Het was een vreselijk twijfelgeval. Eigenlijk was de beslissing al gemaakt. Voor 2011 had ik maar één voornemen en dat was dat ik géén voornemens zou maken. Ik ben geen slecht mens, ik doe anderen geen kwaad, ik steel niet, dood niet, geef geen ergernis, doe nooit wat onkuisheid is … allé, het is niet de bedoeling dat ik hier de tien geboden ga opsommen maar ik doe mijn best om een goed mens te zijn, het lukt niet altijd maar dat moet volgens mij ook niet. Moet het dan ècht om nog voornemens te maken?
En toen las ik dit (en zij zag het hier)en juichte ik van “Jaaaaaaa!!!! Wat een goed ideeeeeeee!!!!”. Maar niet gemakkelijk als je geen voornemens plant en vindt dat je redenering hebt waar geen speld tussen te krijgen is. Twijfel dus. En na veel nadenken en zoeken en dan ineens mijn ogen open te doen en thuis eens goed rond mij te kijken, kreeg ik er warempel toch wel een speld tussen zeker!!! (tussen mijn waterdichte redenering dus).
De voornemens dus (twas een makkie)
1. In 2011 ga ik zorg dragen voor mijn kleren. Ik hoorde onlangs een bespreking van een onderzoek naar de meest gehate huishoudelijke taak bij vrouwen (jawel, bij vrouwen) en op nummer één stond een taak waar ikzelf nooit aan zou denken om dàt een huishoudelijk taak te noemen. En toen begreep ik waarom: ik haat dat werkje zo erg dat ik het uit mijn lijst ‘huishoudelijke taken’ verbannen heb. Hoe erg hààt U het om de propere was weer in de kast te leggen? Dààr ga ik nu eens iets aan doen. Toen de teergeliefde en ik nog jonk en onbezonnen waren en een kleerkast ineen moesten steken hebben wij die borstels verkeerd geplakt, waardoor de deur nu verschrikkelijk sleept en een onaangenaam geluid maakt bij elke poging om ze open te krijgen. Elk onaangenaam geluid is voor mij voldoende om afstand te nemen. Dit jaar gaat de teergeliefde de deur van de kast halen, ga ik die borstel eraf prutsen en ga ik mijn kleerkast weer vullen. En elke keer weer opnieuw opvullen. Geen stapels kleren meer in de slaapkamer. En ik ga herademen. (ik vind dit neerschrijven een ongelofelijke prestatie van mijzelf, want het is iets waar ik mij dieper dan diep voor schaam)
2. Ik ga meer kleren kopen voor mijzelf (en die netjes in de kast leggen natuurlijk). Ik weet dat kinderen kleren nodig hebben, maar vergeet daarbij dat mama’s ook kleren nodig hebben. Ik hou niet van pashokjes, en al helemaal niet als er intussen iemand buiten dat hokje op mij staat te wachten. Ik ken mijn maat niet en geloof nooit dat de maat die mij aangeboden wordt míjn maat is (wat het eigenlijk altijd wel is). Ondergoed is nog wel het ergste. In 2011 gaat de inhoud van de ondergoedlade integraal de vuilbak in. Het kan niet meer zijn. In een lingeriewinkel lijkt al het ondergoed op mij af te komen, een eigenschap waar veel mannen mij om benijden, maar ik word er gek van. Maar ik ga het weerstaan en ik ga passen en kopen. Echt.
3. 2011 wordt het jaar dat ik afstap van zowel mij winterslagzin (vrouwen hebben recht op een wintervacht) als mijn zomerslagzin (mijn benen lijken bruiner als er haar op staat) en ik ga trouw het haar van mijn benen doen. En ik ga niet zoals gewoonlijk in zeven haasten de helft van mijn beenhuid mee te verwijderen. Neen, vanaf nu ga ik daar tijd voor nemen (ik geloof dat ik de hulp van een babysit ga nodig hebben maar dat moet dan maar).
Ik geloof dat het thema hier ijdelheid is, maar dat mag ook wel eens. Na dit allemaal te lezen denkt u misschien: “ocharme die teergeliefde”, maar de teergeliefde is ver-ziend, dus het geeft niet.
Misschien dan nog ééntje om het af te leren.
4. Ik ga een poging doen om los te laten. Niet op die manier dat het water langs mijn (gladde) billen stroomt, maar wel op die manier dat ik niet meer hele dagen gelijk een gestresseerd kieken rondcross. Ik ga proberen om te geloven dat dingen ook goed kunnen gebeuren als iemand anders dan ik ze uitgevoerd heb. En ik geloof dat deze nog de zwaarste opdracht van de vier is.
Voilà, méér dan mijn best gedaan. Nu nog gewoon een beetje uitvoeren, en klaar is kees.













De aandachtige lezer sprak: