Je bent er vóór of je bent er ècht niet voor. Het zal u waarschijnlijk niet verbazen te lezen dat Moeferkoe tot de laatste groep behoort. Eigenlijk zijn er maar drie feestdagen die me weten te bekoren. Pasen is de absolute topper. Voor de sjokla natuurlijk. En ook omdat mijn verjaardag daar in de buurt is (maar die dag is dan meestal niet veel soeps). Op de tweede plaats staat sinterklaas (zolang de goedheiligman maar uit mijn buurt blijft natuurlijk, de griezel) en op de derde plaats St Hubertus omdat we dan thuis gewijde mastellen kregen (mmm… kaneel…). Helaas vergeet ik altijd de datum dus onze immuniteit tegen hondsdolheid staat maar op een laag niveau voor ‘t moment.
Kerst… pfff… nee. Toen ik nog jonk was en thuis woonde was dat de drukste periode voor mijn ouders en de zaak, dus we kregen we de schort voor en mochten (ahum, mochten) we meehelpen. Leutig dat wij dat vonden zo in de vakantie in de kou onze botten afdraaien. Die kerstsfeer van toen is altijd een beetje blijven hangen.
Toen bedacht ik ineens, dat er nog iets is wat typisch is aan kerst, wat ik niet zo fijn vind. Met kerst, als we de kerstkaartjes moeten versturen, kan je moeilijk anders dan je sociale contacten inventariseren. En iedereen vliegt in een stapeltje. Familie. Vrienden die we veel zien. Vrienden die we niet veel zien maar toch echte vrienden zijn. Vrienden waar we ineens van vaststellen dat we ze in geen tijden meer gezien hebben, waarbij we zeggen: ” vorig jaar hebben we die nog een kaartje gestuurd”. Ieder jaar komen er mensen bij, maar veranderen er ook mensen van categorie. En dat laatste, daar word ik meestal niet zo vrolijk van.
Ik troost mij met het idee dat er een limiet zit op het aantal goeie vrienden die je kan hebben. En zo is er dan Nieuwjaar, en dan wens ik dat voor iedereen die in de laatse groep terecht gekomen is er veel nieuwe adressen zijn bijgekomen om een kaartje naar te sturen. Kwestie van eens positief te zijn en mee te doen in de eindejaarsmeligheid.
Awel, ik ben er ook ècht niet voor…
Ik vind het wel leuk, maar die kaartjes, daar kruipt zoveel tijd in. Niet dat ik die mensen niet gun, daar niet van. Vorig jaar besloten weer eens de oude methode aan te nemen: alleen sturen naar mensen die ik écht graag heb en voor de rest eentje terugsturen naar degenen die mij eentje sturen.
En voor je je afvraagt in welke categorie je zit: de eerste. Ik moet er alleen nog aan beginnen, aan dat schrijven
Ik wil wel uw nieuwe beste vriendin worden hoor. Kwestie van de categorie in ere te houden.
@Sterre : ik heb te veel mensen die ik echt graag heb : ik maakte dit jaar over de 80 kerstkaartjes (ik durfde niet de ene collega wel en de andere niet, al die hun bakjes staan wel naast elkaar hè)
@Inge: ik verschiet daar nog van. Je lijkt mij een echt ‘sfeermens’. Ik zie je zo met je gezin in piezjema de kerstboom versieren en genieten van het kadootjes uitpakken.
@Sterre: Dus als ik het goed lees stuurt ge nog altijd evenveel kaartjes, maar ze worden gefaseerd opgestuurd
@Zapnimf: Ik vind dat een heel goed idee, maar mocht ik van jou zijn, zou ik daarmee wachten tot na den trouw. Anders moet ge mij ook uitnodigen
@moeferkoe: sh*t maat, dat is hier wel verhelderend. Ik denk dat het hoe dan ook wel een aantal scheelt, maar inderdaad vermoedelijk niet veel.
@zapnimf: en ‘t is een schoontje en weer superorigineel. En dat brengt mij weer bij @moeferkoe: word haar beste vriendin, dan krijg je er ook nog eentje.
Lieve Zapnimf, ik zou dolgraag jouw nieuwe beste vriendin willen zijn. Jij mag de mijne dan ook zijn. Vergeef mij dat ik mijzelf heb uitgenodigd voor je trouwfeest.
Lieve Elke, merci om mijn sociale contacten op peil te houden. Hopelijk vind je het niet erg om een stapje achteruit te zetten in onze vriendschap ten voordele van mijn vriendschap met Zapnimf die nog alle kansen moet krijgen.