Over auto’s en frieten en ‘k ging het just zeggen

Paniek in je ogen! Oh nee! Tis toch niet waar zekers! Ze heeft toch niet…

Maar bijneenk, ik heb niet… mijn auto in frieten gereden. Ik heb het vandaag gewoon over auto’s en frieten. En ‘k ging het just zeggen.

Ik parkeer mijn auto altijd op dezelfde plaats op het werk, als ik de vroege heb. Dat is gemakkelijk, dicht bij mijn kleedkamer, minder over en tweer lopen. Zo deed ik dus ook gisteren. Maar toen ik terug naar huis wou, had ik iets vreemd voor. Ik stap recht naar mijn auto. Dat is onder meer omdat daar veel volk loopt en scheef lopen brengt dan vele vreemde blikken teweeg, en ook omdat het echt ook rechtendoor is. En ik dacht : miljaar, ik wist dat hij vuil stond, maar het wordt precies wel ECHT  dringend dat ik hem eens kuis, d’er hangen echt klodden modder aan… En ik loop rond mijn auto, en dacht: tjeng, dat is ook nie van mijn gewoonte van zo ver van de kant te parkeren. Ik steek mijn sleutel in het slot. Correctie: ik probeer mijn sleutel in het slot te steken, en zie ineens dat mijn kinderstoel weg is! Uiteindelijk heb ik eens voorzichtig rond mij gekeken of niet teveel mensen keken, en ben ik heel nonchalant naar mijn eigen auto geslenterd, die er net achter geparkeerd stond. Ik heb niet durven opkijken.

Ik vertelde het tegen mijn papa, en die vertelde dat mijn tante ooit beter presteerde, ze wou als eerste in de auto zitten, dus kwam aangelopen, zwierde de autodeur open, smeet zich op voorste zetel, content dat ze van voor zat, tot ze merkte dat er aan het stuur een man zat die ze nooit eerder had gezien. Ze is meteen uit de auto gespurt en in de juiste auto gaan zitten.

Brengt mij naadloos over op mijn volgende item. Frieten. Frieten dat ik daarnet gegeten heb! Maar echt zo van die frieten waarvan ne mens zegt: dat zijn nu ne keer frieten! Ik heb ook darmen. Darmen dat ik heb! Dat zijn zo echt van die darmen waarvan ne mens zegt : dat zijn nu ne keer darmen zeg! En als ik frieten eet waarvan ne mens zegt: dat zijn nu ne keer frieten zeg!, dan krijg ik krampen. Krampen dat ik dan krijg! Echt zo van die krampen waarvan ik zeg:  dat zijn nu ne keer krampen zeg!  En dan dan komt mijn pointe: morgen zijn het frieten op het werk. Miljaar! Tweestrijd!

Wat mij naadloos overbrengt op mijn volgende item. De teergeliefde zijn creativiteit scheert hoge toppen! Hij beantwoordt al drie dagen elke opmerking van mij met ” ‘k ging het just zeggen”. Moet ik daar nu gelukkig om zijn, of niet? Miljaar! Tweestrijd!

Als je het aantal herhalingen in deze post kan tellen, zal de teergeliefde voor je koken. Koken dat die zal doen! Echt zo koken waarvan ne mens zegt: dat is nu ne keer koken zeg! (maar hij weet het nog niet)

brazpacho

Een kookbraspartij met Moeferkoe

Benodigdheden:

1 keuken – messen – snijplanken – steristrips – nagellak – grote kommen – 1 staafmixer – 1 coldpack – 4 spatvrije muren – 1 mojito – 1 kind – 1 echtgenoot – 1 kookboek van de boerinnenbond – 1 chinees (niet Hoelang, maar het voorwerp) – propere kleren

Ingrediënten:

rijpe en rotte tomaten – wit brood – wijnazijn – olijfolie – rode en gele paprika – 2 komkommers – 1 quiche – nog een quiche –  look – ajuin – ijskoud water – het tomatensap waarvan achteraf maar bleek dat we het nodig hadden – peper en  zout

