A la guerre comme à la guerre

Het was vandaag weer moedertestdag. Je weet wel, die dag die ontwikkeld werd door buitenaardse krachten om het probleemoplossend vermogen van de ondergetekende te testen. Het zal een dubbeltje op zijn kant worden vrees ik. Ofwel zal de jury mij loven om mijn probleemoplossen vermogen, ofwel zullen ze mij buizen voor mijn onvoorzienigheid en schaamteloosheid.

De locatie voor de test was de plaatselijke supermarkt. Er is mij niemand opgevallen die als jurylid kon doorgaan, dus ik kan niet anders dan mijn eigenste moeder ervan verdachten in de deliberatiecommissie te zitten.

De probleemstelling was de volgende: Marie zat in het karretje en had een kanjer van een hoestbui, zo erg, dat ze er zelfs wat van overgegeven had. Wat doet een goede moeder (die vandaag nu het weer wat kouder is toch besliste om een kleedje te dragen en bijgevolg geen zakdoek bij heeft)?

Mogelijke oplossingen:

1. Je koopt een pak zakdoekjes

2. Je vraagt hulp aan een andere klant

3. Je keert je handtas om en vist het beste eruit om het boeltje op te kuisen

4. Je laat het zo, het zal wel opdrogen

5. Je begint te schreeuwen tegen je eerstgeboren, totdat die begint te wenen, je vangt de tranen op in je hand en giet het over de kotsplek.

Mijn oplossing:

Het was geen gemakkelijke keuze. Nummer 1 heb ik geprobeerd, maar ik vond de zakdoekjes niet (drie rayons afgecrosst en niet gevonden). Nummer 2 vond ik niet kunnen, ik kan een andere klant toch geen zakdoekje kots teruggeven? Nummer 4 ging niet want de vochtigheidsgraad in de supermarkt was te hoog. Het zou nooit opdrogen. Nummer 5 kon ook niet want ik ben niet zo handig, ik zou die tranen zeker morsen en dan zou ik nog meer moeten roepen.

Inderdaad, het is nummer 3 geworden. Het was een beetje een dubieuze oplossing. Het enige bruikbare in mijn handtas was een maandverband. En zo geschiedde.

Ik heb de (vermoedelijke) jury zien grinniken maar ik weet niet wat dit betekent. Ik denk dat ik de juiste oplossing heb gekozen, maar het hangt ervan af wanneer de proef gedaan was. Als het aan de kassa was, geen probleem, maar als het terug thuis was vrees ik er een beetje voor. Ik heb nog enorm gesukkeld om die kar op de parking te krijgen (met een buil op mijn scheenbeen ten gevolge).

Kan niet anders dan duimen. Geen nieuws is goed nieuws hebben ze me verteld.

Tanden zijn fun!

Negen maand is ze intussen al. Dat wil zeggen dat ze nu even lang onder als boven water heeft geleefd. Onder water, dat beviel haar sterk. Maar ik denk dat als ze het had geweten, dat ze haar vertrek ginder niet zo lang zou uitgesteld hebben. Want boven water, dat vindt ze pas de max! 

Boven water is er zoveel te beleven! Zeker nu ze zich sneller kan voortbewegen … naar de dvd-speler… (gdvr!) En onlangs is er iets vree wijs bijgekomen! Tanden! Het zijn haar beste vrienden. Ze zijn nu al met 6: Marie, en haar 5 tanden. En leute dat ze hebben!

Ik kan ze nauwelijks de baas, die wilde bende. Ze steken voortdurend kattekwaad uit, en ik heb zo een fluorwit vermoeden dat Marie wel eens de aanstoker van al dat onheil zou kunnen zijn. Ze lacht haar vrienden bloot, en weg is ze. Naar een papieren zak. Met wafels. Dat ontdekte ze maar al te graag toen ze dat gat in de zak beet. Ja, ze laten een wreed spoor achter, die 6 vrienden, op een goeie halve meter hoogte.

En kwijlen! Ik herken mijn proper meisje van weleer niet meer. Blij dat we zijn nu ze eenvoudige commando’s kan uitvoeren – Marie, geef eens een zoentje aan mama!- hou ik toch graag een handdoek bij de hand. Want ze is bijzonder  gul. 

Gisteren vroeg ik om een ‘bravooooooo’ te doen (handjes klappen) maar haar vertwijfelde blik  verried dat ze wel wist dat ze iets moest doen, maar dat ze in de verste verte geen idee had wat er nu weer van haar verwacht werd. Sterk in oplossingsgerichte strategiëen bedenken heeft ze me dan nog maar een zoentje gegeven. Moeder tevree, iedereen tevree

Leesbeest

De laatste keer kreeg ik bij kind en gezin een boekje om het voorlezen voor baby’s en peuters te promoten. Het zou goed zijn voor hun taalontwikkeling en fantasie. Ik geloof daar wel in. Wij waren thuis vreselijke leesbeesten. We gingen met ons drieën elk om 5 boeken in de bib, en na een week hadden wij al die boeken uit, dwz ook die van mekaar.

Aan tafel werden alle etiketten van de melk, boter en choco weggedraaid want broerlief kon het niet laten de etiketten te lezen tijdens het eten. Elke dag ruzie om de krant. We toonden enkel een verminderde interesse voor onze schoolboeken.

Ik ben absoluut een fan van voorlezen, maar in het boekje staat dat je al kan beginnen bij baby’s van een maand of drie. Kijk, Marie is nu 5 maand, en ik daag de schrijver van dat boekje uit om Marie eens een verhaal voor te lezen. Het enigste waar dat kind is in geïnteresseert is papier. Ze zou het verhaal verslinden, maar dan letterlijk. Ik heb het geprobeert met ‘De baby ziet’. Toegeven, niet het meest beklijvende verhaal want er staan alleen maar bollen, vierkanten, hartjes en sterren in, maar ik was het zeer mooi aan het uitleggen. Marie werd daarintegen dol. Verder dan pagina 3 ben ik niet geraakt, tegen dan was het intussen doorweekte boek al 8 keer uit mijn handen geslagen. Tot zover deze voorleespoging.

Theorieën, het zijn schone dingen.

Kotst anders eens op uw mama

‘t Is al de derde keer dat ze mij dat lapt. De eerste keer was het mijn schuld, toegegeven. Ik dacht dat ik de goede manier had gevonden om haar te doen boeren. Het wàs ook een goede manier om haar te doen boeren. Maar dan had ik moeten stoppen met haar op en neer te wippen. Gulp. Een hele klets melk op mij (en geen spatje op haarzelf).

De tweede keer was het euh… onrechtstreeks mijn schuld. Had ik haar beter in quarantaine gehouden, dan had ze geen ‘valling’ gehad, en zoveel slijm niet ingeslikt. En had ik haar bavetje nog efkes bij de hand gehouden in plaats van het achter mij te zwieren… Klets! Een hele klets slijm en melk over ons. Ja, dit keer had ze zichzelf niet gespaard.

Daarnet was het eigenlijk ook mijn schuld. Te vroeg beginnen vieren. Net drie maand, net gedronken, mama de knoopjes van haar bloes nog niet toe gedaan en toch ‘t kientje in de lucht gestoken met een overtuigende HOERRRRAAAAAAA!!!!!! En lachen dat ze deed! En plets! Een hele plets melk over mij.

En dan zeggen ze dat ge van die baby’s nog maar weinig terug krijgt…

Binnenkort nieuwe reeks op TV!

Starring:

Moeferkoe as ‘The bald’

Marie as ‘The beautiful’

De duivel bleek een vrouw te zijn! En ze waren met drie!En ze hadden honger!

Dit bloedstollende maar waargebeurde verhaal wordt de wereld ingestuurd om andere baby’s voor groot onheil te behoeden! Het werd bijeengeschreeuwd door Marie D. (die verder anoniem wenst te blijven) en vertaald en gepubliceerd door Moeferkoe B. (die haar tranen niet kon bedwingen tijdens het optekenen van deze reeks vreselijke gebeurtenissen, enig schuldgevoel speelt haar misschien ook wel parten…).

