Ik ken u van ergens…

Gisteravond met dat prachtige weer heb ik dan toch beslist om na die zware dag  ’shopping for life’  nog eens naar Gent te trekken voor een terrasje met de collega’s. En ik word oud. Met ouwe-taartengedachten.  Zo passerend langs de graslei, al dat jong volk dat daar de laatste zon vangt en de laatste warmte van dat muurtje in hun lijf laat opnemen. En het enige wat ik kon denken was hoe een vuile boel ze zullen achterlaten. En hoe het mogelijk is van zoveel te drinken. Vreselijk hoe ik niet meer kan begrijpen dat ik daar zelf nog avonden versleten heb…

Maar het was een zalige avond, op een terrasje, een ricard, en leuk gezelschap, en rare kwieten rondom ons. Een verwaarloosd type die aan het overvolle terras in een buxus stond te foefelen, haalde hij daar ineens een portefeuille uit. En hij was nog niet gehaast ook! Op zijn gemakske haalde hij er de bankkaarten uit terwijl een heel terras er verbouwereerd op zat te kijken (alle vrouwen hun sjakosj wat dichter bij zich trekkend…). Een ober schoot er zich naar toe, er volgde een discussie, en de kerel slenterde al scheldend naar alle terrasjesgangers weer weg. Blijkbaar was de politie naar hem op zoek, maar telkens de politie weer weg was, was hij er weer. Dan in zijn bloot bovenlijf, dan in een zwart lijveken, dan in een vuil t-shirt,…Hij was er zowaar een modeshow van aan het maken! Ik vraag mij af hoe dat afgelopen is.

Toen we afrekenden zei de ober tegen mij: “ik ken u van ergens”. Hij wist het zeker. Ik herkende hem van geen kanten. En hij begon te vragen, of ik in Gent woonde … En toen wist hij het! De dochter van den beenhouwer! En hij stelde zich voor: Idris. Mijn ogen vielen zowat uit mijn kop! Idris! Mijn eerste lief! In de eerste kleuterklas. Ik herinner mij geen fluit van, maar ik heb mijn hele leven mijn ouders over Idris bezig gehoord. Hoe ze vertelden dat ik mijn eerste kleuterjaren maar één gespreksonderwerp had: Idris alhier en Idris alginder… En hoe ik telkens te laat was toen mijn ouders zeiden: “Idris is net gepasseerd, heb je hem gezien?”. Tot gisteravond wist ik dus begot niet hoe Idris eruit zag, maar, maar nu kan ik zeggen dat ik toen al gene slechte smaak had. Dikke duim voor mijzelf!

Het was veel te lang geleden dat ik nog eens een zomeravondlijk terrasje in Gent gedaan heb. Wijs jong! Ik ga mij nu op facebook fan maken van zomeravondlijke terrasjes in Gent. Nèh!

Joengne toch! Idris!