De leukste week van de wereld – dag 4

Een petieterig kleine minuscule MEGAdip overviel mij gisteren. Er lijkt maar geen einde aan te komen. Het is als vuil dat uit de poriën van dit appartement blijft komen. We hebben hier drieënhalf jaar gewoond, of beter: verzameld, en daar dat heb ik nu wel geweten! Gisteren een dertigtal (gevulde) dozen eigenbenig twee verdiepen  naar beneden gedragen. Ik doe dat niet graag. En wat ik niet graag doe, moet zo snel mogelijk voorbij zijn. Het gevolg: 2 liter zweet, 2h kortademigheid, en vele zwarte en witte sterretjes voor mijn ogen. Beetje dood dus.

Gelukkig was daar (toen ik net even weg was om Marie voor een paar uurtjes bij de ouders te droppen) mijn lieve zus. Het goede hart heeft intussen mijn boodschappen gedaan, tegen dan was ik thuis en zijn we beginnen dozen laden. Met al haar ervaring (zij verhuisden een paar maand geleden) gebood ze mij ook zoveel mogelijk kleinen brol mee te nemen zodat we een beetje klaarte zagen, en hébben we klaarte gezien! In al die klaarte zag de zus hoeveel er al weg was, ik zag jammergenoeg hoeveel er nog stond. Mijn zus weet van aanpakken dus zijn we maar beginnen inpakken in de hel (den bureau). Ze heeft me fantastische tips gegeven om de dozen niet te zwaar te maken en ik moet toegeven dat het vrij vlot ging. (eigenlijk te vlot, want de teergeliefde wees me erop dat ik de instructies voor de meubelen had mee ingepakt, die heb ik dus nog moeten terug zoeken). En vandaag komt ze terug (uit kompassie).

Ook mijn ouders waren er op het moment dat ik ze nodig had. Het verliep zoals altijd: ik heb een half uur lang non-stop tegen hen mogen zagen en zagen, waarna zij mij zijn beginnen uitlachen dat ik alles toch altijd veel te goed zie zitten, tot op het moment zelf, en dat het ook niet zo slim is van op zaterdag te verhuizen en op zondag al volk uit te nodigen. Kijk, en zo werkt het. Eens goed uitgelachen worden helpt ongelofelijk bij mij.

Terug thuis gekomen, bleek superman bezig te zijn. Alsof hij hele dagen niks anders doet, was hij -schijnbaar- moeiteloos en tegen een onwaarschijnlijk tempo aan het inpakken. En efficiënt! Ik stond erbij en ik keek ernaar. Hij snapte niet waar ik een probleem van maakte, en ik snapte het toen ook niet meer.

Vandaag is waarschijnlijk de laatste blog. Ik denk dat vanavond de pc wordt ingepakt, en we hebben in het nieuwe huis pas vrijdag internet. Het wordt nog erg druk. Sebiet nog vlug vlug inpakken, vanmiddag komen al een paar vriendjes om al meubels uiteen te halen. Morgen om half 8 komen nog meer vriendjes voor de echte verhuis. En ik zie het weer zitten. Familie en vrienden zijn goud waard!

De leukste week van de wereld – dag 3

Ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag wel op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars ik mag niet op mobwars

Voilà! Mijn straf is geschreven. Sebiet effe piepen op mobwars en dan weer aan het werk…

Gisteren dozen ingepakt tegen 25 in ‘t uur (bebouwde kom gecombineerd met de vertraging door Mobwars en Marie) en het einde komt in zicht. Dat wil zeggen, ik zit zeker over de helft. De kasten in de living zijn leeg (behalve de drankenkast), de helft van de keukenkasten (een mens moet eten ook hé), mijn kleerkast (in drie verhuisdozen gepropt, dat wordt strijken…), de schoenkast, Marie’s kleerkast, de halve badkamer, onze cd’s (twee niet-te-heffen verhuisdozen, wij zijn zot), en verder nog dozen vol brol.

Het geluk was gisteren aan onze kant: telefoon van TMVW: vrijdag hebben we WATER!!! Daar had ik echt niet op gerekend! Gelukkig lezen die mannen geen blogs…

Verder nog deze nuttige tips voor iedereen die een verhuis plant:

- elke woonplaats hoger dan het eerste verdiep en zonder lift is een merde

- men sluit het internet best af één week vóór de verhuis

- amen.

De leukste week van de wereld – dag 2

Het doet mij denken aan de examenperiodes van vroeger. Een hele dag mij continu moeten motiveren om toch nog een paar blaadjes te studeren. Nu moet ik mij dus de hele dag motiveren om toch nog een paar dozen in te pakken.

