de moeilijke gesprekken-ronde

De gruwel is weer gestart. En ook dit jaar weten we het niet. Wat moet de sint in godsnaam brengen voor die twee kleine vandalen. Ze hebben alles. Ok, ‘alles’ ziet er ook niet meer uit, maar we kunnen wel gerust zeggen dat ze zich met het afbreken ook weer geweldig geamuseerd hebben. En we letten ook wel een beetje op, de kleine brokken ruimen we snel op, zodat ze elkaar daar alvast geen oog mee kunnen uitsteken. En de grote brokken doen we ook weg, zodat ze elkaar daar dan alvast niet de schedel mee inslaan.

Tijd voor nieuwe wapens dus. Maar wat moet een mens dan geven… Eerst dachten we: één iets voor allebei, ruzie maken doen ze toch, en ze spelen toch altijd met elkaars speelgoed, het is dan meteen van allebei. Ze moeten toch leren van te delen. En daarna dachten we: best iets apart. Het kan maar duidelijk van wie wat is. Wie weet is het dan toch minder geruzie.

En toen ineens dachten we: we vragen het hen gewoon zelf! Ze hebben intussen al een 8-tal speelgoedboekjes verscheurd, dus ze zullen het zeker al weten! Bij léon was dat niet zo moeilijk. Volgens dat ik zijn antwoord begreep was het hem al gelijk, als hij het maar kon afpakken van zijn zus. Dat lag in de lijn van de verwachtingen. Dan werd de vraag aan Marie gesteld.

Het gemakkelijke aan kinderen die weten wat ze willen, is dat ze weten wat ze willen. Maar het moeilijke aan kinderen die weten wat ze willen is dat ze niet willen weten wat wij niet willen. Dit in mijn achterhoofd houdende stelde ik dan toch de vraag.

Marie, als sinterklaas komt, wat zou je dan willen krijgen? –  Een vliegtuig (zonder aarzelen, zo kennen we haar). - Oei, en hoe groot moet dat vliegtuig dan zijn? - Zo groot!(houdt duim en wijsvinger zo’n 3mm uit elkaar) - Tja, dat is wel erg klein, de sint zal dat wel heel moeilijk vinden, is er misschien iets anders dat je zou willen? - Ja, een blokfluit! (help! Daar zaagt ze nu al maanden voor en krijgt ze zowiezo niet) - Ok, en als de blokfluiten op zijn? - Een zusje! (miljaar) - Ben je zeker? - Jaja! - Maar Marie, je moet nu al je speelgoed delen met je broer, als je een zus hebt moet je het daar ook mee delen. -  gegiechel (dat vindt ze blijkbaar supergrappig) Dan wil ik een kikker!

Dat eerste gesprek was dus geen succes. In de hoop een bepaald denkproces in gang gezet te hebben, probeerde ik de volgende dag opnieuw.  Ik wil alleen maar chocoladesinterklazen en ik wil geen speelgoed want dat heb ik al genoeg.  Denkprocessen bij kinderen… ze moesten dat verbieden!

Daarnet dan maar de volgende poging. Wou ze een tweede gele scherper. En een uur later: een grote tas, geen sjakosj, maar een tas. Nee, niet om uit te drinken. Pfff… (en dat is hier mijn zucht, niet de hare)

En terwijl ik dit hier schrijf, staan ze daar warempel samen met de ikeatrein te spelen, zo zonder ruzie te maken, zodat ik dan weer begin te twijfelen voor iets voor hen beiden…

De sint… het is een bijzondere periode die maar erg kort duurt dus zullen we zoals dat betaamt daar gewoon van genieten en maar elke dat opnieuw vragen  en hopen dat ze ooit eens met iets afkomt dat wij ook leuk vinden, en op dat moment niet uitverkocht is. Maar mocht ù een idee hebben, laat het aub weten.

(Eureka! Ze zei net dat ze een kazou wil! )