Over auto’s en frieten en ‘k ging het just zeggen

Paniek in je ogen! Oh nee! Tis toch niet waar zekers! Ze heeft toch niet…

Maar bijneenk, ik heb niet… mijn auto in frieten gereden. Ik heb het vandaag gewoon over auto’s en frieten. En ‘k ging het just zeggen.

Ik parkeer mijn auto altijd op dezelfde plaats op het werk, als ik de vroege heb. Dat is gemakkelijk, dicht bij mijn kleedkamer, minder over en tweer lopen. Zo deed ik dus ook gisteren. Maar toen ik terug naar huis wou, had ik iets vreemd voor. Ik stap recht naar mijn auto. Dat is onder meer omdat daar veel volk loopt en scheef lopen brengt dan vele vreemde blikken teweeg, en ook omdat het echt ook rechtendoor is. En ik dacht : miljaar, ik wist dat hij vuil stond, maar het wordt precies wel ECHT  dringend dat ik hem eens kuis, d’er hangen echt klodden modder aan… En ik loop rond mijn auto, en dacht: tjeng, dat is ook nie van mijn gewoonte van zo ver van de kant te parkeren. Ik steek mijn sleutel in het slot. Correctie: ik probeer mijn sleutel in het slot te steken, en zie ineens dat mijn kinderstoel weg is! Uiteindelijk heb ik eens voorzichtig rond mij gekeken of niet teveel mensen keken, en ben ik heel nonchalant naar mijn eigen auto geslenterd, die er net achter geparkeerd stond. Ik heb niet durven opkijken.

Ik vertelde het tegen mijn papa, en die vertelde dat mijn tante ooit beter presteerde, ze wou als eerste in de auto zitten, dus kwam aangelopen, zwierde de autodeur open, smeet zich op voorste zetel, content dat ze van voor zat, tot ze merkte dat er aan het stuur een man zat die ze nooit eerder had gezien. Ze is meteen uit de auto gespurt en in de juiste auto gaan zitten.

Brengt mij naadloos over op mijn volgende item. Frieten. Frieten dat ik daarnet gegeten heb! Maar echt zo van die frieten waarvan ne mens zegt: dat zijn nu ne keer frieten! Ik heb ook darmen. Darmen dat ik heb! Dat zijn zo echt van die darmen waarvan ne mens zegt : dat zijn nu ne keer darmen zeg! En als ik frieten eet waarvan ne mens zegt: dat zijn nu ne keer frieten zeg!, dan krijg ik krampen. Krampen dat ik dan krijg! Echt zo van die krampen waarvan ik zeg:  dat zijn nu ne keer krampen zeg!  En dan dan komt mijn pointe: morgen zijn het frieten op het werk. Miljaar! Tweestrijd!

Wat mij naadloos overbrengt op mijn volgende item. De teergeliefde zijn creativiteit scheert hoge toppen! Hij beantwoordt al drie dagen elke opmerking van mij met ” ‘k ging het just zeggen”. Moet ik daar nu gelukkig om zijn, of niet? Miljaar! Tweestrijd!

Als je het aantal herhalingen in deze post kan tellen, zal de teergeliefde voor je koken. Koken dat die zal doen! Echt zo koken waarvan ne mens zegt: dat is nu ne keer koken zeg! (maar hij weet het nog niet)

Leugens en andere onwaarheden

Helemaal niet mijn stijl. Uitgenodigd worden voor blogmeetings, en dan stoppen met bloggen. Mensen uitnodigen mijn blog te bekijken en dan geen microbite meer op het scherm deponeren. Gelukkig heb ik duizend en één goede excuses waarom. Maar ze zijn niet allemaal waar. Aan u de keuze welk u het meest bij mij vindt passen.

1. Ik zat in de gevangenis. Ik heb 3 ontsnapte gedetineerden onderdak gegeven. Daardoor kreeg ik ruzie met de teergeliefde, want die gedetineerden verbeterden zijn high-scores van zijn pc-spellekes. (en ik kon niet bloggen) en dan heeft de teergeliefde gelekt naar de politie. We zitten nu in onze eerste erge huwelijkscrisis. Oh Elke! Wat waren uw woorden profetisch! Misschien is het eigenlijk jouw schuld?