Enige stress en gevoelens van ontmoediging waren mij gisteren niet vreemd, want pas om 18h had ik door dat we gisteren niet woensdag maar dinsdag waren. Ik had een gat in de lucht moeten springen dat ik er een dag extra bij kreeg, maar werd helaas verhinderd omdat ik toen ook nog een andere onaangename ontdekking moest doen. Mijn glazen had ik in de voormiddag al allemaal in bakken gedaan en wat papier tussen gepropt (wat een rotjob!), maar ’s avonds toen ik de brol van boven mijn keukenkasten haalde vond ik al de originele dozen van mijn glazen terug. Ik heb de moed nog niet gehad om mijn glazen weer te ontinpakken en in de dozen te steken…

Met een volgeladen auto dan naar ons nieuwe stulpje gereden, al mijn dozen uitgeladen + kind, en begonnen met het afwassen van de muren in de badkamer. Onze badkamer is erg handig. Er staat een soort park in: je zet je kind erin, en het kan er niet meer uit. En eventueel kan je er water in laten lopen en je kind erin wassen, maar dat was nu niet nodig, en het zou niet gaan ook, aangezien iedereen wel weet dat water nu een beetje moeilijk ligt. De badkamer was ontzettend smerig. Ze hebben zwart voegsel moeten gebruiken, dus die ene emmer water die ik had, was binnen de kortste keren een echte modderpoel. En wat doet een mens dan? Niet kijken als hij van zijn laddertje stapt hé! Maar ik heb mij niet laten kennen, en heb naarstig voortgewreven en mijn zwarte natte schoen en kous koudweg genegeerd.

Het is de leukste week van de wereld, dat staat zo in mijn titel, dus hier komen dan de lichtpuntjes: 1. ik heb een nieuwe verslaving die perfect te combineren valt met het dozen inpakken: Mobwars op Facebook. 2. ik ben momenteel een fervent tegenstander van de consumptiemaatschappij (maar tegen dat alles ingepakt is kan het wel over zijn). 3. ik hou van een uitdaging en schrijf niet op mijn dozen wat erin zit. 4. mijn strijk is gedaan (gisteravond tussen 22.30h en 23.30h) en 5. ik heb heerlijk geslapen

En vandaag is er weer een dag, en het wordt weer een lange want de teergeliefde gaat op de lappen met Grootkonijn. (En hij mag van mij want hij verdient eh… lappen… eh allé, hij verdient het om eens op de lappen te gaan. Dat is het!)

De leukste week van de wereld – dag 1

Het is in feite al niet meer over een week maar over 6 dagen. De zes leukste dagen van de wereld. Jaja, want we verklaren de verhuis officieel voor gestart! Met gestart bedoel ik ook echt gestart. Tot gistermorgen was hier nog geen zak gebeurd, nog geen blaadje papier verschoven in functie van de verhuis. Niks. Niemendalle.

U weet het wel, of misschien niet, maar hier schrijft een luie taart. Iemand die een natuurlijke immuniteit heeft voor doorligwonden, met alle gevolgen vandien. Een echte, die een glimt van trots als een vrije dag een actieve dag is geworden. Dus deze week zal ik glimmen! (veel keuze heb ik ook niet)

Gisteren dag één. Om half 10 in het nieuwe huis aangekomen. Dat is vrij vroeg als je weet dat de schrijfster hier zo slim geweest is om deze week de crèche op te zeggen zodat haar achtmaandige telg (vandaag!) de hele week van hot naar her meegesleurd zal worden. Dus eerst Marie een beetje opkallefateren en eten geven en 4 zakken animatiemateriaal klaarsteken om haar tevreden te houden en dan richting nieuwe woonst.

Water hebben we nog niet, maar gelukkig wel een grote regenput, en lieve buren met wiens water we vorige week de chauffages mochten vullen. De staat van het huis was dus ongeveer zo: 20°C, 3 cm stof, 3.5 cm zagemeel. Ik ben begonnen in de keuken. Alle keukenkasten uitgewassen en de keuken 4x gedweild (waarvan één keer met cementsluier en dat is ook een werk zenne). De living geveegd, en voor de helft gedweild. De ruiten van de keuken binnenkant gekuist. Soep gemaakt voor de schoonpapa die boven nog laminaat aan het leggen was en voor de zus die twee emmers water is komen brengen en verder niks gedaan heeft behalve de achtmaandige laten kennismaken met het instituut ‘boterhammen met choco’.

Om twee uur zijn we met mijn mama en zus naar Eeklo gegaan om een wafel te eten en wat onozelheden te kopen. En ’s avonds gaan badmintonnen. Ik ben dus fier als een gieter. Dag één van de leukste week van de wereld was een succes! Druk! Actief! Sportief!

Vandaag dag 2: zoveel mogelijk dozen vullen op een zeer logische en zeer intelligente manier. Als dat maar goed afloopt!

