Triestig weer

Jaloers!!! Jaloers ben ik. Op iedereen met een terras. Ik ben zelfs jaloers op haar stabilisé! Want met dit mooie weer slijt ik mijn dagen binnen, over een bassin kwijlend naar het terras en het gras van de buren. (dat bassintje is niet Marie haar badje, voor alle duidelijkheid).

Het is niet dat we niks hebben, hoor. We hebben onkruid, papaver, tengels, stukken betong, hout, zand en mos. We hebben ook heuvels. Het is te zeggen, als je niet kijkt waar je loopt, breek je gegarandeerd je poten. Of nog anders gezegd, het is het soort terrein waar de eerstgeborene (en neen, er is geen tweedstgeborene en ook niet op komst… miljaar, duuzend keer per dag diezelfde vraag…) schoenen aan MOET, en aan het handje MOET lopen teneinde niet onzacht met de  Zonnedorpse bodem in aanraking  te komen. (je moet het haar eens proberen uitleggen…)

Het was anders gepland. Het terras had er al moeten liggen, maar toen besliste een egoïstische chauffeur die van tien negen op een appartement woont wraak te nemen voor zijn verstikkend warme kleine woonst (ook meegemaakt) door zijn bolide  met een rotvaart in onze terrasaannemer zijn twee carpoolende werknemers hun gat te rammen. Ze liggen alletwee in de kliniek, hun baas zit in de puree, en wij zitten nog altijd een wildernis. En Marie zit in haar plonsbadje in de keuken. Zonder water.

Met het terras, zou ook de oprit gelegd worden, en een pad langs het huis, maar dat is dus ook afwachten. Dus ik blijf vegen, stofzuigen en dweilen. En ik blijf springen. Triestig hoor, als je je ramen langs de buitenkant wil kuisen, en je bent te klein om tot boven te geraken. En kriebelen dat dat doet, dat vuile sop dat langs je hand via de pols, over je arm naar je oksel loopt. En dan heb ik het nog niet over de spatten in mijn wezen.

Fietsen had ook leuk geweest, maar dat is zo’n gedoe zonder oprit. Eerst de tweewieler uit de garage hijsen, dan een plekje zoeken waar hij wel op zijn pikkel blijft staan, dan het kind erin zetten, dan merken dat hij minder stabiel staat dan je dacht, dan de fiets verrijden, dichter bij de garage, en zelf voor pikkel spelen en zo dan heel handig de garagepoort sluiten.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze dan niet merken dat haar sjakosj nog binnen ligt.

En Moeferkoe zou Moeferkoe niet zijn mocht ze niet hele dagen over niks anders zagen dan het triestige leven in dit triestige weer zonder terras. Hele dagen. Zagen. Over het gebrek aan een terras.

Voelt u de uitnodiging tot uitnodiging? Op uw terras? Ik zal niet zagen. Over mijn gebrek. Aan een terras. Echt.

BH-loze vrijdag

U deed toch mee? Zeker de helft van alle mensen deed mee. De teergeliefde en de dochter deden ook mee. Maar ik beken: ik deed niet mee. De zwaartekracht en ik zijn hiervoor te goed bevriend geworden.

Wie heeft dat uitgevonden? BH-loze vrijdag? Een man? Een doctor in de fysica? Een milieu-activist? Een vegetariër? Een paus? Of nog erger: een vrouw? Ik ben nogal ferm pro-bh. Als verpleegkundige zie je heel wat volk passeren, en geloof mij vrij, ongegeneerd bh-loos door het leven gaan, is weinigen gegeven. Maar ok, vandaag mocht het. Dus vandaag mocht er geen commentaar gegeven worden.

Laat ik het toch even doen: gewoon voor volgend jaar:

Aan die mevrouw in Gent, met die verfafdrukken van twee handen op de voorkant van haar T-shirt en zonder BH: Als dit een statement was TEGEN de BH-loze vrijdag: Fantastisch! Volgend jaar zeker weer doen! Wat een statement!

Maar mevrouw, als het een statement PRO-BH-loze vrijdag was: misschien beter van je argumenten op de rug van je leuke T-shirt te zetten, want ik heb je gezien,nog een beetje en je had een groter onderbroek moeten kopen. En de onderbroeken met verfhanden zijn al uitverkocht hoor.

