brazpacho

Een kookbraspartij met Moeferkoe

Benodigdheden:

1 keuken – messen – snijplanken – steristrips – nagellak – grote kommen – 1 staafmixer – 1 coldpack – 4 spatvrije muren – 1 mojito – 1 kind – 1 echtgenoot – 1 kookboek van de boerinnenbond – 1 chinees (niet Hoelang, maar het voorwerp) – propere kleren

Ingrediënten:

rijpe en rotte tomaten – wit brood – wijnazijn – olijfolie – rode en gele paprika – 2 komkommers – 1 quiche – nog een quiche –  look – ajuin – ijskoud water – het tomatensap waarvan achteraf maar bleek dat we het nodig hadden – peper en  zout

Bereiding:

Schijt de rotte tomaten van de rijpe. De rotte mogen weg. Schrik de rijpe tomaten in kokend water en pel ze. Zet je vuur wat harder en herhaal de vorige handeling (tenzij je er toch in geslaagd was die ondingen te pellen). Ontpit de  tomaten en doe de tomatenstukken in een grote kom. Eet een quiche want dat gaat hier nog een tijd duren. Geef de echtgenoot ook een quiche, want hij kijkt zo hongerig. Snij de komkommers in stukjes en vraag aan de echtgenoot wat de verleden tijd is van komkommer.

Versnipper de ajuin.  Doe je schoenen uit en lak je teennagels terwijl de echtgenoot snel om een wit brood is en snij dan de paprika’s in kleine stukjes. Haal het coldpack uit de diepvries en leg het op het hoofd van het kind (is aan de boenk te horen uit de zetel gevallen – kinderen met benen hé…tsss). Drink een flinke slok van je mojito. Doe eigenlijk alles wat je hebt in de grote kom (behalve de steristrips, de mojito en alles wat je al hebt opgegeten) en zet de mixer erin. Hier komen je mooie propere kleren goed van pas, die dienen om je vuil lijf te beschermen voor spatten van je bereiding.

Vraag de echtgenoot om de soep te kruiden (als je daar net als ik ook geen verstand van hebt). Zet de pot afgedekt in de frigo en begin maar te kuisen.

En het resultaat? Wachten tot vanavond. De reacties leest u waarschijnlijk hier.

Oja, en proficiat! U hebt de steristrips niet nodig gehad deze keer!

Ik ken u van ergens…

Gisteravond met dat prachtige weer heb ik dan toch beslist om na die zware dag  ’shopping for life’  nog eens naar Gent te trekken voor een terrasje met de collega’s. En ik word oud. Met ouwe-taartengedachten.  Zo passerend langs de graslei, al dat jong volk dat daar de laatste zon vangt en de laatste warmte van dat muurtje in hun lijf laat opnemen. En het enige wat ik kon denken was hoe een vuile boel ze zullen achterlaten. En hoe het mogelijk is van zoveel te drinken. Vreselijk hoe ik niet meer kan begrijpen dat ik daar zelf nog avonden versleten heb…

Maar het was een zalige avond, op een terrasje, een ricard, en leuk gezelschap, en rare kwieten rondom ons. Een verwaarloosd type die aan het overvolle terras in een buxus stond te foefelen, haalde hij daar ineens een portefeuille uit. En hij was nog niet gehaast ook! Op zijn gemakske haalde hij er de bankkaarten uit terwijl een heel terras er verbouwereerd op zat te kijken (alle vrouwen hun sjakosj wat dichter bij zich trekkend…). Een ober schoot er zich naar toe, er volgde een discussie, en de kerel slenterde al scheldend naar alle terrasjesgangers weer weg. Blijkbaar was de politie naar hem op zoek, maar telkens de politie weer weg was, was hij er weer. Dan in zijn bloot bovenlijf, dan in een zwart lijveken, dan in een vuil t-shirt,…Hij was er zowaar een modeshow van aan het maken! Ik vraag mij af hoe dat afgelopen is.

