Negen maand is ze intussen al. Dat wil zeggen dat ze nu even lang onder als boven water heeft geleefd. Onder water, dat beviel haar sterk. Maar ik denk dat als ze het had geweten, dat ze haar vertrek ginder niet zo lang zou uitgesteld hebben. Want boven water, dat vindt ze pas de max!
Boven water is er zoveel te beleven! Zeker nu ze zich sneller kan voortbewegen … naar de dvd-speler… (gdvr!) En onlangs is er iets vree wijs bijgekomen! Tanden! Het zijn haar beste vrienden. Ze zijn nu al met 6: Marie, en haar 5 tanden. En leute dat ze hebben!
Ik kan ze nauwelijks de baas, die wilde bende. Ze steken voortdurend kattekwaad uit, en ik heb zo een fluorwit vermoeden dat Marie wel eens de aanstoker van al dat onheil zou kunnen zijn. Ze lacht haar vrienden bloot, en weg is ze. Naar een papieren zak. Met wafels. Dat ontdekte ze maar al te graag toen ze dat gat in de zak beet. Ja, ze laten een wreed spoor achter, die 6 vrienden, op een goeie halve meter hoogte.
En kwijlen! Ik herken mijn proper meisje van weleer niet meer. Blij dat we zijn nu ze eenvoudige commando’s kan uitvoeren – Marie, geef eens een zoentje aan mama!- hou ik toch graag een handdoek bij de hand. Want ze is bijzonder gul.
Gisteren vroeg ik om een ‘bravooooooo’ te doen (handjes klappen) maar haar vertwijfelde blik verried dat ze wel wist dat ze iets moest doen, maar dat ze in de verste verte geen idee had wat er nu weer van haar verwacht werd. Sterk in oplossingsgerichte strategiëen bedenken heeft ze me dan nog maar een zoentje gegeven. Moeder tevree, iedereen tevree 
Aaaah… Wat een schatjes die Marie en haar tandjes…
Schitterend geschreven maar het roept niet echt herinneringen op aan de tanden van mijn kroost. Te lang geleden. De nieuwe (definitieve) tanden hier brengen gelukkig geen gekwijl meer met zich mee. Wat ik dan wel weer ongelofelijk griezelig vind zijn die losse tanden die ze heen en weer wiebelen. Ongelofelijk dat je dat als kind supergeweldig vindt. Moeder vindt het maar niks.
En hebben de 6 leutige vriendjes jullie vingers nog niet ontdekt? Ons Marie heeft een periode gehad dat ze onze vingers zocht, stevig vastgreep en er echt wel pokkehard in beet. En ik zweer het u, dat doet pijn.