Mijn wagen, wild en gevogelte

Moeferkoe is geen synoniem voor dierenvriend. Ik ga daar niet over liegen. Voor mij geen huisdieren. Toch geen huisdieren met een natte neus (dat weet mijn omgeving al jaren). Ik heb vissen gehad en dat is niet goed afgelopen. Toch niet voor die vissen. 

Dat wil niet zeggen dat ik niet graag dieren zie. Ik kijk onwaarschijnlijk graag naar ‘dieren in nesten’ en naar de wildlifedocumentaires en al die andere dierenprogramma’s. En ik kijk uit naar de dag dat de dochter groot genoeg is om mee te nemen naar de zoo. Kortom, ik hou dus van dieren die ik niet kan aanraken. En ik hou vooral niet van dieren die ik kan doodslaan met een krant.

Wat mij de laatste tijd vooral bezig houdt, is de vraag of de dieren wel van mij houden. Misschien zijn zij het wel die het niet voor míj hebben. 

Zeg nu zelf.  Hoe groot is de kans dat je met je fiets over de staart van een kat rijdt? Hoe groot is de kans dat je op één jaar tijd doodrijdt: drie vogels, één fazant en één egel (de eerste die ik ooit in het echt zag) en bijna-doodrijdt: twee katten? Ik vermeld hier wel graag dat ik moeder eend met haar 5 kiekskes zorgvuldig ontweken heb. 

Staat mijn wagen in de dierenwereld bekend als de euthanasiewagen? Ik ben er in ieder geval niet gelukkig mee. Ik geloof dat zij mij uitkiezen en niet omgekeerd. Help mij! (en help de dieren)

Ik ben al groot

- 5 tomaten, 2 komkommers, een zak patatten, een kleine zak ajuinen en een kilo wortelen

- dus 5 tomaatjes, 2 komkommerkes, een zakske patatjes, een zakske ajuintjes en een kilo wortelkes…

- (grom) dat is alles

- Dat is dan 12 eurootjes en 56 centjes alstublieft

- (grom alweer en betaal)

- Voilà zie, hier nog 44 centjes en uw groentjes! Ah, en vergeet uw ticketje niet!

Veel mensen zullen hier geen graten in zien maar AAAaaaargh!!! GROENTJES!!! Ik HAAT dat woord!!! Dan krijg ik zin om  hun groentjes op de grond te keilen! Dat woord bestáát niet eens! Ik heb het opgezocht in de vandale: staat er niet in.

Zijn de groenten nu kleiner dan een paar jaar geleden? Of is de groentenverkoper gewoon voorzienig en weet hij al dat de groenten zullen krimpen in de pot? Zeggen de hollanders ook groentjes? Of vinden ze dat betuttelend?

Ik vind dat zeer betuttelend. Ik hou niet van verkleinwoorden en ik gebruik ze nauwelijks. Dus wie bij mij komt eten: We eten patatten (in een zotte bui mogen het al eens batatten zijn), en groenten. En slechts 2 uitzonderingen: kerstomaatjes en preitjes (op mijn dijtjes).

Een durver, die duif

Durvers zijn niet altijd van de slimste. Zoals die duif die vanmiddag voor mijn auto vloog. Mijn mooie blinkende bemodderspatte auto. Flats! Het was de eerste keer dat ik het meemaakte, maar het was wondermooi! Al die pluimpjes! Alsof Vrouw Holle haar kussen aan het opschudden was.

En weet je wat nog het toppunt was? Net op dat moment begint Jan De Wilde op de radio ‘De eerste sneeuw’ te zingen. En de realiteit overtrof alweer eens de fictie.

Het was wel jammer voor de duif, ja, dat wel. Maar dat zijn durvers hé.

Doet er mij aan denken, Steve Fossett, zouden ze díe durver al gevonden hebben?

‘t Is groen en bij mij meestal bruin…

Netwerken dienen met een grote zorgvuldigheid te worden opgebouwd. Liefst een grote variatie aan kennis en talenten, want je kan zelf niet van alle markten thuis zijn en dan is het wel handig als je iemand kent die er wél wat van kent.

