Moeders en schoenen en dochters en schoenen

In dit verhaal ben ik de moeder en is mijn dochter de dochter. De meeste moeders zijn vrouwen en de meeste vrouwen zijn dol op schoenen. Ik ben een vrouw – ik heb een paar lichaamsdelen die dit bevestigen – maar ik ben niet dol op schoenen – ik heb meerdere paren schoenen die dit bevestigen – en ik ben een beetje aan de gierige kant.

Een gemiddeld paar schoenen gaat bij mij 4 jaar mee. Tis te zeggen, ik draag ze gemiddeld 4 jaar. Mijn omgeving vindt dat deze schoenen slechts een jaar mee gaan. En met de sjakosjen is het eigenlijk hetzelfde verhaal, behalve dat ik er maar één heb, terwijl ik altijd minstens 2 schoenen heb.

Ik dacht, ik herhaal, ik dacht dat de dochter hier zoals de moeder was. Getuige hiervan de scène van de dochter bij de onschuldige kajtsjoebottenverkoper die enkel de maat even wou vergelijken met de schoen die ze aan had. Getuige hiervan de scène van de dochter bij de aankoop van de winterschoenen. Getuige eigenlijk elke situatie waarbij dochter in de buurt kwam van een onbekend paar kinderschoeisel.

Donderdag is alles veranderd na een dagje shoppen met vriendinnen. Eén blik op een paar kinderbotjes en ik was verkocht. Eén blik op het prijskaartje en ik was verloren. Nuchter denken was niet meer mogelijk. Haar maat zat er niet meer bij, dus ben ik met een paar twee maten te grote prachtige oogverblindende botjes naar huis gekomen.

De eerste ontmoeting tussen kind en botjes (we hebben het hier over een aan elkaar voorstellen vanop afstand) ging gepaard met oorverdovend gegil en een vlucht naar de keuken waar Moses ten tijde van de vlucht naar Egypte jaloers op zou geweest zijn! Maar dat lag geheel binnen onze verwachtingen.

Maar toen we met de hulp van de papa de schoenen echter aan haar voeten gekregen hadden, was de dochter zo verloren als haar moeder de dag voordien. De botjes bleken klakbotjes te zijn. Niet met een hak natuurlijk, gewoon een nogal harde zool. En nu gaat dat hier al vier dagen van klakklakklakklak… Ze wil geen andere schoenen meer aan en fladdert hier van ’s morgens tot ’s avond rond gelijk een kolibri die zichzelf bijzonder graag hoort fladderen (maar met te grote pluimen).

‘t Is een feit. Mijn dochter is een vrouw. Meer nog dan haar moeder. Stel je voor.

BH-loze vrijdag

U deed toch mee? Zeker de helft van alle mensen deed mee. De teergeliefde en de dochter deden ook mee. Maar ik beken: ik deed niet mee. De zwaartekracht en ik zijn hiervoor te goed bevriend geworden.

Wie heeft dat uitgevonden? BH-loze vrijdag? Een man? Een doctor in de fysica? Een milieu-activist? Een vegetariër? Een paus? Of nog erger: een vrouw? Ik ben nogal ferm pro-bh. Als verpleegkundige zie je heel wat volk passeren, en geloof mij vrij, ongegeneerd bh-loos door het leven gaan, is weinigen gegeven. Maar ok, vandaag mocht het. Dus vandaag mocht er geen commentaar gegeven worden.

Laat ik het toch even doen: gewoon voor volgend jaar:

Aan die mevrouw in Gent, met die verfafdrukken van twee handen op de voorkant van haar T-shirt en zonder BH: Als dit een statement was TEGEN de BH-loze vrijdag: Fantastisch! Volgend jaar zeker weer doen! Wat een statement!

Maar mevrouw, als het een statement PRO-BH-loze vrijdag was: misschien beter van je argumenten op de rug van je leuke T-shirt te zetten, want ik heb je gezien,nog een beetje en je had een groter onderbroek moeten kopen. En de onderbroeken met verfhanden zijn al uitverkocht hoor.