2. Ik zie teveel werk. En ik combineer dit met een hardnekkige luiheid. De strijk stapelt zich op, ik kan gedichten schrijven in het vuil van mijn ruiten. Een poging om de trap te dweilen is mislukt wegens twee vernislagen tekort. Ik durf mijn auto niet kuisen wegens te veel spinnen erin en errond. Er is ook een nieuwe reeks oude afleveringen van dr. Phil gestart. Lachen geblazen. Minder lachen geblazen is dat ik van een vriendin nog een verplicht blogonderwerp heb, nl mijn foutloos parcours, maar ik zie er geen beginnen aan. Misschien kunnen we de stilte alhier op Elke T-man Lizarazu alhinder steken.

3. Ik was aan het trainen voor de voetbal. Gisteren moest ik spelen, maar een tegenspeler heeft mijn scheen en kuitbeen in frieten geschopt. U kon het zien op tv. (ik heb dus een geldig alibi, want 10 000 000 getuigen!). Het  is de schuld van Axel.

4. De dochter eist al mijn aandacht. Van de babygroep naar de peutergroep, heb ik een waslijst met vaardigheden die ik haar nog moest aanleren. Intussen schrijft ze vlot haar naam in 4 vreemde talen. Van hebreeuws, over russsisch (er klopt hier iets niet maar ik zie het niet) langs het sanskriet naar het chinees. Helaas, Nederlands wil maar niet lukken. Ook is haar pools beter dan haar nederlands. Het begint hier een vreemde situatie te lijken, aangezien de publieke opinie maar niet kan beslissen op wie ze nu lijkt. Maar het is echt ene van ons! Ze heeft ZIJN teenschimmel, en MIJN neusgaten!!! Die van kind en gezin vonden dit betrouwbaarder bewijs dan een DNAtest. Ik wijk hier precies af van mijn pointe. Het is dus de schuld van het kind!

5. Ik ben het kind van kleine zelfstandigen. Dit excuus is al door menigeen kleine medemens van twijfelachtig allooi gebruikt, dus hier moet ik even verifiëren : Het zijn kleine zelfstandigen, doch van gemiddelde lengte, en ze doorstaan elke controle van welke instantie danook met de vingers in de neus. ( ik hoor u denken, vandaar die neusgaten, maar ook hier vraag ik u deze woordspeling figuurlijk op te nemen, om problemen bij een volgende hygiënische controle te vermijden). Het is dus de schuld van mijn slechte jeugd.

6. Bloggen is gevaarlijk. Het is de schuld van het internet.

Vwollà, 6 redenen. 2 waarheden. 4 leugens. Echt waar.

Tanden zijn fun!

Negen maand is ze intussen al. Dat wil zeggen dat ze nu even lang onder als boven water heeft geleefd. Onder water, dat beviel haar sterk. Maar ik denk dat als ze het had geweten, dat ze haar vertrek ginder niet zo lang zou uitgesteld hebben. Want boven water, dat vindt ze pas de max! 

Boven water is er zoveel te beleven! Zeker nu ze zich sneller kan voortbewegen … naar de dvd-speler… (gdvr!) En onlangs is er iets vree wijs bijgekomen! Tanden! Het zijn haar beste vrienden. Ze zijn nu al met 6: Marie, en haar 5 tanden. En leute dat ze hebben!

Ik kan ze nauwelijks de baas, die wilde bende. Ze steken voortdurend kattekwaad uit, en ik heb zo een fluorwit vermoeden dat Marie wel eens de aanstoker van al dat onheil zou kunnen zijn. Ze lacht haar vrienden bloot, en weg is ze. Naar een papieren zak. Met wafels. Dat ontdekte ze maar al te graag toen ze dat gat in de zak beet. Ja, ze laten een wreed spoor achter, die 6 vrienden, op een goeie halve meter hoogte.

En kwijlen! Ik herken mijn proper meisje van weleer niet meer. Blij dat we zijn nu ze eenvoudige commando’s kan uitvoeren – Marie, geef eens een zoentje aan mama!- hou ik toch graag een handdoek bij de hand. Want ze is bijzonder  gul. 