Bereiding:

Schijt de rotte tomaten van de rijpe. De rotte mogen weg. Schrik de rijpe tomaten in kokend water en pel ze. Zet je vuur wat harder en herhaal de vorige handeling (tenzij je er toch in geslaagd was die ondingen te pellen). Ontpit de  tomaten en doe de tomatenstukken in een grote kom. Eet een quiche want dat gaat hier nog een tijd duren. Geef de echtgenoot ook een quiche, want hij kijkt zo hongerig. Snij de komkommers in stukjes en vraag aan de echtgenoot wat de verleden tijd is van komkommer.

Versnipper de ajuin.  Doe je schoenen uit en lak je teennagels terwijl de echtgenoot snel om een wit brood is en snij dan de paprika’s in kleine stukjes. Haal het coldpack uit de diepvries en leg het op het hoofd van het kind (is aan de boenk te horen uit de zetel gevallen – kinderen met benen hé…tsss). Drink een flinke slok van je mojito. Doe eigenlijk alles wat je hebt in de grote kom (behalve de steristrips, de mojito en alles wat je al hebt opgegeten) en zet de mixer erin. Hier komen je mooie propere kleren goed van pas, die dienen om je vuil lijf te beschermen voor spatten van je bereiding.

Vraag de echtgenoot om de soep te kruiden (als je daar net als ik ook geen verstand van hebt). Zet de pot afgedekt in de frigo en begin maar te kuisen.

En het resultaat? Wachten tot vanavond. De reacties leest u waarschijnlijk hier.

Oja, en proficiat! U hebt de steristrips niet nodig gehad deze keer!

Een zomer vol sterren

Zie mij hier nu zitten, in de zon, op ons terras. Het is er dus toch nog van gekomen. Net voor het bouwverlof tikte de terrassenlegger op de ruit met de medeling dat hij den boel kwam uitgraven. Oprit en terras. En op twee dagen en een half was het geflikt. En toen is de zomer begonnen (helaas gaat het hier over een volstrekt subjectieve beleving en niet over het weer…).

En een goed terras dat dat hier is! Sterke tegels! Want er zijn hier al een paar stuiken gezet zulle! De dochter heeft hier al vele sterren gezien. En wij daarmee ook!

Vorige week was ze Cassius Clay die nen toek op zijn oog had gekregen. De Foreman in kwestie was op dat moment een houten doosje waar puzzelblokken in zitten. Een week met een blauw oog.

We hadden hier ook al met Hitchcock te maken gehad. The Birds waren eigenlijk De Muggen.  Het kind blijkt allergisch, dus twee weken grote rooie blaften op haar armen en nek.

Verder is ze al een 101 Dalmatier, met al die blauwe plekken op haar benen en voorhoofd. Het kind is dus deftig aan het leren van het trapje van terras naar keuken en omgekeerd te doen zonder vasthouden.

En gisteren hebben we The Joker gezien. Met haar mond op een emmer gevallen. Bloeden! Haar bovenlip in twee, en een losse tand. En dan hebben we het nog niet gehad over de staat van de emmer! Dus wij naar spoed (met het kind, niet de emmer). Gelukkig bleek het allemaal niet zo erg. Het tandje kan hoogstens een dood tandje worden, en de lip zal vanzelf weer aaneen groeien. Hechten gaf geen voordelen.

Vandaag hebben we Angelina Jolie uit haar bedje gehaald. Dwz dat de rooie streep van de emmer op haar kaken verdwenen zijn, nu enkel nog die dikke lip.

‘t Is een mooie zomer hier op ons terras. Maar toch… Ergens vind ik het heel vervelend dat in die twee weken dat ze bij ons thuis is, de dochter de ene stuik na de andere zet. We kunnen ze toch niet vastbinden, onze (J)An Zonder Vrees.  Ik ga nooit meer zagen voor een terras. Nooit meer.

A la guerre comme à la guerre

Het was vandaag weer moedertestdag. Je weet wel, die dag die ontwikkeld werd door buitenaardse krachten om het probleemoplossend vermogen van de ondergetekende te testen. Het zal een dubbeltje op zijn kant worden vrees ik. Ofwel zal de jury mij loven om mijn probleemoplossen vermogen, ofwel zullen ze mij buizen voor mijn onvoorzienigheid en schaamteloosheid.

De locatie voor de test was de plaatselijke supermarkt. Er is mij niemand opgevallen die als jurylid kon doorgaan, dus ik kan niet anders dan mijn eigenste moeder ervan verdachten in de deliberatiecommissie te zitten.

De probleemstelling was de volgende: Marie zat in het karretje en had een kanjer van een hoestbui, zo erg, dat ze er zelfs wat van overgegeven had. Wat doet een goede moeder (die vandaag nu het weer wat kouder is toch besliste om een kleedje te dragen en bijgevolg geen zakdoek bij heeft)?

Mogelijke oplossingen:

1. Je koopt een pak zakdoekjes

2. Je vraagt hulp aan een andere klant

3. Je keert je handtas om en vist het beste eruit om het boeltje op te kuisen

4. Je laat het zo, het zal wel opdrogen

5. Je begint te schreeuwen tegen je eerstgeboren, totdat die begint te wenen, je vangt de tranen op in je hand en giet het over de kotsplek.

Mijn oplossing:

Het was geen gemakkelijke keuze. Nummer 1 heb ik geprobeerd, maar ik vond de zakdoekjes niet (drie rayons afgecrosst en niet gevonden). Nummer 2 vond ik niet kunnen, ik kan een andere klant toch geen zakdoekje kots teruggeven? Nummer 4 ging niet want de vochtigheidsgraad in de supermarkt was te hoog. Het zou nooit opdrogen. Nummer 5 kon ook niet want ik ben niet zo handig, ik zou die tranen zeker morsen en dan zou ik nog meer moeten roepen.

Inderdaad, het is nummer 3 geworden. Het was een beetje een dubieuze oplossing. Het enige bruikbare in mijn handtas was een maandverband. En zo geschiedde.

Ik heb de (vermoedelijke) jury zien grinniken maar ik weet niet wat dit betekent. Ik denk dat ik de juiste oplossing heb gekozen, maar het hangt ervan af wanneer de proef gedaan was. Als het aan de kassa was, geen probleem, maar als het terug thuis was vrees ik er een beetje voor. Ik heb nog enorm gesukkeld om die kar op de parking te krijgen (met een buil op mijn scheenbeen ten gevolge).

Kan niet anders dan duimen. Geen nieuws is goed nieuws hebben ze me verteld.

verkneukelen

Kinderen en de supermarkt. Daar is al veel over geschreven. Kinderen die scènes maken, afkeurende blikken van de andere klanten… blablabla… allemaal al gezien en/of meegemaakt.

Ik ben niet beter dan een ander. Ik heb altijd mijn mening, meestal niet zo positief, maar bij momenten kan ik vanbinnen toch wreed veel leute hebben ook.Zoals vorige week, al was het een ander scenario dan mijn eerste zinnen hier laten uitschijnen, want het was eigenlijk een heel braaf kind.

Ik stond aan de kassa, ‘t is te zeggen, bijna aan de kassa, want voor mij een oud meetjen, dààrvoor een een kolos van een vrouw met een mannenkapsel die al de heeeeele tijd aan leuteren was over haar dochter, en dààrvoor een vrouw die maar al te blij was dat haar boodschappen net afgerekend waren want ze was het geleuter duidelijk meer dan beu.

