1. Alles is lekker! Vooral als het in een ander zijn bord ligt. Eten schooien is een kunst. Eten dat je niet meer wil, gooi je op de grond. En dan hoop je dat moeder niet in een kuisbui is, dan kan je het na een half uurtje nog opeten.
2. Een stevige keuken is onontbeerlijk. Liefst vuilevingervrij, krasvrij, veel gewicht kunnen dragen en remmetjes op de deuren. Verder een vaatwasdeur die men sneller kan sluiten dan het kind hem kan leeghalen.
3. Dada was niet voor niks haar eerste woordje. De vraag om haar jas aan te doen is vrijwel de enige vraag waarbij ze niet tegendraads gaat doen.
4. Het is een echt vrouwtje! NIET!!! Schoenen dienen om mee te gooien en tegen de chauffage te slaan en voor niks anders. En dit heeft ze niet van haar moeder. En zeker niet van haar vader. (Ze zal het van één van de tantes hebben). Ze heeft anders wel een grote voorkeur voor haar schoenen tov haar pantoffels. Het zou met dada gaan te maken kunnen hebben.
5. Kinderen en elektronica. Pfff… Ik denk niet dat dit meer uitleg hoeft…
6. Ze trekt al snoeten van het eerste uur. Nu is daar bij gekomen: Een ongelofelijk vermogen om uit te dagen en te plagen en uit te lachen. Hier geef ik gaarne toe dat mijn genen er voor iets tussen zitten. Pesten als de beste! Doen alsof ze je iets zal geven, haar hand wegtrekken, en dan hard demonisch beginnen lachen. En altijd krak het omgekeerde doen van wat wordt gevraagd. Voorlopig dus heel veel plezier en soms een zucht, ik vermoed later het omgekeerde…
7. Een jaar geleden hebben we een prachtgeschenk gekregen. Elke dag verwondering, zowel bij ons als bij haar. Ik ben benieuwd wat jaargang 2 zal geven…
Zo tof! Ik ben je blog beginnen lezen toen je zwanger was van Marie en nu is ze al één jaar! Niet te geloven. ‘t Ziet er echt een koddig ding uit.
Een hele gelukkige verjaardag aan Marie! En het is inderdaad een heel snoezig meisje.
Heel mooi verwoord allemaal. En o zo herkenbaar. Praktisch elke letter. Behalve dat over de schoenen: ons Marie gaat de schoenen aan de (meestal juiste) persoon geven of probeert ze zelf aan te doen. Smijten doet ze er eigenlijk niet mee.
Jouw Marie ziet er heel guitig, deugnieterig en gelukkig uit.
Mmmm…wat een taart
‘t Is soms moeilijk voor te stellen, maar ieder jaar dat erbij komt is precies nog mooierderder, leukerderder, spannenderder, (vermoeienderderderderder),… dan het vorige jaar, dus: genieten maar!
Ooh, proficiat!
Wat een lief en schattig meisje zeg. En het is inderdaad heel herkenbaar wat je hier neerpent.
Maar ik vraag me toch wel af hoe veel lentes ze is, want puur technisch gezien was ze er vorige lente toch ook al. Maar anderzijds was ze er nog niet gans de tijd… wat doe je met zulke gevalletjes:)
Al een jaar, wat gaat dat snel! Schattig meiske! Gelukkige verjaardag aan Marie én de mama! (emotioneel gedoe hè, die eerste verjaardag)
Geef haar drie rode kussen! Ze is trouwens al hopen veranderd!
En nu is ze weer veranderd, want ze gisteren plat op haar gezicht gevallen, met een grote buil op haar voorhoofd, een bloedneus, een een schaafwond als een hitlersnorretje. Ja, echt veel veranderd!
Ocharme toch… Toch nog een verlate dikke proficiat!!!
PS: Die foto van haar bij de dvdspeler vind ik echt geweldig!!!
De deugnieterijk straalt er vanaf!