Gisteren vroeg ik om een ‘bravooooooo’ te doen (handjes klappen) maar haar vertwijfelde blik  verried dat ze wel wist dat ze iets moest doen, maar dat ze in de verste verte geen idee had wat er nu weer van haar verwacht werd. Sterk in oplossingsgerichte strategiëen bedenken heeft ze me dan nog maar een zoentje gegeven. Moeder tevree, iedereen tevree

Verslag van een ornitholoog

De wachtzaal van de dokter zat lappende vol. Vol zieke vogels. Dus wat kan een mens daar beter doen dan eens goed observeren.

Naast mij zat een dame van jaar of 300. Om de 4 minuten zei ze : “tchhhh, joengens toch! ” Voor de rest staarde ze de hele tijd voor zich uit. En één keer sprak ze: ” allemoale een vallinghe”. Een beetje een stervende vogel denk ik.

Aan de andere kant van mij zat een ongeveer 35 jaar oude vrouw met een aktentas en deftige kleren. Eén van de soort die ik het minst graag zie in de wachtkamer. Een vertegenwoordigster. Ik weet dat wel, dat is hun werk, maar zij zijn niet ziek, dus vind ik niet dat ik na hen moet gaan. Ze heeft niet bewogen. Het is maar dat ze ineens opstond, anders had ik er zelfs aan getwijfeld of ze wel ademde. Ze leek op een dode vogel, maar toen ze opstond bleek ze een secretarisvogel.

Daar schuin tegenover zaten twee -ik zeg maar iets- turkse vrouwen en in de overlangse hoek een -ik zeg maar- turkse man. Ze hadden alledrie heel veel plezier, maar wij konden niet meelachen want ik snarst geen snap van wat ze zeiden. Blijkbaar hoorden ze bij elkaar. Maar ik weet niet wie van de drie het ziek vogeltje was.

Naast het -ik zeg maar iets- turkse vrouwelijke duo zat een vrouw met een babymeisje van 10 maand. Die tien maand weet ik omdat ze het mij heeft verteld, dat het een meisje is weet ik omdat het belachelijk zou zijn om een jongetje in zulke kleren te steken. Het meisje was het zieke vogeltje, en het was waarschijnlijk even ziek als mijn ziek vogeltje.

In de hoek zat een mama -van een niet nader te identificeren nationaliteit- met twee kinderen -van dezelfde niet nader te identificeren identiteit. De kinderen waren heel goed opgevoed, wat een zegen is in een wachtkamer. De mama krijgt van mij alle krediet hiervoor want toen ik binnenkwam heeft zij haar stoel afgestaan aan mij om zich zelf bij haar welopgevoede kinderen op de bank te gaan zetten. Ik denk dat het kleinste kindje het ziek vogeltje was.

Dan hadden we tot slot nog naast de deftige vertegenwoordigster -wat had ze pech- de vreemde eend in de bijt. Een man, ik denk oostblokker want hij sprak nogal veel duitse woorden,  werkelijk een vreemde vogel. Kon geen 2 seconden stil blijven zitten. Greep af en toe heel dramatisch zijn been vast met een schreeuw (niet altijd hetzelfde been) of riep ineens “Aaaargh! Schmerzen! Aaaaargh! Dokter! Dokter!” Toen het babymeisje rechttegenover hem haar tutje liet vallen, liet hij zich met veel gekreun van zijn stoel glijden en stunte zich met stijve ledematen tot bij het tutje. Hij was zo attent om het tutje niet bij het rubber vast te nemen, maar ik heb de mama het tutje niet zien terug geven aan haar ziek vogeltje. Ik weet niet of er woorden bestaan die beschrijven op welke manier hij in de dokter zijn spreekkamer geraakt is. Kreupelen, is dat een woord? Hij was beslist een vogelbekdier (niet geschikt om te lopen).

Mensen Vogels kijken, doen we dat niet allemaal graag? Jullie mochten met mij meekijken, gratis en voor niks, en je hebt niet moeten wachten, en het is graag gedaan

Eindelijk! De kwinkslagen!

De opdracht die ik lang geleden van Elke kreeg luidde: schrijf 6 kwinkslagen neer. Bloed zweet en tranen heeft het me gekost, maar na mijn hersenpan tot 5 keer opgelicht te hebben en eigenhandig in mijn geheugen heb zitten graaien, ben ik er geraakt. Oef!