Verslag van een ornitholoog

De wachtzaal van de dokter zat lappende vol. Vol zieke vogels. Dus wat kan een mens daar beter doen dan eens goed observeren.

Naast mij zat een dame van jaar of 300. Om de 4 minuten zei ze : “tchhhh, joengens toch! ” Voor de rest staarde ze de hele tijd voor zich uit. En één keer sprak ze: ” allemoale een vallinghe”. Een beetje een stervende vogel denk ik.

Aan de andere kant van mij zat een ongeveer 35 jaar oude vrouw met een aktentas en deftige kleren. Eén van de soort die ik het minst graag zie in de wachtkamer. Een vertegenwoordigster. Ik weet dat wel, dat is hun werk, maar zij zijn niet ziek, dus vind ik niet dat ik na hen moet gaan. Ze heeft niet bewogen. Het is maar dat ze ineens opstond, anders had ik er zelfs aan getwijfeld of ze wel ademde. Ze leek op een dode vogel, maar toen ze opstond bleek ze een secretarisvogel.

Daar schuin tegenover zaten twee -ik zeg maar iets- turkse vrouwen en in de overlangse hoek een -ik zeg maar- turkse man. Ze hadden alledrie heel veel plezier, maar wij konden niet meelachen want ik snarst geen snap van wat ze zeiden. Blijkbaar hoorden ze bij elkaar. Maar ik weet niet wie van de drie het ziek vogeltje was.

Naast het -ik zeg maar iets- turkse vrouwelijke duo zat een vrouw met een babymeisje van 10 maand. Die tien maand weet ik omdat ze het mij heeft verteld, dat het een meisje is weet ik omdat het belachelijk zou zijn om een jongetje in zulke kleren te steken. Het meisje was het zieke vogeltje, en het was waarschijnlijk even ziek als mijn ziek vogeltje.

In de hoek zat een mama -van een niet nader te identificeren nationaliteit- met twee kinderen -van dezelfde niet nader te identificeren identiteit. De kinderen waren heel goed opgevoed, wat een zegen is in een wachtkamer. De mama krijgt van mij alle krediet hiervoor want toen ik binnenkwam heeft zij haar stoel afgestaan aan mij om zich zelf bij haar welopgevoede kinderen op de bank te gaan zetten. Ik denk dat het kleinste kindje het ziek vogeltje was.

Dan hadden we tot slot nog naast de deftige vertegenwoordigster -wat had ze pech- de vreemde eend in de bijt. Een man, ik denk oostblokker want hij sprak nogal veel duitse woorden,  werkelijk een vreemde vogel. Kon geen 2 seconden stil blijven zitten. Greep af en toe heel dramatisch zijn been vast met een schreeuw (niet altijd hetzelfde been) of riep ineens “Aaaargh! Schmerzen! Aaaaargh! Dokter! Dokter!” Toen het babymeisje rechttegenover hem haar tutje liet vallen, liet hij zich met veel gekreun van zijn stoel glijden en stunte zich met stijve ledematen tot bij het tutje. Hij was zo attent om het tutje niet bij het rubber vast te nemen, maar ik heb de mama het tutje niet zien terug geven aan haar ziek vogeltje. Ik weet niet of er woorden bestaan die beschrijven op welke manier hij in de dokter zijn spreekkamer geraakt is. Kreupelen, is dat een woord? Hij was beslist een vogelbekdier (niet geschikt om te lopen).

Mensen Vogels kijken, doen we dat niet allemaal graag? Jullie mochten met mij meekijken, gratis en voor niks, en je hebt niet moeten wachten, en het is graag gedaan

Over twee vogeltjes…

De teergeliefde Bob (de bouwer) kwam hier zaterdagavond binnengevallen met de woorden : “ik ben een gewond vogeltje”. Had een grote zware chauffage op zijn vingers laten vallen. Stak hij zijn middelvinger naar mij op, zodat ik het gedrocht eens goed kon bekijken: blauw, dik, bebloed, gezwollen, … Pijnlijke affaire dus. De poepsjieke huisarts van wacht heeft de teergeliefde gelukkig uit zijn lijden kunnen verlossen door een gat in zijn nagel te laseren en vervolgens het boeltje eens goed in te pakken.

Ik zag het wreed zitten toen ik op zondagmorgen zijn verbandje naast het bed vond. Dan kon ik zijn gat ook eens zien (voor de slechte verstaanders: in zijn nagel). Ik verwachte me aan een gat van 3mm doorsnee met daaronder lillend kloppend wit vlees… de teleurstelling echter: een piepklein bruin puntje op zijn nagel. Volgens mij was de poepsjieke huisarts van wacht uitgerust met de poepsjiekste uitvoering van een placebo-laser. Maar goed, ik heb de teergeliefde van heel den dag niet meer gehoord, dus gewond vogeltje was opgelapt.

