Ganaal ne keer mijn tangske

Nu we toch bezig zijn over tanden, kunnen we het evengoed over de tandenwissel hebben. Want het is toch een mijlpaal in het leven. 

Ik herinner het mij nog goed. Het waren spannende tijden. Mijn tanden stonden nog niet los, maar ik had de verhalen wel al gehoord. Over het gevaar van een appel eten ten tijde van de tandenwissel. Of de truc met de deur. En het bloed. En toen was er mijn oudere neef met zijn losse tand, mijn stoere neef. Hij ging voor de truc met de deur. De truc met de deur en de rekker. Kent u hem nog? Waarschijnlijk niet, want die rekker werd doorgaans vervangen door het meer voorspelbare touw. Maar goed, u voelt hem al komen, (mijn neef toen jammergenoeg niet) de deur sloeg dicht, de rekker schoot los aan de deur, plets in zijn gezicht. Ik heb me eigenlijk nooit afgevraagd of die tand er nog uitgeraakt is of niet.

En toen was het mijn beurt. De eerste losse tand. Papa wou eens voelen hoe los hij al zat maar hij ging niet trekken beloofde hij. Krak. Per ongeluk beweerde hij. 

De tweede losse tand. Papa wou eens voelen hoe los hij al zat. Maar hij ging niet trekken, echt niet deze keer. Beloofd! Krak. Weeral per ongeluk. 

De derde losse tand. Papa wou eens voelen hoe los hij al zat. Maar een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, hij mocht enkel kijken en ik zou met mijn tong wel tonen hoe los hij wel zat. Maar papa zei dat hij het niet goed zag en ging een tangske halen om beter te kunnen kijken. Ja, hij zag het goed! Krak!

De vierde losse tand. Papa wou eens kijken. “ganaal ne keer mijn tangske, da rood!” Jaja, ik wist wel welk rood! Maar hij ging niet trekken. Gewoon een keer voelen hoe los hij al zat. Krak.

Ik vind mijzelf niet dom, niet superslim, maar zeker niet dom. En ik snap niet hoe hij mij iedere keer zo kon liggen hebben. En wat ze ook beweren, de zussen en broer ondergingen allen hetzelfde lot, ook al hadden ze bij mij al gezien hoe zijn werkwijze was.

Conclusie van dit relaas? Dat ik nog een 5-tal jaar  heb om een goed tangske te kopen. Een rood.

Tanden zijn fun!

Negen maand is ze intussen al. Dat wil zeggen dat ze nu even lang onder als boven water heeft geleefd. Onder water, dat beviel haar sterk. Maar ik denk dat als ze het had geweten, dat ze haar vertrek ginder niet zo lang zou uitgesteld hebben. Want boven water, dat vindt ze pas de max! 

Boven water is er zoveel te beleven! Zeker nu ze zich sneller kan voortbewegen … naar de dvd-speler… (gdvr!) En onlangs is er iets vree wijs bijgekomen! Tanden! Het zijn haar beste vrienden. Ze zijn nu al met 6: Marie, en haar 5 tanden. En leute dat ze hebben!

Ik kan ze nauwelijks de baas, die wilde bende. Ze steken voortdurend kattekwaad uit, en ik heb zo een fluorwit vermoeden dat Marie wel eens de aanstoker van al dat onheil zou kunnen zijn. Ze lacht haar vrienden bloot, en weg is ze. Naar een papieren zak. Met wafels. Dat ontdekte ze maar al te graag toen ze dat gat in de zak beet. Ja, ze laten een wreed spoor achter, die 6 vrienden, op een goeie halve meter hoogte.

En kwijlen! Ik herken mijn proper meisje van weleer niet meer. Blij dat we zijn nu ze eenvoudige commando’s kan uitvoeren – Marie, geef eens een zoentje aan mama!- hou ik toch graag een handdoek bij de hand. Want ze is bijzonder  gul. 