In mijn job is het altijd handig om vlotjes uit de hoek te komen, dus is een kwinkslag nooit ver weg. (alleen jammer dat ik niet onthoud wat ik zeg, anders had ik er waarschijnlijk geen 2 maand over gedaan om deze post te schrijven)

Bij het middageten:

Patiënt: Weeral vogelnestjes!

Ik: Maar de gisteren waren het vogels zonder kop hoor. Dat is iets anders.

Patiënt: Maar het zijn toch weer vogels hé

Ik: Goh, ja, met die vogelgriep, ze moeten toch ergens terecht met hun kadavers hé.

Achteraf heeft de hoofdverpleegkundige me wel gevraagd een beetje voorzichtiger te zijn met mijn uitspraken want een aantal patiënten hadden hun eten geweigerd.

Ook bij het middageten:

Patiënt: ‘t is konijn!

Ik: En? Smaakt het?

Patiënt: Bwa, als ik konijn klaarmaak is het toch lekkerder hoor!

Ik: Ha ja, da’s normaal, uw konijnen hebben niet in het ziekenhuis gelegen hé!

over medicatie:

patiënt : Zoveel pillen dat ik moet nemen!

ik: ja, we hebben nog een heleboel ouwe pillen vanonder in een kast gevonden, en we dachten: laten we ze verdelen onder de patiënten.

Over lichamelijke problemen:

patiënt met blauw oog:  Ik zie er niet uit!

ik: Troost je, naar het schijnt is blauwe ogen één van de zeven schoonheden!

onderweg:

patiënt die  met de rolstoel naar een onderzoek wordt gebracht.

ik: Met de trap of met de lift?

tijdens de nachtdienst:

patiënt: mijn voet slaapt…

ik : Goed hé, nu de rest nog.

noot: Met deze patiënten is het allemaal goed afgelopen hoor!

Tagatataaaaa!!!

Een week geleden (of zelfs langer) ben ik getagd door Tess. Ik heb er de hele tijd over na gedacht. 6 onbenullige zaken over mijzelf vertellen? Nie simpel. Maar allez, ik ben er geraakt.

1. Ik heb een manier gevonden om ‘De kolonisten van Catan’ te winnen. Ik heb het nog niet uitgetest, maar ik weet zeker dat het werkt. Vorige week (toen ik weer verloren heb) zijn mijn ogen opengegaan. Maar ik vertel mijn truc tegen niemand!

2. Ik ben een verschrikkelijke broekschijter voor tv. Als een reeks spannend wordt, zoek ik het vervolg op op het internet (leve wikipedia!), maar kijken durf ik niet meer. Ik ben bang als mensen achtervolgd worden, of als ze dreigen vermoord of ontvoerd te worden of als ze donkere ruimtes binnengaan. Zo was het dus bij Dexter, CSI, Flikken, en zoveel meer. Bij films net hetzelfde. Alleen humor kan mijn angst minderen.

3. Ik haat alle gerechten waarin er kans is dat ik per ongelijk op een beentje of erger, kraakbeen, kan bijten. Ik vind dat echt vreselijk!

4. Ik heb nog nooit in mijn leven iets gestolen. Ik vind leven in een maatschappij waarin je continu op je hoede moet zijn bijzonder lastig. Als ik ooit één van mijn kinderen betrap op diefstal, om het even wat, dan gaan ze er niet goed van zijn. Ik kan niet tegen het gebrek aan respect dat mensen voor elkaar en elkaars bezittingen hebben.

5. Ik snap de meeste vreemde tekentjes en termen niet die ik lees in mails en blogs. Onlangs heb ik per toeval toch ontdekt wat aumagad wil zeggen, maar er zijn er nog veel die ik niet snap. Bijvoorbeeld J of <3. Bij het eerste denk ik JUIJ! en bij het tweede een hoorntje met twee bollen ijscreme. Maar dat klopt nooit in de tekst.

6. ik zeg nooit ’shit’. Ik gebruik veel andere scheldwoorden. Maar die eerste nooit. En tegen mijn dochter gebruik ik ook andere in de trant van Nondepitjes en Mielekuutjes.

Voilà, nu heb ik geen geheimen meer. Ik ben een open boek. Nu jullie nog. Jullie Tromboone, Satur9, Tamara, Annelies, Marthos en Zita

Schrijft nog een blogske!

