Zie mij hier nu zitten, in de zon, op ons terras. Het is er dus toch nog van gekomen. Net voor het bouwverlof tikte de terrassenlegger op de ruit met de medeling dat hij den boel kwam uitgraven. Oprit en terras. En op twee dagen en een half was het geflikt. En toen is de zomer begonnen (helaas gaat het hier over een volstrekt subjectieve beleving en niet over het weer…).
En een goed terras dat dat hier is! Sterke tegels! Want er zijn hier al een paar stuiken gezet zulle! De dochter heeft hier al vele sterren gezien. En wij daarmee ook!
Vorige week was ze Cassius Clay die nen toek op zijn oog had gekregen. De Foreman in kwestie was op dat moment een houten doosje waar puzzelblokken in zitten. Een week met een blauw oog.
We hadden hier ook al met Hitchcock te maken gehad. The Birds waren eigenlijk De Muggen. Het kind blijkt allergisch, dus twee weken grote rooie blaften op haar armen en nek.
Verder is ze al een 101 Dalmatier, met al die blauwe plekken op haar benen en voorhoofd. Het kind is dus deftig aan het leren van het trapje van terras naar keuken en omgekeerd te doen zonder vasthouden.
En gisteren hebben we The Joker gezien. Met haar mond op een emmer gevallen. Bloeden! Haar bovenlip in twee, en een losse tand. En dan hebben we het nog niet gehad over de staat van de emmer! Dus wij naar spoed (met het kind, niet de emmer). Gelukkig bleek het allemaal niet zo erg. Het tandje kan hoogstens een dood tandje worden, en de lip zal vanzelf weer aaneen groeien. Hechten gaf geen voordelen.
Vandaag hebben we Angelina Jolie uit haar bedje gehaald. Dwz dat de rooie streep van de emmer op haar kaken verdwenen zijn, nu enkel nog die dikke lip.
‘t Is een mooie zomer hier op ons terras. Maar toch… Ergens vind ik het heel vervelend dat in die twee weken dat ze bij ons thuis is, de dochter de ene stuik na de andere zet. We kunnen ze toch niet vastbinden, onze (J)An Zonder Vrees. Ik ga nooit meer zagen voor een terras. Nooit meer.
Mijn naam 
De aandachtige lezer sprak: