Ge gaat het altijd geweten hebben

De dag voor de eerste lesdag. Aangezien we vals-sportief gaan doen wordt mijn stalen -plechtige communie- ros weer gezadeld, in de auto gezwierd en afgezet op het werk. Vals-sportief mag u dus lezen als ‘gierig als de pest’, want 4€ parking betalen , zijt ge zot? Zeker als ge anderhalve kilometer verder voor niks parkeert, en ge te lui zijt om die anderhalve kilometer te stappen. Een mens neemt beter geen risico’s, dus droppen we het ding in de fietstenstalling. Helaas blijkt het slot van de stalling kapot, schijnen er al drie fietsen gestolen, en ligt het eigen fietsslot nog thuis. Een beetje ongerustheid, nog meer als ik me thuis ineens herinner dat ik mijn lichtjes op de fiets heb laten zitten.

De avond voor eerste lesdag. Een mens neemt beter geen risico’s dus zetten we twee wekkers. Eén om half zeven en één om kwart voor zeven. Er is nog een derde wekker die geen gsm is en geen kapotte gsm is, maar die dient enkel om naar het uur te kijken.

Die bewuste ochtend, héél vroeg: Lieve kindertjes, die laatstgenoemde wekker dient dus ENKEL om naar het uur te kijken. Onderzoek van de vingerafdrukken zullen uitwijzen wie van jullie twee ettertjes ervoor gezorgd heeft dat ik om vijf uur ‘s morgens tegen het plafond hing van het verschieten. Ge moet dan eens proberen om weer in slaap te geraken. Uiteindelijk lukt dat wel hoor, zo ongeveer vijf minuten vóór de dochter de magische woorden “IK WIL IN ÓNS BED!!!” uitschreeuwd. Dat was vijf voor zes. En toen ze niet mocht was moest ze vaneigens pipi doen. Grmbl…

Die bewuste ochtend, nog redelijk vroeg maar eigenlijk dus al laat: Helemaal vergeten… nog slechts 4 sneden brood in huis. En geen tijd meer om naar de bakker te gaan. Dus de kinderen hebben gegeten. Een mogelijkheid is om een koek in de plaats te eten, maar als de koters dat zien, willen ze hun boterhammen niet opeten, en we nemen beter geen risico, dus dan maar geen ontbijt voor de nieuwbakken student.

Die bewuste ochtend, perfect op tijd volgens de planning: aangekomen op het werk, zoonlief daar zorgvuldig de crèche ingegooid, en snel naar de fietsenstalling, waar mijn fiets (oef! hij staat er nog) naar mij staat te lonken.  Kggggggggg… Kgggggggg… Wist u dat de uitvinder van de kettingkast een gruwelijke folterdood is gestorven? De dader moet waarschijnlijk een dertiger geweest zijn, op weg naar zijn eerste les, toen bleek dat zijn fietsketting af lag en hij de kettingkast niet openkreeg en met lege vuile hangende  poten terugkeerde om dan maar 4€ kwijt te spelen aan een parking. Persoonlijk ben ik ben geen voorstander van foltering. Gewoon de kogel moet in bepaalde omstandigheden voldoen, maar toch is enig begrip in deze situatie mij niet vreemd.

Die bewuste ochtend, net op tijd: De les start, gelukkig heeft een goede ziel mij herkend als zijnde een bekende doch verloren gelopen ziel, en wijst deze mij de weg naar de juiste ingang van het auditorium. 100 pc’s voor 150 studenten, en nog wel net op tijd om één van de laatste vrije computers in te palmen zekers… hèhè, blijk het geluk aan mijn zijde te hebben vandaag…

Het verdere verloop van de dag wil ik u besparen, want de inhoud van de lessen interesseert u vast geen ene moer. Voor mij was het ontzettend boeiend, lag het tempo ontzettend snel, had ik tegen de middagpauze ontzettend honger, en tegen de avond ontzettend hoofdpijn waardoor ‘s avonds ontzettend hard NIET  mee ben gaan lopen met de loopvriendinnetjes. Tot zover de valse-sportiviteit van die dag.

Terug student zijn is toch een vreemd gevoel. Ik was er al veel van vergeten. De sms’ers (die trut die schuin achter mij zat), de snuivers (diezelfde trut die schuin achter mij zat), en die die zeker gebuisd gaan zijn op ‘t einde van het jaar (absoluut zeker die trut die schuin achter mij zat).

En nu moet ik jullie laten, en ervoor zorgen dat ik met de herexamens niet schuin voor die trut van schuin achter mij zit, want dan zou het wel eens erg verkeerd kunnen aflopen. Men neemt beter geen risico …