Liefemamaksiejugraag

Jawel, mijn eerste moederkesdag zit erop.

Nu stelde deze mama zich de vraag: heeft een mama nog recht op een moederkesdag als zij op of rond moederdag zich genoodzaakt voelt om een hulplijn in te schakelen?

Gisteravond heeft deze mama het niet gedaan. Maar de twijfel was groot, want de vrucht van onze liefde was daarboven al meer dan een half uur nonstop concert aan het geven, daar zij niet akkoord was met het uur van slapengaan. Deze mama kreeg hulp van het zandmanneke, maar het had niet veel gescheeld. De telefoon lag heel dichtbij maar we hebben het gehaald.

Nog steeds moederkesdagwaardig.

Maar toen, deze namiddag overkwam deze mama een merkwaardige gebeurtenis die nog altijd een beetje pijn doet. Met boeket bloemen (voor de eigen mama) in de rechterhand aan de passagierszijde in de auto gekropen. Met mijn linkerhand bovenaan de autodeur proberen tegenhouden tot mijn benen ook konden meerijden. Maar de deur viel toch dicht.

En toen zat ik daar. Vast. Met mijn hele lijf in de auto, en enkel mijn helft van mijn hand er nog buiten. En op de een of andere manier verkeerde ik niet in de mogelijkheid om met mijn andere hand de deur weer open te maken. Er restte mij niet veel meer dan de hulp in te roepen van de teergeliefde. Meewarende blik.

En zo was de som snel gemaakt. Dit, samen met mijn schaamtelijk braakselincident van in het begin deze week, had ik natuurlijk al mijn bonuspunten voor deze moederkesdag verspeeld. Maar volgend jaar beter! Ik heb al slinkse plannetjes in mijn hoofd (moederkesdagwaardig natuurlijk).

Over twee vogeltjes…

De teergeliefde Bob (de bouwer) kwam hier zaterdagavond binnengevallen met de woorden : “ik ben een gewond vogeltje”. Had een grote zware chauffage op zijn vingers laten vallen. Stak hij zijn middelvinger naar mij op, zodat ik het gedrocht eens goed kon bekijken: blauw, dik, bebloed, gezwollen, … Pijnlijke affaire dus. De poepsjieke huisarts van wacht heeft de teergeliefde gelukkig uit zijn lijden kunnen verlossen door een gat in zijn nagel te laseren en vervolgens het boeltje eens goed in te pakken.

Ik zag het wreed zitten toen ik op zondagmorgen zijn verbandje naast het bed vond. Dan kon ik zijn gat ook eens zien (voor de slechte verstaanders: in zijn nagel). Ik verwachte me aan een gat van 3mm doorsnee met daaronder lillend kloppend wit vlees… de teleurstelling echter: een piepklein bruin puntje op zijn nagel. Volgens mij was de poepsjieke huisarts van wacht uitgerust met de poepsjiekste uitvoering van een placebo-laser. Maar goed, ik heb de teergeliefde van heel den dag niet meer gehoord, dus gewond vogeltje was opgelapt.

Dan hadden we hier ook nog een ziek vogeltje. Hoesten, groen snot en dat was nog niks. Een HELE DAG gejammer en geween. En geloof mij vrij, zo hebben we ze nog nooit gezien! Ons altijd content meisje was met niks te troosten. Vanmorgen mee naar de dokter geweest (de gewone, niet de poepsjieke). Het verdict: ons klein vogeltje dat intussen geen stem meer heeft is niet ziek. Dat is nu al de tweede keer dat ik met de dochter naar de dokter ga voor niemendalle. (het lijkt hier wel een aflevering van dokters en dochters…) Longen, oren, neus, keel… alles ok.  Gewoon een zware verkoudheid dus…

Dat wil zeggen dat ik (de kloek volgens mijn vader) dit weekend met een vogeltje zat dat niet echt gewond was, en met een vogeltje dat niet echt ziek is. En weet je hoeveel dat gekost heeft? Eh, ik vind de papieren hier niet, maar ik zal het je zeggen… genoeg! Gelukkig weet ik wel dat die groene briefjes voor de cm zijn ipv de vuilbak hé Trom?

Wij zijn echte!