Ik moet zeggen dat wij hier de bezitters zijn van een fantastisch netwerk. De medische wereld is bij ons zeer goed vertegenwoordigd, dat verbaast natuurlijk niemand, evenals de voedingssector, van de bron tot op het bord (leve de papa en leve de vriendinnen die kook -en bakcursussen volgen!). Dan hebben we nog de experts in electronica, muziek, media (radio!), de boekskes, mode, kinderen en kinderen opvoeden (en deze groep breidt ook gestadig uit), poetsen (komt in ons netwerk vreemd genoeg meestal uit mannelijke hoek…) alcohol, spoorwegverbindingen, overheden en nog veel meer.

Welk groot geluk is er ons nu te beurt gevallen? Er komt een categorie bij! Tenminste als M en S goed gestudeerd hebben en de examenvragen vandaag niet te moeilijk blijken. ZIj volgen namelijk een cursus tuin-euh-dinges. Joepie! En raad eens waar wij wel eens hulp bij kunnen gebruiken? Jaaaa! Tuin-euh-dinges!

M en S, als jullie volgend jaar naar het tweede jaar gaan, mogen jullie zomaar, gratis en voor niksni in onze maagdelijke nieuwe tuin jullie tuin-euh-dinges komen oefenen! Joepie! Iedereen blij!

Mijn duimen doen zeer van het duimen! Aub geen te moeilijke vragen…

Bruine vingers

Er zijn zo een aantal zaken in het leven die mijn verstand echt te boven gaan. Dit gaat voornamelijk over zorg voor aardse vormen van leven waar ik niet mee kan communiceren. Ik ben van het principe: als ge iets wilt, moet ge er achter vragen. En als ik die vraag gegrond vind, wil ik dat collega/levend wezen graag ten dienste staan. Voor de rest laten ze me beter met rust.

Zo’n instelling zorgt natuurlijk voor problemen. Mijn kamermuren vroeger hingen vol muggenlijken want ik kon me niet vinden in hun vraag achter mijn bloed. Mijn stofzuigerzak zit vol spinnenkarkassen want zij hebben geen hulpvraag en gedragen zich met hun acht poten uiterst onvoorspelbaar. Fruitvliegen maken me gek, want die komen altijd te laat, tegen dat ze er zijn is het fruit al lang op, en krijg ze dan nog maar eens buiten… (eerlijkheidshalve zou ik hier ook nog vissen aan het lijstje moeten toevoegen, maar laten we dit heikele onderwerp nog maar even rusten, het beest is och here nog maar een maand dood…)

Dit was echter een een opsomming van de minst erge soorten. De allerergste soort, waar ik compleet geen snars van snap, gewoon buiten categorie: de planten!!!

Ik weet het, er bestaan mensen met een speciale groene kronkel in hun hersenen die feilloos de vinger op de wonde kunnen leggen bij de plant-in-nood, maar ik ben er geen van. Ik ben waarschijnlijk de enigste in Vlaanderen die in staat is zelfs een kunststoffen bloem te doen verwelken.

Het is niet van niet willen, maar echt van er geen verstand van te hebben. Ik heb geen groene vingers, ik heb bruine vingers, vingers die als een parasiet al het leven uit de plant zuigen tot er niks meer van overblijft dan een beetje bruine kriebelkrabbel in een potje.

Ik heb 2 orchideeën staan en doen het wonderwel goed. Dit komt door de handige tip van Joyce en Veerle die me er op wezen dat het niet is omdat de bloemen dood zijn dat de plant dood is. Na 4 droge maanden dus weer beginnen water geven en zie: negen prachtige gebloemde takken sieren mijn anders zo dode interieur! Mijn cactus zal ook eerder mij kapot krijgen dan omgekeerd dus dat zit ook wel ok.

Ik heb tot mijn spijt toch al een prachtige aloë vera laten verrotten, drie azalea’s laten verschrompelen, twee olijfboompjes laten uitdrogen en drie vetplanten ontvet. Negen vleesetende planten hebben het leven gelaten bij een indigestie. En ik vergeet ongetwijfeld nog een aantal onfortuinlijke zielen.

Hopelijk wordt het ooit beter, want ik zie dat eigenlijk wel graag, wat groen in huis. Tips zijn in ieder geval meer dan welkom. Of misschien moet ik eens kijken of er zo’n boek bestaat, plantkunde voor dummies of zo…