Toen we afrekenden zei de ober tegen mij: “ik ken u van ergens”. Hij wist het zeker. Ik herkende hem van geen kanten. En hij begon te vragen, of ik in Gent woonde … En toen wist hij het! De dochter van den beenhouwer! En hij stelde zich voor: Idris. Mijn ogen vielen zowat uit mijn kop! Idris! Mijn eerste lief! In de eerste kleuterklas. Ik herinner mij geen fluit van, maar ik heb mijn hele leven mijn ouders over Idris bezig gehoord. Hoe ze vertelden dat ik mijn eerste kleuterjaren maar één gespreksonderwerp had: Idris alhier en Idris alginder… En hoe ik telkens te laat was toen mijn ouders zeiden: “Idris is net gepasseerd, heb je hem gezien?”. Tot gisteravond wist ik dus begot niet hoe Idris eruit zag, maar, maar nu kan ik zeggen dat ik toen al gene slechte smaak had. Dikke duim voor mijzelf!

Het was veel te lang geleden dat ik nog eens een zomeravondlijk terrasje in Gent gedaan heb. Wijs jong! Ik ga mij nu op facebook fan maken van zomeravondlijke terrasjes in Gent. Nèh!

Joengne toch! Idris!

Liefemamaksiejugraag

Jawel, mijn eerste moederkesdag zit erop.

Nu stelde deze mama zich de vraag: heeft een mama nog recht op een moederkesdag als zij op of rond moederdag zich genoodzaakt voelt om een hulplijn in te schakelen?

Gisteravond heeft deze mama het niet gedaan. Maar de twijfel was groot, want de vrucht van onze liefde was daarboven al meer dan een half uur nonstop concert aan het geven, daar zij niet akkoord was met het uur van slapengaan. Deze mama kreeg hulp van het zandmanneke, maar het had niet veel gescheeld. De telefoon lag heel dichtbij maar we hebben het gehaald.

Nog steeds moederkesdagwaardig.

Maar toen, deze namiddag overkwam deze mama een merkwaardige gebeurtenis die nog altijd een beetje pijn doet. Met boeket bloemen (voor de eigen mama) in de rechterhand aan de passagierszijde in de auto gekropen. Met mijn linkerhand bovenaan de autodeur proberen tegenhouden tot mijn benen ook konden meerijden. Maar de deur viel toch dicht.

En toen zat ik daar. Vast. Met mijn hele lijf in de auto, en enkel mijn helft van mijn hand er nog buiten. En op de een of andere manier verkeerde ik niet in de mogelijkheid om met mijn andere hand de deur weer open te maken. Er restte mij niet veel meer dan de hulp in te roepen van de teergeliefde. Meewarende blik.

En zo was de som snel gemaakt. Dit, samen met mijn schaamtelijk braakselincident van in het begin deze week, had ik natuurlijk al mijn bonuspunten voor deze moederkesdag verspeeld. Maar volgend jaar beter! Ik heb al slinkse plannetjes in mijn hoofd (moederkesdagwaardig natuurlijk).

De jaarsovergang volgens…

The BETTERFOOD compagnie:

“2009 wordt net dat béétje meer!”

het roodborstje:

“Oudejaar werd een knaller!” (*)

Marie:

“Deftig het nieuwe jaar ingerold, maar al meteen een blauwtje gelopen” (**)

(*)  We dachten eerst dat iemand voor de grap een taart-engeltje aan mijn auto had gehangen. Tot we dichterbij kwamen en het dooie beestje zagen hangen…

(**) Jawel! Marie rolt zich spontaan van rug op buik, jammergenoeg ook van tafel  op een stoel, met haar eerste blauwe plek tot gevolg.

Doe er mij maar nog één!

Content! Content! Niet te doen! Zooo content! Ben weer aan het werk sinds twee dagen en het is alsof ik nooit ben weggeweest. (voor mij dan toch, voor de collega’s zal het wel weer even wennen zijn vrees ik).