Wij laten ons niet van ons stuk brengen! Door niks of niemand! Niet de kou, niet de sneeuw, niet het ijs, niet de potentiële huurders die ons een halve dag gijzelen en dan niet komen opdagen, …

De teergeliefde, dat is nen echten! Supercool heeft hij zijn dochter afgezet voor haar eerste crèchedag. Verbaasd, gelijk nen echten verbaasden toen dochterlief blij lachend de boel verkende, zat er voor hem niks anders op dan maar naar zijn werk te trekken. 

En ik! Ik ben ook een echte! Zo mottig als ik was op die maandag, ik heb mij niet gegeven. Ook al was de reden mij niet duidelijk voor kreunende darmen en zeezieke maag. Mijzelf kennende kon het heel goed weer eens tussen mijn oren zitten. Ik ben geen nerveus mens, maar ik had zonder die drie immodiums op mijn trouwdag mijn kleed anders nooit proper kunnen houden tot in de kerk. Dus goed mogelijk dat Marie’s eerste crèchedag er voor iets tussen zat ook al vermoedde ik geen problemen. Het kon echter ook mijn angst voor voedselvergiftigingen zijn die weer de kop op stak na het eten van iets wat mijns inziens al ver ver ver overtijd was (ben redelijk paranoia wat eten betreft). In ieder geval, ik heb die dag gespurt (naar de wc), gewerkt (als ik niet op de wc zat), en niet – ik herhaal- NIET naar de crèche gebeld! Wat ben ik toch een echte! 

Maar Marie! Dat is nu eens een echte zeg! Ik ging haar rond half vier halen, madam lag te luieren in de armen van de verzorgster. En ze vond het blijkbaar erg amusant dat ik daar ineens voor haar neus stond. Lachen, ja, maar geen aanstalten om bij mij te komen, neen.  (ik heb het hier over Marie, niet over de verzorgster) En niks dan lof over mijn meisje! Goed geslapen, alles opgegeten, en gespeeld tegen honderd in ‘t uur, of om de verzorgster te citeren: ” gelijk of dat ze hier al jaren over de vloer komt”. En ze leek helemaal niet te snappen waarom al die kindjes huilden.  Ikke content natuurlijk. Thuisgekomen de dochter overvloedig bejubeld, helaas waarschijnlijk ook een beetje te geweldig (want ik ben immers een echte) want een uur na thuiskomst heeft dochterlief er al haar crèchevoer eruitgebonjourt (en niet via de gebruikelijke compacte en hygiënische pamper-weg). Neen, de enige echte weg voor zo’n echte: de kortste weg. (maar ik heb alles opgekuist gelijk een echte).

Ja, wij zijn echte! Maar had iemand anders verwacht? Hé? Ik dacht het al. Ik hoor geen protest. Hà. Jullie zijn blijkbaar ook echten!

Schuursponsjes

Ik moet mij hier nog haasten om er iets over te schrijven, want binnen een een kleine 2 maand zijn wij de trotse eigenaars van een echte afwasmasjien.  Dus nu nog even een snelle klaagzang over schuursponsjes.

De teergeliefde is er één, en ik heb al kameraden die er ook bleken te zijn: absolute fans van schuursponsjes. Mochten ze kunnen, ze zouden er zelfs hun haren mee kammen. Helaas hebben ze hier ten huize moeferkoe al voor menigeen discussie gezorgd.

Ik ben de afwasser van dienst, laat daar geen twijfel over bestaan. En hij is de vaatstapelaar. Elk zijn talent, nietwaar? Maar af en toe, rolt de teergeliefde de mouwen op en kiest hij voor het ruime sop. En dan, lieve lezer, krijg ik het warm en koud tegelijk. Als ik hem zo bezig zie mijn plastieken potten vanbinnen te verminken met de groene kant van een schuursponsje, breekt het zweet mij uit.

Wat is dat met mannen en schuursponsjes? Ik was af met een schotelvod, en de eerste afdroger die vaat terug gooit omdat het niet proper is, moet nog geboren worden geloof ik. En een schuursponsje is een hulpmiddel bij hoge nood (ja, over mijn kwaliteiten als keukenprinses zullen we het een andere keer hebben).

Gisteravond is er een eind gekomen aan deze al jaren lopende discussie. Ik heb voorgesteld om zijn auto er mee kuisen. Mocht niet. Was naar het schijnt niet hetzelfde. De teergeliefde heeft niet toegegeven, wel opgegeven. Laat ons dus zeggen dat we in een periode van  staakt-het-vuren zitten. Ik was verder af met mijn voddeken, en we wachten samen op de verhuis en de afwasmasjien, en leven nog lang en gelukkig (en ik bereid de teergeliefde al voor op hoe hij het bestek met het handvat beneden in de afwasmasjien zal moeten steken).