Dan hadden we hier ook nog een ziek vogeltje. Hoesten, groen snot en dat was nog niks. Een HELE DAG gejammer en geween. En geloof mij vrij, zo hebben we ze nog nooit gezien! Ons altijd content meisje was met niks te troosten. Vanmorgen mee naar de dokter geweest (de gewone, niet de poepsjieke). Het verdict: ons klein vogeltje dat intussen geen stem meer heeft is niet ziek. Dat is nu al de tweede keer dat ik met de dochter naar de dokter ga voor niemendalle. (het lijkt hier wel een aflevering van dokters en dochters…) Longen, oren, neus, keel… alles ok.  Gewoon een zware verkoudheid dus…

Dat wil zeggen dat ik (de kloek volgens mijn vader) dit weekend met een vogeltje zat dat niet echt gewond was, en met een vogeltje dat niet echt ziek is. En weet je hoeveel dat gekost heeft? Eh, ik vind de papieren hier niet, maar ik zal het je zeggen… genoeg! Gelukkig weet ik wel dat die groene briefjes voor de cm zijn ipv de vuilbak hé Trom?

Leve de burocratie! (vervolg)

Vrijdag toch blijkbaar het geluk gehad mijn smeekbede bij het juiste oor gedaan te hebben. Want zoals de vriendelijke watermevrouw me beloofde heeft ze deze voormiddag teruggebeld. Het wordt ofwel één dag vóór de verhuis, ofwel 3 dagen later dat het water zal worden aangesloten.

Ik ben ferm opgelucht. Een weekend zonder kraantjeswater kunnen we wel overbruggen, we hebben immers een grote regenput. Dus we moeten niemand lastig vallen, had ik nog even gewacht met die rekening te betalen aan mijn zus…

Dus eindconclusie: hier spreekt een tevreden mens. De TMVW mensen hebben hun best gedaan een kromme situatie recht te trekken dus mij horen ze niet meer klagen. Driewerf hoeraaa!!!

Leve de burocratie!

Mooie titel hé! Leve de burocratie!

Of misschien ben je het niet met me eens? Misschien zit je ook in onze situatie? Heb je ook een verhuisdatum die echt niet meer verlegd kan worden, en wist het TMVW je ook pas eergisteren te vertellen dat je ten vroegste 3 dagen na je verhuis over water zal beschikken? Hebben ze bij jullie ook 4 weken nodig om straatplannen op te vragen? Oh, en heb je je misschien ook kwaadgemaakt tegen die vriendelijke mijnheer aan de telefoon? Want dan ben je waarschijnlijk net als ons ook een week dakloos? En wist de telefoonbediende ook niks beter te zeggen dan “ja, ge hebt het zitten hé”?

Ach, je moet niet kwaad zijn… Zij kunnen daar immers niet aan doen! Bij het TMVW werken immers allemaal kleine lieve mannetjes die door een foutje van de natuur maar 76 bewegingen mogen maken per dag. Voor iedere beweging die ze méér maken, vallen ze een uur in slaap. Dus als je hen opjaagt, maak je hen nerveus, dus maken ze meer bewegingen (nerveuze bewegingen en soms zelfs eens een tic nerveux), dus dan vertraag je het hele proces nog. Bovendien zijn ze niet zo sterk, ze kunnen maar maximum 3 A4′tjes ineens opheffen. Ah, jouw papieren bedragen maar 2 A4′tjes. Tja, de onze ook…

Maar je bent ook kwaad omdat ze nu pas zagen dat ze onder de straat moeten boren? Gek, dat is nu net hetzelfde als bij ons. Maar die mannetjes kunnen er toch ook niet aan dat ze als nieuwjaarsbonus allemaal een gps gekregen hebben van hun baas, met als gevolg dat ze niet meer kunnen kaartlezen, en dus geen straat van een huis kunnen onderscheiden?

Oh, ze hebben bij jullie ook gezegd dat het vier weken duurt om de plannen van de elektriciteit en gasleidingen op te vragen! Goh, ja, Die plannen bevinden zich nu ook niet bij de deur hé! Ze moeten daarvoor diep in de brousse van Borneo en je kunt denken… met slechts 76 bewegingen per dag en hele korte beentjes geraak je echt niet ver.

Dus je ziet: geen reden om je kwaad te maken, die mannen kunnen daar niks aan doen. Misschien moet je die dakloze week maar met je gezin een reisje doen? Ah, dat gaat niet? De rekening van het TMVW is te hoog? Pffff… Misschien kan je dan toch beter nog eens bellen en eens goed je frustratie uitschreeuwen, wie weet lukt het dan ineens wel!

-word vervolgd-