En Kolos (gewoon om haar een naam te geven, ik heb in principe niks tegen kolossen van vrouwen, zelfs niet als ze een mannenkapsel hebben) de hele tijd roepen: ” Nataliatjen (geen commentaar) , niet aan de boekjes komen!” “Nataliatjen, pas op!” , “Nataliatjen, doe je mutje weer op uw hoofdjen”

Nataliatjen was, ik schat, twee of drie jaar oud, een braaf bleek (ik heb niks tegen bleek, want behalve gisteren en vandaag ook nog een beetje, ben ik dat ook altijd) kind met een lelijke wollen muts dat er vreemd genoeg erg gelukkig uit zag. Misschien bezat ze op die jonge leeftijd al de fantastische eigenschap van selectieve doofheid.

En toen riep Kolos: “Nataliatjen, pas op van het deurtjen, hé, het deurtjen gaat toe gaan! (NB: de deur was drie meter hoog, en Nataliatjen ongeveer een halve meter hoog, ‘het deurtjen’ ! Tssss…)

Het was het Ouw Meetjen voor mij duidelijk ook kotsbeu, en toen sprak meetjen deze magische woorden: “Os eur vi’ers dertussen zid’n zal ze ‘t wel gewaore wor’n”*

Ik kon het Ouw Meetjen wel kussen! (en ik ben geen kusser). Kolos niet. Die kon er niet mee lachen, heeft Nataliatjen bij de hand genomen, en is zonder woorden vertrokken. En ik kan mij vergissen, maar volgens mij kreeg Meetjen eerst nog een vette knipoog van Natalia. En ik heb mij verkneukeld!

(wat een mens niet allemaal moet vertellen om dat woord nog eens te kunnen gebruiken!)

* Voor de zuidvlamingen, de noordvlamingen, de westvlamingen en inwijkelingen: “als haar vingers ertussen zitten zal ze het wel gewaar worden”

Moeferkoe, uw held

Heb je het gehoord op de radio? Of misschien op de tv gezien? Dat vreselijke accident met die vrachtwagen op de N60? Hij had niet gezien dat het een rotonde was, wou links afslaan. Kwamen er een heleboel auto’s zijn richting uit. Neen? Niks over gehoord?
Dat is helemaal niet vreemd! Want uw Moeferkoe was daar! En zo dus met een 15tal keer met de lichten te trekken is er wreed accident vermeden!

En niet alleen in het verkeer probeer ik mijn steentje bij te dragen! Ook thuis zorg ik voor een veilige leefomgeving. Althans, dat poog ik te doen. Helaas, de dochter vindt deze beveiligingen bijzonder lachwekkend. 6 keer heb ik vandaag het beschermingshoekje aangebracht op de hoek van de salontafel. 6 keer heeft dochterlief het hoekje eraf getrokken.

In ieder geval, voelt u zich onveilig? Geef me maar een seintje. Moeferkoe zorgt voor oe!

Schuursponsjes

Ik moet mij hier nog haasten om er iets over te schrijven, want binnen een een kleine 2 maand zijn wij de trotse eigenaars van een echte afwasmasjien.  Dus nu nog even een snelle klaagzang over schuursponsjes.

De teergeliefde is er één, en ik heb al kameraden die er ook bleken te zijn: absolute fans van schuursponsjes. Mochten ze kunnen, ze zouden er zelfs hun haren mee kammen. Helaas hebben ze hier ten huize moeferkoe al voor menigeen discussie gezorgd.

Ik ben de afwasser van dienst, laat daar geen twijfel over bestaan. En hij is de vaatstapelaar. Elk zijn talent, nietwaar? Maar af en toe, rolt de teergeliefde de mouwen op en kiest hij voor het ruime sop. En dan, lieve lezer, krijg ik het warm en koud tegelijk. Als ik hem zo bezig zie mijn plastieken potten vanbinnen te verminken met de groene kant van een schuursponsje, breekt het zweet mij uit.

Wat is dat met mannen en schuursponsjes? Ik was af met een schotelvod, en de eerste afdroger die vaat terug gooit omdat het niet proper is, moet nog geboren worden geloof ik. En een schuursponsje is een hulpmiddel bij hoge nood (ja, over mijn kwaliteiten als keukenprinses zullen we het een andere keer hebben).