Overleefd

Gisteren was het zover: de eerste werkdag (lees: nacht) na 9 maand thuis luie kont zitten en mama’ke spelen. Om 21u werd het startsein gegeven voor alweer een periode van 6×10u nachtdienst.

Een lichte euforie maakte zich van mij meester toen ik de parking van het ziekenhuis opreed. En de leuke verrassingen bleven zich opstapelen. Mijn favoriete parkeerplaats was vrij. Er staat nu een broodautomaat vlak aan mijn kleedkamer. Het keuzeaanbod in het restaurant is nu uitgebreid met pizza en pasta. De sint had 2 speculazen achtergelaten voor mij (ook voor de andere collega’s hoor). Ik werd verwend door mijn lieve nachtcollega met mattetaart, rijsttaart, chocola, letterkoekjes, en boterkoeken. Ik heb ontdekt dat ik volgend jaar mijn eertste dag anciënniteitsverlof krijg.  En last but not least: het leek alsof ik nooit weg was geweest. Klik. En mijn systeem stond weer op het nachtritme.

Een mens gaat zich dan wel eens afvragen of het echt allemaal zo positief kan zijn… Neen, tuurlijk niet. Vanavond moet ik verstek geven op een vrijgezellenavond, en gisteren heeft Marie tijdens mijn afwezigheid een succesvolle poging tot snelle voortbeweging ondernomen, en dit vlinderslagsgewijs met wel 7 cm vooruitgang per slag. En ik was er niet bij. En vanmorgen om 11u moest ik dringend naar de wc en was die bezet door de teergeliefde.

Maar nog ben ik niet uit mijn lood geslagen. De teergeliefde toont zich alweer een fantastische papa, en ik ben zo blij dat ik weer kan gaan werken en collega’s pesten. Het leven kan toch schoon zijn…

Tzal eur konte varen

Het kind heeft maar 2 standen. Aan en uit. En aan, geloof mij, is echt ààn. Dat is roepen, gillen, slaan, duiken, en zwieren. U denkt: oeioei. Maar uw vrees is onterecht. We hebben het hier over enthousiasme in de meest pure vorm. Ongescensureerd wild enthousiasme. Ik heb nooit een blijere baby gezien dan mijn eigenste exemplaar.

Ze heeft natuurlijk soms wel haar kuren. Nageltjes knippen blijft een heikele onderneming. Winterjas aandoen idem. En soms weten we het eigenlijk niet waarom ze zich ineens met veel gegil probeert van je schoot te gooien. Maar dan leggen we haar in haar park en ze is weer content. Dan begint ze weer met veel geweld haar speelgoed te verhuizen, tot het ineens stil is. Stand 2. Uit.

Vooral in de voormiddag slaapt ze heel veel. Ik vind dat een beetje bizar aangezien ze ’s nachts 10 à 11 u slaapt. Ze wordt pas tussen 8 en 9 ’s morgens wakker en tegen 10u ligt ze weer te slapen tussen haar speelgoed. En dan ineens is ze er weer. Zoals de onderbuurvrouw zegt: ” a ‘ken uure kik da kind niet, allé ja, azu ne kier schetteren, ja, mor da es zuu giestig om op te luisteren”.

De buurvrouw heeft gelijk. En ook wanneer ze zegt: “E tzal eur konte varen in zjaneware”. Awel ik denk het ook. Begin december doe ik 6 nachten, en eind december 2 lates maar dan zal haar papa voor haar zorgen. In Januari start ik voor echt. En dan moet ze de eerste keer naar de creche. Ik ben benieuwd hoe ze het zal stellen. En hoeveel standen ze daar zal hebben.

Gelijke interesses?

Volgens de papa worden interesses aangeleerd. Dus is hij al vollenbak bezig met de training…

Motoren en toerisme…

Moneytalk…

Autowereld…

Maar er komt ongetwijfeld een dag waarop ze hem duidelijk maakt dat ze een meisje is…

En dan nog de studiekeuze…

Ja, ik krijg al een idee waar welke richting dit uitgaat…