Gisteren vroeg ik om een ‘bravooooooo’ te doen (handjes klappen) maar haar vertwijfelde blik  verried dat ze wel wist dat ze iets moest doen, maar dat ze in de verste verte geen idee had wat er nu weer van haar verwacht werd. Sterk in oplossingsgerichte strategiëen bedenken heeft ze me dan nog maar een zoentje gegeven. Moeder tevree, iedereen tevree

Typen en blij zijn

Ik ga niet klagen over Telenet, over hoe lang ze ons door hun incompetentie en gebrek aan interne communicatie afgesneden hebben van de buitenwereld. En ook niet klagen over hun rekening (want die zijn we toch niet van plan om te betalen). 

Ik ga blij zijn want intussen schijnt de zon, wonen we hier in ons nieuwe huis, hebben we digitale tv – ja inderdaad, ik vind er niks aan om de poriën van de omroepers te kunnen tellen- en hebben we vaste telefoon! Die ‘vaste’, die mag u letterlijk nemen, want de telefoon staat op een hoge kast en heeft een korte draad. 

En dan last but not least: we hebben internet! We kunnen weer mailen, mobwars spelen, onzin lezen, bloggen, blogs lezen en rekeningen betalen. 

Dus typen en blij zijn!

De leukste week van de wereld – de finale

We zitten hier nu al 2 weken in het leukste huis van de wereld, maar dit is niet zonder slag of stoot gegaan. De vrijdag vóór de verhuis zijn de noodtroepen gearriveerd. Dankzij hun werklust, hun vermogen om drastische beslissingen te nemen, en hun talent voor commanderen is die avond toch nog alles in dozen geraakt, en de meubels uiteen gehaald. Na het uitzwaaien van de troepen en het uitvoeren van hun laatste commando (bier in de frigo zetten voor zaterdagmorgen) ben ik nog de teergeliefde gaan vervoegen om het huis van de toekomst een laatste dweil en wreef te geven eer we erin trokken.

 

Om elf uur ’s avond zat de deze hier al in pyama maar met piepoogskes te piepen dat ze in haren nest ging kruipen, toen ineens de bel ging. Veel lawaai aan de parlofoon, ik was te moe om te luisteren en heb gewoon de deur open gedaan en heb mij weer naar mijn zetel gesleept.

Stonden daar ineens weer de hulptroepen voor onze neus! Alle pinten weer uit de frigo (het was dus voorbedachte rade, al had ik dat pas na een half uur door) en de hulptroepen hadden hun slaapzak en matje mee, en bleven slapen. Zo waren ze zeker op tijd voor het gratis ontbijt!

 

Na een vrij korte nacht was het dan D-day. Om 8u was de camion er. Om half 11 was alles ingeladen. Om half 1 was alles uitgeladen op onze nieuwe stek, en nog een paar uur later zaten alle meubels al weer ineen en zat het meeste gerief al weer in de kast. Oja, en was de eerste kras op onze gloednieuwe keuken een feit en zat één der hulptroepers met een megaschuldgevoel. De teergeliefde heeft de kras echter nog altijd niet gevonden.

 

Het was een supervlotte verhuis. Ondanks de vele wijze raad die we kregen om een babysit te zoeken voor  Marie, heb ik mijn zin doorgezet, en zonder spijt. Marie vond het allemaal ok. En zij tevreden, wij tevreden!

 

Dus: Marthos, Smokey Stynos, babyhulplijn Leen, Elke T-man Lizarazu, Biene, Runner Fred, Trom en kookie Aleida: allemaal heel erg bedankt voor de hulp! Zonder jullie was het niet gelukt!

 

Nu verwachten we enkel nog hulp van telenet. Na ons beloofd te hebben dat we vorige week donderdag aangesloten zouden zijn, hebben ze ons nu beloofd dat we de 25ste maart aangesloten zullen zijn. Hoop doet leven.