Ik ken u van ergens…

Gisteravond met dat prachtige weer heb ik dan toch beslist om na die zware dag  ’shopping for life’  nog eens naar Gent te trekken voor een terrasje met de collega’s. En ik word oud. Met ouwe-taartengedachten.  Zo passerend langs de graslei, al dat jong volk dat daar de laatste zon vangt en de laatste warmte van dat muurtje in hun lijf laat opnemen. En het enige wat ik kon denken was hoe een vuile boel ze zullen achterlaten. En hoe het mogelijk is van zoveel te drinken. Vreselijk hoe ik niet meer kan begrijpen dat ik daar zelf nog avonden versleten heb…

Maar het was een zalige avond, op een terrasje, een ricard, en leuk gezelschap, en rare kwieten rondom ons. Een verwaarloosd type die aan het overvolle terras in een buxus stond te foefelen, haalde hij daar ineens een portefeuille uit. En hij was nog niet gehaast ook! Op zijn gemakske haalde hij er de bankkaarten uit terwijl een heel terras er verbouwereerd op zat te kijken (alle vrouwen hun sjakosj wat dichter bij zich trekkend…). Een ober schoot er zich naar toe, er volgde een discussie, en de kerel slenterde al scheldend naar alle terrasjesgangers weer weg. Blijkbaar was de politie naar hem op zoek, maar telkens de politie weer weg was, was hij er weer. Dan in zijn bloot bovenlijf, dan in een zwart lijveken, dan in een vuil t-shirt,…Hij was er zowaar een modeshow van aan het maken! Ik vraag mij af hoe dat afgelopen is.

Toen we afrekenden zei de ober tegen mij: “ik ken u van ergens”. Hij wist het zeker. Ik herkende hem van geen kanten. En hij begon te vragen, of ik in Gent woonde … En toen wist hij het! De dochter van den beenhouwer! En hij stelde zich voor: Idris. Mijn ogen vielen zowat uit mijn kop! Idris! Mijn eerste lief! In de eerste kleuterklas. Ik herinner mij geen fluit van, maar ik heb mijn hele leven mijn ouders over Idris bezig gehoord. Hoe ze vertelden dat ik mijn eerste kleuterjaren maar één gespreksonderwerp had: Idris alhier en Idris alginder… En hoe ik telkens te laat was toen mijn ouders zeiden: “Idris is net gepasseerd, heb je hem gezien?”. Tot gisteravond wist ik dus begot niet hoe Idris eruit zag, maar, maar nu kan ik zeggen dat ik toen al gene slechte smaak had. Dikke duim voor mijzelf!

Het was veel te lang geleden dat ik nog eens een zomeravondlijk terrasje in Gent gedaan heb. Wijs jong! Ik ga mij nu op facebook fan maken van zomeravondlijke terrasjes in Gent. Nèh!

Joengne toch! Idris!

Internetbandieten moeten in den bak!!!

Mama heeft altijd gelijk! Ik heb het voor één keer niet over mezelf, maar over mijn eigenste mama van mij. Met haar wijze woorden ” Nee! Da internet moet ik nie in mijn kot hebben! Want dan zijt ge genen baas meer over uwen computer! ” heeft ze weer eens overschot van gelijk gehad.

De kilo’s spam dat hier dagelijks in de vuilbak belanden zijn niet te tillen. Het ergste van al was dan deze week. De teergeliefde vertelde me dat ik om 2u15 een virus naar hem gestuurd had via mijn hotmail. Ik heb mij moeten zetten, want anders zou ik er gelegen hebben (inderdaad, een lichte overdrijving is mij niet vreemd…) want ik was op dat moment niet eens thuis. De deze was aan het werk! Travakken! Hoe kan ik dan mailkes zitten versturen? Toen ik ’s avonds naar mijn postvak uit keek, of verzonden berichten of iets dergelijks zag ik dat waarschijnlijk mijn hele contactlijst gespamd is.

De teergeliefde (die over mijn ingenieus gevonden paswoord beschikt) heeft na lang zoeken ontdekt dat mijn automatisch antwoord bij afwezigheid aan stond. Ik wist niet eens dat ik dat had! En wat merk ik gisteravond? Al mijn contactpersonen verdwenen! Foetsie!