Veel mensen vonden het stom, zo nog net die laatste dagen van het jaar moeten gaan werken. Ikzelf heb er nauwelijks bij stilgestaan. Ik heb geen dagen afgeteld, geen streepjes op de muur gezet. Ineens was hij er gewoon, die dag waarop ik weer om 6u op moest en mij weer rot moest haasten om nog op tijd te komen. En ik heb het gevoel dat ik het jaar goed kan eindigen.

En wat voor een jaar is het geweest! Twee maand gewerkt, drie maand en 8 dagen (grrrr…. 8 dagen!!!) chagrijnig zwanger zitten wezen, een viertal uurtjes liggen bevallen, en dan 6 maand luie taart geweest en leute gehad met onze luxe-dochter. Een huisje gebouwd (bijna af), autootje gekocht (bijna geleverd), blogje gestart (bijna op sterven na dood, maar vandaag net op tijd gereanimeerd). Wat een top-jaar!

Dus wat ik mijzelf wens voor het nieuwe jaar : dat we er nog zo één mogen beleven. En weet je wat? Geef iedereen er maar één! Tournée générale!

IhateTechno

Het was al aan kleine dingen te merken. Mollen die hun gangen verstevigen. De laatste vogels die naar het zuiden vluchten, ziekenhuizen die hun fixatiemateriaal beginnen te verzamelen en extra personeel inzetten. En vanavond is het dan eindelijk van dattem.

Rond 7u ’s avonds komen de eerste gevallen binnen. Alcoholintox, coke-intox, speedintox, mooie combinaties van de drie. En laat ons eerlijk zijn : het zijn de slimste die zo vroeg al binnenkomen. Want rond 2u ’s nachts is er met die gasten geen kot meer te houden en moet je ze laten gaan. En weg zijn ze. Naar den expo. Dubbel genieten.

Rond 10u ’s avonds zit het verkeer op de ring muurvast, dan verlaten ze hun gefilleerde wagen (noemt men dat zo? Een auto die in de fille staat?) en staan ze broederlijk naast mekaar in de graskant een laatste gratis plasje te doen, met het wijzertje naar de spoed van Maria-Middelares gericht.

Rond 2u meet de seismograaf nooitgeziene waarden.

Rond 2u10 meet de laborant nooitgeziene waarden.

Voor dokters en verpleegkundigen is het de uitgelezen kans om hun talen nog eens te oefenen. Want ze komen van overal. (Zelfs van Teletubbieland. Heb ik zelf gezien, ze zaten met z’n vieren in een Twingo.)

En om hun dokters -en verpleegkundige krachten te bundelen. Want ’stijf van den drugs’, dat duurt maar tot er enen met een infuusnaald op hen afkomt. Niks van stijfheid meer te merken hoor! Beweeglijk dat ze dan zijn!

Ja, ‘t is een geweldig feest ieder jaar. Maar ik blij dat ik het aan mij voorbij mag laten gaan.

Inleiding in de tupperologie

Vrijdag naar mijn eerste Tupperwareparty ooit geweest. De demostratrice was een collega, de gastvrouw was een collega, verder waren er nog twee collega’s, nog twee oude KSA-vriendinnetjes, nog twee vriendinnen van de gastvrouw en last but not least: EEN MAN!!! Alle ingrediënten voor een great party waren dus voorhanden!

Ik vind tupperware duur, ik heb potten genoeg en ik weet me nu al geen blijf met al mijn deksels. Met alle gevloeck ende gesweer tot gevolg als ik weer eens vergeefs mijn pottenkast probeer dicht te slaan zonder de halve inhoud eruit valt. Wat had ik dus nodig? Niks dus eigenlijk, tenzij misschien een grote pot om al mijn potten en deksels in op te bergen. Maar ja, sloor die ik ben, ik was er eens mee buiten.

