oplossingsgericht denkwerk

Ik ben deze blog nooit begonnen om over mijn kinders te schrijven. Dat zou ik nooit doen. Want ik heb wel meer in mijn leven dan kinderen alleen. Ik zat gewoon thuis (zwangerschapsverlof, voelt u ‘m al komen?), verveelde me te pletter, had een paar vriendinnen met een leuke blog, schreef zelf altijd graag, en zo begon dat dan. En dan schrijft een mens over vanalles dat hij tegen komt in zijn leven. Dat ging vlot, zo niet over kinderen schrijven, de eerste maanden. Dat had dan ook voornamelijk te maken met het feit dat de eerstgeborene nog eerstgeboord moest worden. Maar daarna was het een beetje om zeep. Marie’tje alhier en Marie’tje alginder… en we waren vertrokken…

Natuurlijk kan ik daar niet aan doen. Het is namelijk de schuld van een paar wetmatigheden waar ik toendertijd nog geen benul van had. De eerste wetmatigheid is die van het ‘mijn kind, schoon kind’. We vinden onze kinderen automatisch super, zelfs net iets superder dan die enkele andere superkinderen die er mogelijks nog rondlopen. En dat is niet raar, dat is een grapje van de natuur. Anders zouden we immers onze kinderen te veel uitwisselen en er zijn altijd rare types die daar dan van zouden profiteren.

De tweede wetmatigheid is die van ‘mijn kind, niet-te-doen kind’. Want de die van ons, ze zijn toch altijd nog net (of heel erg) iets ‘erger’ en ‘niet-te-doen-er’ dan de jouwe. Ze vragen net iets meer om achter het behang geplakt te worden dan de jouwe. Want het zijn vreeje zulle, die van ons. Dat is niet raar, dat is een grapje van de natuur. Anders zouden we onze kinderen te veel uitwisselen en dat zou slecht zijn voor de premie van onze familiale.

Dus al die verhalen hier, inderdaad, ‘t zijn twee kadees, die koters van mij, maar waarschijnlijk zijn de uwe even grote kadees. Daarom wil ik nu nog niet gaan wisselen. Ik wil gewoon mijn dagelijkse verbazing en ontzetting (ja dat ook) bewaren. U hoeft het niet te lezen. Ik doe dit voor mijzelf, en voor mijn kinderen, als ze er ooit in slagen om te leren lezen (niet dat die kans kleiner is dan bij andere kinderen, maar ge weet nooit hé, want ‘t zijn kadees, zulle, die van ons).

Maar zo af en toe, zit er toch zo één verbazing en ontzetting tussen die er toch een beetje bovenuit steekt. Zoals die van gisteravond, die wil ik wel delen, want onze Marie, dat is toch een vreeje zulle! Sinds ze zag dat haar nichtje enkel spaghettislierten eet, en geen saus, wil ze ook geen saus meer. Maar dat kan mij niet schelen, gisteravond zei ik dat ze spaghetti MET SAUS zou eten en anders had ze maar géén eten. Ze begon te roepen dus ben ik maar naar de keuken gegaan om de saus op te warmen. Ineens hoorde ik haar praten, telefoontje spelen precies. Maar er zat verdacht veel tijd tussen de verschillende zinnen die ze sprak, dus ik gaan kijken in de living.

Mevrouw liep rond met mijn gsm. “Marie, zijt gij aan het bellen???”. ” Ja” antwoordde het spook, ” ‘t is papa!” en ze gaf mij de telefoon. “Eh, hallo?” vroeg ik aan de telefoon. En inderdaad, het was de teergeliefde. “Heb jij mij gebeld?” vroeg hij. Bijneenk, ik had hem niet gebeld. “Allez” zegt hij “Marie belt mij met de vraag om frieten mee te brengen!”. Dat klein ding had dus mijn telefoon genomen, ontgrendeld, en waarschijnlijk met een sneltoets haar papa gebeld voor frieten. Een staaltje van probleemoplossend vermogen om U tegen te zeggen, me dunkt.

Het kind heeft spaghetti gegeten, met saus, en de papa en ik vonden dat die kinders van ons toch net iets superder zijn, dan al die anderen, zeg nu zelf.