En nu? Ik heb geen idee wat ik nu moet doen. Alles overtypen van mijn mails? Zijn andere mailboxen handiger? Gmail? Outlook heb ik al eens gehad, maar ik wist mijn paswoord niet meer, en toen ik het terug had, heeft de teergeliefde met zijn verliefde doch verdwaasde ogen mijn outlookmailbox plompweg gewist.

Wie houdt zich daar nu mee bezig?!!! Ik begrijp dat niet. Ik wil gewoon af en toe een mailke versturen. Dat is blijkbaar ook al teveel gevraagd.

Update: die laatste paragraaf gaat weer over de internetbandieten, niet meer over de teergeliefde. Oef! Bijna een huwelijk naar de knoppen!

En wat hebben we dit jaar geleerd?

1. Alles is lekker! Vooral als het in een ander zijn bord ligt.  Eten schooien is een kunst. Eten dat je niet meer wil, gooi je op de grond. En dan hoop je dat moeder niet in een kuisbui is, dan kan je het na een half uurtje nog opeten.

2. Een stevige keuken is onontbeerlijk. Liefst vuilevingervrij, krasvrij, veel gewicht kunnen dragen en remmetjes op de deuren. Verder een vaatwasdeur die men sneller kan sluiten dan het kind hem kan leeghalen.

3. Dada was niet voor niks haar eerste woordje. De vraag om haar jas aan te doen is vrijwel de enige vraag waarbij ze niet tegendraads gaat doen.

4. Het is een echt vrouwtje! NIET!!! Schoenen dienen om mee te gooien en tegen de chauffage te slaan en voor niks anders. En dit heeft ze niet van haar moeder.  En zeker niet van haar vader. (Ze zal het van één van de tantes hebben). Ze heeft anders wel een grote voorkeur voor haar schoenen tov haar pantoffels. Het zou met dada gaan te maken kunnen hebben.

5. Kinderen en elektronica. Pfff… Ik denk niet dat dit meer uitleg hoeft…

6. Ze trekt al snoeten van het eerste uur. Nu is daar bij gekomen: Een ongelofelijk vermogen om uit te dagen en te plagen en uit te lachen. Hier geef ik gaarne toe dat mijn genen er voor iets tussen zitten. Pesten als de beste! Doen alsof ze je iets zal geven, haar hand wegtrekken, en dan hard demonisch beginnen lachen. En altijd krak het omgekeerde doen van wat wordt gevraagd. Voorlopig dus heel veel plezier en soms een zucht, ik vermoed later het omgekeerde…

7. Een jaar geleden hebben we een prachtgeschenk gekregen. Elke dag verwondering, zowel bij ons als bij haar. Ik ben benieuwd wat jaargang 2 zal geven…

Om de stilte te verdrijven

Weg gaan……

weg gaan maakt niet veel geluid.
Niet meer dan herfstbladeren
die opstuiven in de wind.
De boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt
en geluiden dempt
haast onhoorbaar.
Je voetstappen
die zich verwijderen.
Alleen wie achter blijft
weet hoe afscheid klinkt.

Voorgelezen door mijn nicht op de begrafenis van pepe.

Vragen voor Frank

Die mens zit daar nu zo hoog, of laag, ik weet eigenlijk niet waar hij zit. Maandenlang zweeft hij daar in het rond. En ik zit nu nog met een aantal essentiële vragen rond de zwaartekracht, of het gebrek eraan, en het is te laat om het te laten onderzoeken.

Dus voor zijn volgende ruimtereis wil ik graag een antwoord op deze vragen:

- Heb je in de ruimte rimpels?

- Moeten vrouwen in ruimte een bh dragen? (tuurlijk, vrouwen MOETEN nooit een bh dragen, maar hier binnen de atmosfeer lijkt me dat in de meeste gevallen toch aangewezen)

- Kan je vissen houden in de ruimte?

- Wat gebeurt er als je een zandloper omdraait in de ruimte?

- Kan je er de temperatuur meten met een kwikthermometer?

- Als je huilt, lopen de tranen dan langs je kaken, of spatten ze gewoon uit je ogen?

- Hoe ga je er naar het toilet?

- Kan je twister spelen in de ruimte?

Had ik daar gezeten, dan had ik wel serieus mijn bezigheid gehad!