Mijn stalen ros nog eens bovengehaald na anderhalf jaar enkel dienst te hebben gehad als provisoir droogrek. Een droogrek met platte banden weliswaar maar dat was snel opgelost (dank u zeer, mijn teergeliefde). Drie straten verder gekoerst en compleet buiten adem aangekomen bij de gastvrouw van dienst. Ik was er niet goed van dat ik er zo slecht van was. Mijn conditie was blijkbaar een dikke nul, maar enfin, dat is nu niet aan de orde.

Het was een bijzonder leerrijke avond! En ik wil mijn net opgedane kennis erg graag met u delen!

Ten eerste: bij den tupperware spreken ze niet over ‘ravioli’ maar over ‘ravaoli’. Wij, deelnemers, zaten er toen we het de eerste keer hoorden een beetje mee te lachen, maar al snel bleek dat de upper-tupper gewoon het tupperjargon volledig meester was, en wij, tupper-leken, gewoon grote ravaoli nit-wits waren.

Ten tweede: de handige ijsblokjesmakerpot wordt het best opgevuld met WARM water ipv KOUD water. Dit omdat de oppervlaktespanning van warm water lager is dan de oppervlaktespanning van koud water, wat er voor zorgt dat bij het warme water, zich eerst een ijslaag vormt aan de oppervlakte, en het water zo sneller bevriest dan bij het koude water, dat als één blok zal bevriezen. Voor deze wijsheid danken wij voornamelijk de MAN in het gezelschap die naast ‘het knappe en grappige vriendje van een collega’ ook nog eens over een sterk ontwikkeld paar hersenhelften beschikte.

Ten derde: patatten kan men in 5 minuten gaar krijgen in de microgolfoven. Meer woorden wil ik daar niet aan verspillen. Oh, behalve misschien dat de pot die men daarvoor nodig heeft pokkeduur is. Maar wel mooi. Maar pokkeduur.

Ten vierde: Tupperwaredemonstratrices maken lekkere hapjes, ze doen dat met de ravaoli-plaat (jawel) en achteraf krijg je het recept. We hebben dus een beetje leren koken.

Ten vijfde: Bij het terug naar huis fietsen was ik na 400 meter alweer stikkapot. Een eenvoudige optelsom en een klein onderzoek bracht verheldering!

a (ik fietste me te pletter) + b (mijn was droogde aan mijn fiets anex droogrek onwaarschijnlijk snel) = C (een snelle blik op mijn versnellingsapparaat bracht aan het licht dat mijn fiets al een anderhalf jaar in hoogste vernelling geparkeerd stond).

Bijzonder verhelderende avond gehad!

Vloan

Ik kom uit een familie met tradities. Tradities zoals met de feestdagen bij de grootouders gaan, zever verkopen telkens we elkaar zien, en natuurlijk ook kermis vieren bij de grootouders. Dit weekend zou het dus kermis moeten zijn in Wippelgem, maar we vieren het sinds een aantal jaar in Gent, aangezien mijn grootouders zo’n bende in hun huis niet meer zien zitten. Het noemt nu dus Wippelgent Kermis.

En we vieren het, wat eigenlijk wil zeggen, dat de hele bende in de geimproviseerde feestzaal (lees:magazijn) van mijn ouders zich tegoed doet aan rijstpap, chocomousse, tiramisu, en last but not least: vloan.

Mijn meme maakte dat al van toen mijn papa nog klein was, en de traditie zegt dat als ze vraagt of hij lekker is, dat we antwoorden: “hij is nog nooit zo goe nie geweest”. Tegenwoordig maakt mijn papa de vloan, en goe dat die is! Daarmee dat de teergeliefde vorig jaar het recept vroeg.

Mijn papa doet daar niet moeilijk over dus kreeg hij direct een post-it met dit erop geschreven:

7 liter melk (volle)

1,5 kg bruine suiker

2 pakken peperkoek

2 pakken beschuit

1 flesje kandijsiroop

Vanillecrèmebloem tot gewenste dikte

laten koken, in potten gieten en bakken.

Waarschijnlijk niemand die zal verschieten dat we het recept nog niet uitgeprobeerd hebben.