lef van Proximus om zich zo te noemen! Niks waar er meer geld naar toe gaat bij de jongeren dan naar hun telefoon! Schone sponsor! En dan nog een verpleegkundige met nachtdienst uit haar bed bellen! Ik zweer het, mijn vriendschap met Proximus zal nog een heel tijdje op een laag pitje staan!

En heeft iemand een pilletje tegen de fantasie?

Patat! Weeral van dat!

Ik was nog onder de indruk van mijn eerste moederdagcadeautje ooit (een bladwijzer met gedicht en foto, supermooi, merci aan de kribbe) en de geboorte van de kleine Henri (wat een prachtige naam!), was ik onderweg toen ineens: PATAT!

Fietser tegen mijn auto geknald. Ik doodongerust mijn auto langs de kant gezet en naar dat meisje gesneld (en al het volk errond). Ze stond alweer recht, alleen haar handen deden wat pijn, en haar fiets bleek al van voor de patat een wrak te zijn geweest. Ze was net als ik ferm geschrokken, maar toen ze in orde bleek, was ze er snel ook weer vandoor.

Ik terug naar mijn auto (ik had Marie er alleen in gelaten) en toen zag ik pas de schade. Achterbumper is een ramp, en een paar lange diepe krassen tegen de zijkant van mijn auto. En toen kon ik mij de haren wel uit mijn hoofd trekken. Ik had niks van gegevens van dat meisje. Na mijn zoveelste accident had ik alweer geen gegevens. Alweer de kosten voor mijn rekening.

Ik wil graag eens een vreselijk misverstand de wereld uit helpen: Het is niet omdat je in Gent woont en je op een fiets voortbeweegt, dat de verkeersregels van geen tel zijn. Bij mijn weten heeft de weggebruiker die zich OP de rotonde bevindt nog altijd voorrang.

Ik weet wat het is om fietser te zijn. Ik heb zelf lang genoeg Gent doorkruist op mijn plechtige communie-wieler. Drie keer ben ik tegen een openslaande autodeur geknald. (alle drie de keren was ik zo van mijn melk dat ik direct weer weg was en dus geen gegevens had – de pijn komt pas 10 minuten na de patat, als het adrenalinepeil weer zakt) Maar ik wordt gek van de Gentse fietsters. Naar het schijnt mag dat, met twee of drie naast elkaar rijden. Naar het schijnt is hoffelijkheid in het verkeer volkomen voorbijgestreefd. En naar het schijnt heeft de automobilist het altijd gedaan als de capriolen van de heilige fietser verkeerd aflopen.

En nu ga ik een afspraak maken met de garage en mijn spaarpot leegmaken.