Gisteravond is er een eind gekomen aan deze al jaren lopende discussie. Ik heb voorgesteld om zijn auto er mee kuisen. Mocht niet. Was naar het schijnt niet hetzelfde. De teergeliefde heeft niet toegegeven, wel opgegeven. Laat ons dus zeggen dat we in een periode van  staakt-het-vuren zitten. Ik was verder af met mijn voddeken, en we wachten samen op de verhuis en de afwasmasjien, en leven nog lang en gelukkig (en ik bereid de teergeliefde al voor op hoe hij het bestek met het handvat beneden in de afwasmasjien zal moeten steken).

Laat de hondjes tot mij komen

Laat ze maar komen, die honden! Ik ben niet bang! Neen, want ik heb mijn voorzorgen genomen gisteren. Lang leve St Hubertus (God hebbe zijn ziel) ! ! !  Want dankzij hem weten we nu dat een stukje gewijd brood (hier bij ons gewijde mastellen) ons een jaar lang beschermt voor hondsdolheid. Er kan ons niks meer gebeuren!

Ons, dat is de teergeliefde en ik. Niet dat we niet om dochterlief geven, niet dat we haar gezondheid niet belangrijk vinden hoor!  Maar de vraag naar glutenvrije gewijde mastellen deed de bakkersvrouw zo’n vreemde blik in haar ogen krijgen… Mijn nekhaar kwam ervan overeind (bij wijze van spreken natuurlijk, ik ben uiteraard nog steeds een nekhaarloze vrouw). Het leek me gewoon het beste om snel het hazepad te kiezen en de bakkersvrouw rustig haar eigen mastel te laten opeten, wie weet werkt het ook bij bezetenen.

Met zo’n klein kind erbij stelt een mens zich toch heel andere vragen dan voorheen. Kan men gewijde mastellen doorgeven via moedermelk? Kan je ook andere inentingen geven via een gewijde mastel? Is de hoeveelheid kanneel in de mastel van belang voor zijn werking? Werken gewijde mastellen beter dan gewijd brood? Werkt het ook als je je mastel samen met de teergeliefde snelsnel in je mond propt nog net vóór het vertrek naar de badminton of moet je er rustig voor aan tafel gaan zitten? Kunnen ze gewijde mastellen in hondevoer verstoppen en zou het helpen? Bestaat hondsdolheid überhaubt nog? Kan je door het eten van  gewijde mastellen besmet raken met vraagwaanzin?

Inleiding in de tupperologie

Vrijdag naar mijn eerste Tupperwareparty ooit geweest. De demostratrice was een collega, de gastvrouw was een collega, verder waren er nog twee collega’s, nog twee oude KSA-vriendinnetjes, nog twee vriendinnen van de gastvrouw en last but not least: EEN MAN!!! Alle ingrediënten voor een great party waren dus voorhanden!

Ik vind tupperware duur, ik heb potten genoeg en ik weet me nu al geen blijf met al mijn deksels. Met alle gevloeck ende gesweer tot gevolg als ik weer eens vergeefs mijn pottenkast probeer dicht te slaan zonder de halve inhoud eruit valt. Wat had ik dus nodig? Niks dus eigenlijk, tenzij misschien een grote pot om al mijn potten en deksels in op te bergen. Maar ja, sloor die ik ben, ik was er eens mee buiten.

Mijn stalen ros nog eens bovengehaald na anderhalf jaar enkel dienst te hebben gehad als provisoir droogrek. Een droogrek met platte banden weliswaar maar dat was snel opgelost (dank u zeer, mijn teergeliefde). Drie straten verder gekoerst en compleet buiten adem aangekomen bij de gastvrouw van dienst. Ik was er niet goed van dat ik er zo slecht van was. Mijn conditie was blijkbaar een dikke nul, maar enfin, dat is nu niet aan de orde.

Het was een bijzonder leerrijke avond! En ik wil mijn net opgedane kennis erg graag met u delen!