Hij is laat thuis, eet eerst nog, dan een beetje pc, ploft zich dan in de zetel voor tv. Zap. Voetbal. Goal.

Ik zeg: “Voilà, ge hebt de goal gezien.”

Hij zegt: “schrijft nog een blogske… kom…”

En nu zit ik hier. Even denken… Wat dacht u van een quizke?

Trivial-time:

U mag de juiste antwoorden spoedig verwachten.

(waar een avondje prutsersbal niet goed voor is…)

De antwoorden staan bij Wistjedatjes

Ontbijtconversatie

Ontbijtconversatie huize Moeferkoe

m: ik natuurlijk

d: de teergeliefde natuurlijk

d: de Touareg zou de rijkste nomadenstam kunnen zijn

m: omdat ze hun naam voor een auto hebben gekozen…

d: als ik hen was, ik vroeg er geld voor

m: of een auto!

d: maar hun kamelen kunnen daar niet in!

m: wel als ze er een remork achter hangen

d: dat zou een oplossing zijn

m: tenzij de remork ook een nomadenstam zou zijn

d: hun vijanden!

m: wow! een echte woestijnoorlog!

d: het zou daar stuiven!

En dat was het begin van alweer een fantastische dag!

Oesjo deddy? Oesjo deddy?

We hebben ons gisterenavond werkelijk kapotgelachen met het einde van De Rode Loper. Een blik achter de schermen van de

opnames van Eddy Wally die reclame maakt voor digitale televisie. Complete rappersoutfit, blingbling. Vond hij ‘gewèèldig’! In authentiek zelzaats amerikaans vroeg hij ons of we wel wisten wie ons vader is. En Mariette op de achtergrond hield het allemaal goed in de gaten, ze zat er zelfs een beetje mee te lachen.

Op het einde wist hij ons nog te vertellen dat de Eddy Wally-film er eindelijk aan zit te komen. Daar ben ik nu echt eens benieuwd naar! Wat een intrigerend figuur! Topamusement op zijn optredens, heeft mijn broer eens mogen meemaken. Ik hoop dat hij er rijk van geworden is. Als hij een rolletje speelt, dan speelt hij het fantastisch. Is hij echt zoals wij Eddy Wally kennen, dan verdient hij het voor zijn moed, durf en uit compassie. Ik vermoed dat de waarheid een beetje tussen de twee ligt. Dat hij zichzelf gewoon heel handig uitspeelt, omdat het succes heeft. Dat hij meent wat hij zegt, maar weldegelijk weet dat Vlaanderen met hem lacht. Maar het brengt hem op. En het mag van mij, als wij af en toe maar eens goed kunnen lachen!

Oesjo deddy? Oesjo deddy?

Gedoemd tot roem

Ik ben een BV. Ja, al van bij mijn geboorte. Vanaf het prille begin al gedoemd om een roemrijk leven te leiden. Tja, je initialen kies je immers niet zelf hé.

Pas op, ik hou mij serieus in. Echt. Ik mijd deelnames aan tv-programma’s alhoewel ik dolgraag eens een quiz zou winnen. Ik mijd mijn kop in ‘de boekskes’ omdat ik in wezen van de bescheiden soort ben (sorry Dag Allemaal, je chantagepogingen hebben geen effect op mij, iederéén heeft geld verloren in de kredietcrisis).

Niet dat ik niks te vertellen heb, oh nee. Ik heb zoveel te vertellen. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, over wat ik allemaal te vertellen heb. Ik zou het leven van veel mensen zoveel rijker kunnen maken, mocht ik mijn gedachten met hen delen in een boek. Maar ik mijd de schijnwerpers liever. Ook uit zelfbehoud, want schijnwerpers kunnen onterecht eensklaps transformeren in schijtwerpers, and that’s real shit!

BV-boeken, Mijn favoriete roddelnonkel heeft er zo zijn idee over, maar wat weet hij daar nu van met zijn FB initialen (FB: Frieten en nen Bicky, whoehaha!). Een echte BV, zoals ik, is automatisch ook een voorbeeld (VB) en dat deel mag de BV niet ontlopen! Het is dus ahw zijn plicht een boek te schrijven, met als hoger doel het voortbestaan van de soort!

Maar ik wacht nog even tot ik de dt-regels goed onder de knie heb en een mediatraining heb gevolgd.