Derde keer goede keer

De eerste keer was in de tweede kleuterklas. Eén dag voor de klasfoto’s. Thuis een schaar gevonden en een grote hap uit mijn froefroe geknipt. Niemand vond het mooi. Vooral mijn mama niet. (Maar de lofbetuigingen voor haar reddingsactie bleven ook uit hoor).  de opmerkelijke lezer ziet dat ik het woord ‘froefroe’ prefereer boven ‘pony’. De eenvoudige reden ligt gewoon bij het feit dat ‘een hap uit mijn pony’ zo carnivoor klinkt.

De tweede keer was op een speelnamiddag bij een buurmeisje. Ze had dezelfde naam als ik, maar ze had langer haar dan ik. Had. We hebben kapstertje gespeeld en ik ben er nooit meer mogen gaan spelen.

Vandaag was de derde keer. Van de drie keren was dit de keer dat ik het hardst mijn best heb gedaan om een goed resultaat te krijgen. Het was niet gemakkelijk. Marie’s haar hing al een tijdje voor haar ogen, maar gezien het verloop van vorige knipbeurten bleef ik het maar uitstellen. Vandaag uiteindelijk de schaar genomen en lokje per lokje een beetje afgeknipt. Niet eenvoudig bij een 7-maandige die denkt dat we in de pak-de-poenschaar-show zitten.

En het resultaat? Heel goed! Geen kat die ziet dat er aan haar haar is geknipt door iemand met twee linkerscharen. Geen kat die zelfs ziet dat er aan haar haar is geknipt! Derde keer goede keer dus.

Update: DE FOTO! (die toont dat er niks te zien is, dus dat experiment geslaagd is)

En zoals u dus ziet: Nog allebei de oren aanwezig, die krabben op haar gezicht heeft ze zelf aangebracht.

U denkt aan die enkele langere triepjes op haar voorhoofd? Wel die heb ik speciaal zo geknipt voor het natuurlijk effect. Nen dégradé naturelle ahw.

Fijne vleeswaren

En vandaag zagen we…

Preskop.

Midden in de stad.

Op een brommerke.

In dat drukke verkeer.

Iemand zal die jongen toch eens moeten vertellen

dat motorhelmen in verschillende maten verkrijgbaar zijn.

Het was echt geen zicht.

Would-be coiffeuses

Ze zijn met veel, de would-be coiffeuses. En mijn dochter trekt ze aan gelijk een caravannenbeurs hollanders aantrekt. Ze verdringen elkaar om met hun would-be coiffeusehanden over haar bolletje te wrijven. Het kind gaat nog eens een serieuze haarwortelontsteking opdoen want dat haar heeft al alle windrichtingen gezien. De één wrijft het plat naar voren, de ander strijkt het dan weer naar opzij, en nog een ander vindt piekjes het einde.

En moeder zit erbij en zucht.

Het fenomeen bereikte gisteravond zijn piek. Letterlijk en figuurlijk.

Ja, lieve Elke Lizarazu T-man, deze post gaat zoals beloofd over jou! Sinds gisteravond ben jij de opper would-be coiffeuse! Hoe jij Marie’s haardos gisteren getransformeerd hebt tot een geijkt kuifje-kapsel, dit doet niemand je na (daar zorg ik wel voor)! Wat heb jij handig gebruik gemaakt van de overontwikkelde zweetkliertjes van mijn meisje. Je had direct gezien dat haar haar daardoor veel handelbaarder werd. En je wist ook erg goed dat als je haar haar in die megakuif liet drogen, hij er vandaag nog wel ging in zitten. Wel Elke, je had gelijk!

Zo’n talent als het jouwe mag niet verloren gaan, dat is wel duidelijk. Ik hoop van harte dat jouw kinderen later ook mogen beschikken over zo’n weelderige haardos. Want daar zou jij (en ook wij) nog wel eens veel plezier aan kunnen beleven!