Deze morgen werd ik nietsvermoedend wakker, ik had wel al snel door dat we op uitstap gingen want tante kwam langs en haar vest was nog niet goed uit, of ze deed ze alweer aan, en ik werd in de maxi-cosi gelegd. We reden met ons drieën met de auto naar een , als je het mij vraagt, een achtergestelde buurt, en parkeerden op een plein. Daar gingen we een soort grot binnen, ik was al een beetje op mijn ongemak. Toen we in een zaal terecht kwamen deed mijn mama mijn kleren uit, ik lag daar helemaal in mijn blote kleren en mijn mama deed een beetje nerveus. Mijn tante was terug naar huis om iets te halen want mijn mama was weeral ne keer iets vergeten. Tsss…

Maar om voort te vertellen, ik werd daar ineens op een harde houten plank gelegd en helemaal uitgerokken. En dan spraken ze de drie demonische cijfers 57,4 uit en becomplementeerden mij omdat ik niet huilde! T zal wel, ik was sprakeloos van angst! Daarna werd ik – nog altijd in mijn blote kleren- in een zwevende schaal gelegd, en zei mijn mama dat ik goed gevuld was. Die madam moest daar mee lachen . Ik was verstijfd van angst, want die wilden mij daar blijkbaar opeten! En de kooktemperatuur was blijkbaar 5240 kilo! Natuurlijk hield ik mij stil, dan zouden ze me misschien vergeten… maar neen hoor, Ik mocht mijn pamper weer aan en moest dan met mijn mama bij nog een andere mevrouw en daar bespraken ze mijn voedingsschema. Ooh help! blijkbaar zit ik goed op schema! Ik zei niks maar heb dan beslist dat ik ga stoppen met eten want in magere botjes hebben ze hopelijk minder zin.

Het leek alsof ze mijn gedachten konden raden want we moesten toen bij nog een andere mevrouw. Dat was nog de meest sadistische. Eerst was ze gelijk wel vriendelijk, maar dan haalde ze ineens potjes en scherpe dingetjes boven, en toen was ineens mijn tante daar met ook nog een potje… Die gingen mij dus hormonen opspuiten! Mijn mama zei dat dat toch niet zonder risico was, maar ze zei er niks op, mijn mama had precies iets verkeerd gezegd… Die witte madam zei dan dat ik wel heel flink bleef liggen. Tja, wat moest ik dan doen? Mijn benen lieten het afweten van de schrik en weglopen is in mijn geval niet bepaald een optie.

Ineens pakte mijn mama, die ik nog zo vertrouwde, mijn been vast, en die satanistische heks stampte daar een ijzeren steekwapen in… kijk ik ben genen bleiter… maar toen kon ik het niet meer houden… die pijn… nog erger dan bevallen… Die vuile poliormonen! Toen ik dacht dat het gedaan was, en ik wat kalmeerde, hadden ze mij nog het meest liggen! Hup, staken ze daar in mijn ander been niet ook zo’n ding! Pneumokokkels! Ik was er echt niet goed van!

Ik zag dat mijn mama spijt had, ze pakte mij direct op haar schoot, en ik heb haar mij maar laten troosten. Ik zal het haar vergeven, als ze mij nooit meer meeneemt naar dat hellegat! Want die drie duivelinnen daar, die vertrouw ik voor geen haar!

Het grapje van de week (ingezonden door moeder natuur)

Even de tijd gehad om wat feiten op een rijtje te zetten…

-Sinds 14 dagen heeft de babyacné toegeslagen (gelukkig intussen al met een serieus gereduceerd Tjernobyl-gehalte)

-Sinds 14 dagen heeft Marie een stel ferme (maar zeer mooie, zelfs prachtige) billekes

-Sinds 14 dagen zijn de decibels die Marie produceert verdubbeld

-Sinds 14 dagen zeggen de mensen steeds vaker: ” ‘t is just de mama!”

Juich!!!