Ten eerste: bij den tupperware spreken ze niet over ‘ravioli’ maar over ‘ravaoli’. Wij, deelnemers, zaten er toen we het de eerste keer hoorden een beetje mee te lachen, maar al snel bleek dat de upper-tupper gewoon het tupperjargon volledig meester was, en wij, tupper-leken, gewoon grote ravaoli nit-wits waren.

Ten tweede: de handige ijsblokjesmakerpot wordt het best opgevuld met WARM water ipv KOUD water. Dit omdat de oppervlaktespanning van warm water lager is dan de oppervlaktespanning van koud water, wat er voor zorgt dat bij het warme water, zich eerst een ijslaag vormt aan de oppervlakte, en het water zo sneller bevriest dan bij het koude water, dat als één blok zal bevriezen. Voor deze wijsheid danken wij voornamelijk de MAN in het gezelschap die naast ‘het knappe en grappige vriendje van een collega’ ook nog eens over een sterk ontwikkeld paar hersenhelften beschikte.

Ten derde: patatten kan men in 5 minuten gaar krijgen in de microgolfoven. Meer woorden wil ik daar niet aan verspillen. Oh, behalve misschien dat de pot die men daarvoor nodig heeft pokkeduur is. Maar wel mooi. Maar pokkeduur.

Ten vierde: Tupperwaredemonstratrices maken lekkere hapjes, ze doen dat met de ravaoli-plaat (jawel) en achteraf krijg je het recept. We hebben dus een beetje leren koken.

Ten vijfde: Bij het terug naar huis fietsen was ik na 400 meter alweer stikkapot. Een eenvoudige optelsom en een klein onderzoek bracht verheldering!

a (ik fietste me te pletter) + b (mijn was droogde aan mijn fiets anex droogrek onwaarschijnlijk snel) = C (een snelle blik op mijn versnellingsapparaat bracht aan het licht dat mijn fiets al een anderhalf jaar in hoogste vernelling geparkeerd stond).

Bijzonder verhelderende avond gehad!

Een durver, ikke

Vandaag was weer eens het begin van de rest van mijn leven.Want wat heb ik mezelf weer overtroffen! Ben naar de carwash geweest! DE CARWASH! en alleen! Allez, met twee, Marie zat erbij, maar ik zat aan het stuur!

Normaal gezien kuis ik mijn auto zelf maar nu was het bijna 4 maand geleden, rotweer en ik kon er niet meer tegen. En wat moest ik dan doen met Marie? Dus al mijn moed bijeengeraapt en naar de carwash gereden.

Ik heb als klein kind ooit eens een aflevering gezien van Banana split. Daarin moest de pas aangenomen carwashbediende een caravan carwashen en het ding viel helemaal uiteen. Ik wist wel dat ze die bediende beetgenomen hadden, maar ik ben toch nooit meer op mijn gemak geweest.

Ik dus naar Zottegem, want daar hebben ze een hele grote carwash, ik denk altijd: hoe groter hoe properder! Bij carwashes toch. Daar aangekomen, 10 minuten staan denken welk programma ik zou nemen, 3 keer gecontroleerd of mijn ramen wel echt goed dicht waren en mijn antenne proberen afdraaien maar tot de conclusie gekomen dat ik geen afdraaiantenne heb. Toen kwam de carwashman. Ik zei “nummer twee”, hij gaf mij mijn antenne, ik zei “huh? Kan dat ding er toch af?”, hij lachte en zei dat ik naar voor mocht rijden, ik vroeg “gewoon in neutraal zetten hé” en hij zei ” ja, en handrem naar beneden” waarop ik verbaast vroeg “naar beneden?” en hij zei “jep!” en toen viel mijne frank “ah! dus niet opgetrokken!”. De man lachte nog eens en de rest ging gelijk vanzelf!

Ik trots met mijne blinkende auto weer in de miezer. Passeert mij daar een vuile camion, gans mijnen auto onder de modderspatten!

Kijk zie! Dat is nu eens mijn leven in een notedop!