Praktijkoefening pakkenitis (voor gevorderden)

Level 1: Je baby huilt in haar park, wat doe je? Euh, eens kijken of ze een vuile pamper heeft, of honger, of pijn…

Level 2: Je baby blijft huilen, wat doe je? Even laten huilen, ze zal wel kalmeren

Level 3: Je baby gaat steeds harder huilen, wat doe je? Pfff… een beetje sussen door er tegen te praten, tutje proberen geven, ook al is het geen ‘tutterke’

Level 4: Je baby gaat steeds harder en harder huilen, wat doe je? Ooh, dat weet ik! Stofzuigen! Tot alles gestofzuigd is, stofzuiger laten aanstaan en gaan kijken, zien dat ze rustig is, stofzuiger uitzetten. Makkie!

Level 5: Je baby blijft 1minuut stil, begint weer te huilen, en gaat uiteindelijk compleet in overdrive, wat doe je? Ik neem haar uit haar parkje, en zet ze op mijn schoot en probeer ze zo te sussen.

Ik zit dus vast op level 5, hier zijn mijn opties uitgeput. Is er al ooit iemand in level 6 geraakt? Valt ze in level 6 dan uiteindelijk in slaap? Of zijn er nog meer levels? Ooh, help, daar begint ze weer!

Een goede rechercheur…

Het heeft er alles van weg dat Marie een carrière bij de recherche ambieert. En geen gewone rechercheur, maar zo ene van het verbetene type. De feiten spreken voor zich…

Een goede rechercheur zoekt en vindt. Marie doet niks liever dan ‘zoeken’, zelfs als ze niks nodig heeft zoekt ze nog. En eens ze gevonden heeft wat ze zoekt, moet het beest ook eerst nog eens morsdood eer ze rustig iets kan drinken. Met vaak dus een braspartij tot gevolg.

Een goede rechercheur bijt zich vast in belangrijke zaken. Marie heeft nog geen tanden, maar gebruikt voorlopig haar nagels. De mama vind dit niet altijd leuk en zoekt t-shirts zonder decolleté.

Een goede rechercheur heeft vijanden. Marie heeft al 2 natuurlijke vijanden: water en zand. En geen gewoon water, maar de meest gruwelijke variant: badwater. En gelijk heeft ze, want dat water kan belangrijke sporen uitwissen. En geen gewoon zand, maar de meest gruwelijke variant: zand van ‘t zandmanneke. En gelijk heeft ze, want met je ogen toe kan je niks zien. De mama en de papa vinden dit minder leuk. Voorlopig zijn 2 vijanden voldoende maar tegen de eerste inenting zal daar zeker wel een vijand bijkomen.

Een goede rechercheur weet wanneer hij zijn sirene moet aanzetten. Marie weet het nog niet zo goed maar oefent de laatste tijd heel wat, liefst na valavond, wanneer de boeven hun snode plannen smeden.

Een goede rechercheur kent het principe ‘good cop, bad cop’. Marie beschikt over een heel arsenaal gezichtsuitdrukkingen waarmee ze de bandieten in een oogwenk van de kaart brengt.

Een goede rechercheur legt gewicht in de schaal. Marie ook. Gisteren tijdens een bezoekje aan de oma en opa heeft opa een gewichtsbepaling gedaan (nee, niet aan een vleeshaak zoals papa dacht toen we het hem vertelden) en de meting vertelde ons dat Marie voor haar 16 dagen en haar 3800g absoluut recht van spreken heeft… Waarop ze dan maar meteen de sirene aangezet heeft.

Van ons moet zeker geen rechercheur worden want wij vinden dat een nogal gevaarlijk beroep. Misschien zijn er nog andere beroepen waar deze kwaliteiten van nut kunnen zijn?

Opties die geen optie zijn

- de ongeborene uitroken

- de ongeborene lokken met snoep en speelgoed

- jaloezie opwekken bij de ongeborene door met andere baby’s te spelen

- mij eens goed bezatten, complètement canard

- in hongerstaking gaan

- op reis gaan

- de ongeborene chanteren door baby-uitzet weer op te bergen

- terug mijn pil beginnen nemen

- mij verontschuldigen voor alle gemene dingen dat ik het kind al naar het ongeboren hoofd gesmeten heb

Wow! Wat heb ik een onwaarschijnlijk talent voor zelfbeklag!