Derde keer goede keer

De eerste keer was in de tweede kleuterklas. Eén dag voor de klasfoto’s. Thuis een schaar gevonden en een grote hap uit mijn froefroe geknipt. Niemand vond het mooi. Vooral mijn mama niet. (Maar de lofbetuigingen voor haar reddingsactie bleven ook uit hoor).  de opmerkelijke lezer ziet dat ik het woord ‘froefroe’ prefereer boven ‘pony’. De eenvoudige reden ligt gewoon bij het feit dat ‘een hap uit mijn pony’ zo carnivoor klinkt.

De tweede keer was op een speelnamiddag bij een buurmeisje. Ze had dezelfde naam als ik, maar ze had langer haar dan ik. Had. We hebben kapstertje gespeeld en ik ben er nooit meer mogen gaan spelen.

Vandaag was de derde keer. Van de drie keren was dit de keer dat ik het hardst mijn best heb gedaan om een goed resultaat te krijgen. Het was niet gemakkelijk. Marie’s haar hing al een tijdje voor haar ogen, maar gezien het verloop van vorige knipbeurten bleef ik het maar uitstellen. Vandaag uiteindelijk de schaar genomen en lokje per lokje een beetje afgeknipt. Niet eenvoudig bij een 7-maandige die denkt dat we in de pak-de-poenschaar-show zitten.

En het resultaat? Heel goed! Geen kat die ziet dat er aan haar haar is geknipt door iemand met twee linkerscharen. Geen kat die zelfs ziet dat er aan haar haar is geknipt! Derde keer goede keer dus.

Update: DE FOTO! (die toont dat er niks te zien is, dus dat experiment geslaagd is)

En zoals u dus ziet: Nog allebei de oren aanwezig, die krabben op haar gezicht heeft ze zelf aangebracht.

U denkt aan die enkele langere triepjes op haar voorhoofd? Wel die heb ik speciaal zo geknipt voor het natuurlijk effect. Nen dégradé naturelle ahw.

Eindelijk! De kwinkslagen!

De opdracht die ik lang geleden van Elke kreeg luidde: schrijf 6 kwinkslagen neer. Bloed zweet en tranen heeft het me gekost, maar na mijn hersenpan tot 5 keer opgelicht te hebben en eigenhandig in mijn geheugen heb zitten graaien, ben ik er geraakt. Oef!

In mijn job is het altijd handig om vlotjes uit de hoek te komen, dus is een kwinkslag nooit ver weg. (alleen jammer dat ik niet onthoud wat ik zeg, anders had ik er waarschijnlijk geen 2 maand over gedaan om deze post te schrijven)

Bij het middageten:

Patiënt: Weeral vogelnestjes!

Ik: Maar de gisteren waren het vogels zonder kop hoor. Dat is iets anders.

Patiënt: Maar het zijn toch weer vogels hé

Ik: Goh, ja, met die vogelgriep, ze moeten toch ergens terecht met hun kadavers hé.

Achteraf heeft de hoofdverpleegkundige me wel gevraagd een beetje voorzichtiger te zijn met mijn uitspraken want een aantal patiënten hadden hun eten geweigerd.

Ook bij het middageten:

Patiënt: ‘t is konijn!

Ik: En? Smaakt het?

Patiënt: Bwa, als ik konijn klaarmaak is het toch lekkerder hoor!

Ik: Ha ja, da’s normaal, uw konijnen hebben niet in het ziekenhuis gelegen hé!

over medicatie:

patiënt : Zoveel pillen dat ik moet nemen!

ik: ja, we hebben nog een heleboel ouwe pillen vanonder in een kast gevonden, en we dachten: laten we ze verdelen onder de patiënten.

Over lichamelijke problemen:

patiënt met blauw oog:  Ik zie er niet uit!

ik: Troost je, naar het schijnt is blauwe ogen één van de zeven schoonheden!

onderweg:

patiënt die  met de rolstoel naar een onderzoek wordt gebracht.

ik: Met de trap of met de lift?

tijdens de nachtdienst:

patiënt: mijn voet slaapt…

ik : Goed hé, nu de rest nog.

noot: Met deze patiënten is het allemaal goed afgelopen hoor!

Een klein addertje onder het gras

Ons telefoongesprek eindigde vlotjes met de woorden:

-ok, dus de camion zal er zijn de 21ste om eh… laat ons zeggen 8h.

- 8h? Is daar een reden voor?

- Ah, gewoon, dan kunnen onze mannen vroeger naar huis!

- Aha, ok, maar ons bed zal nog niet uit elkaar gehaald zijn hoor!

- Geeft niet, dat zijn maar 4 vijzen.

- Tja, da’s dan geregeld! Bedankt!

- Daag!

Ik content dat het zo goed geregeld was, maar ineens viel mijne frank. Duizend bommen en granaten*! Ik had net gezegd dat we veel hulp van kameraden gingen hebben! Hoe ga ik die in hemelsnaam* om 8u ’s morgens bij ons krijgen. Die wonen tegenwoordig ook niet meer bij de deur*.

Natuurlijk, ik zou ik niet zijn moest ik niet snel een zeer logisch en zeer intelligent lokmiddel* gevonden hebben. We gaan heel graag allemaal samen eens goed gaan eten*, dus kan ik ze lokken met een gratis ontbijt* bij ons* om half acht*. Er is maar een klein addertje onder het gras. Het is voor te verhuizen, en het zijn zware meubels. Het wordt dus hard labeur*, maar het zal zeker een plezante dag worden*!

Dus wie zich geroepen voelt om eens te ontbijten op een ander zijn kosten en op een onmenselijk uur voor weekend te zijn: geef maar een seintje!

* ongecensureerd en in chronologische volgorde: Godverdommemiljaardedju – verwaaide met hun pyama vergroeide slaapkoppen – ver achter het plakaat ‘einde beschaving’ - ne vuilen truc – smossen en boefen – elk maximum 3 koeken en twee tassen koffie en ik wil geen kruimels of koffieplekken en ik ga het controleren – bij ons, dus volgens onze regels dus elke koek die ge bepampelt maar niet opeet betaal je terug – om half  8 dus ge hebt maar een half uur voor te boefen, uwe mond af te vegen en den boel op te kuisen – ge gaat uw tenen mogen uitkuisen – het wordt superwijs want wij hebben de max van maten en ‘t is altijd amuseren als we iets tesamen doen.

Moeferkoe, uw held

Heb je het gehoord op de radio? Of misschien op de tv gezien? Dat vreselijke accident met die vrachtwagen op de N60? Hij had niet gezien dat het een rotonde was, wou links afslaan. Kwamen er een heleboel auto’s zijn richting uit. Neen? Niks over gehoord?
Dat is helemaal niet vreemd! Want uw Moeferkoe was daar! En zo dus met een 15tal keer met de lichten te trekken is er wreed accident vermeden!

En niet alleen in het verkeer probeer ik mijn steentje bij te dragen! Ook thuis zorg ik voor een veilige leefomgeving. Althans, dat poog ik te doen. Helaas, de dochter vindt deze beveiligingen bijzonder lachwekkend. 6 keer heb ik vandaag het beschermingshoekje aangebracht op de hoek van de salontafel. 6 keer heeft dochterlief het hoekje eraf getrokken.

In ieder geval, voelt u zich onveilig? Geef me maar een seintje. Moeferkoe zorgt voor oe!

Ons vermoeden…

… bleek waar te zijn!

We dachten al een beetje in die richting aangezien  ieder lepeltje dat we in haar mond  staken er bijna volledig afgekloven weer uit kwam. En omdat we onze perforator zo verdacht weinig nodig hadden de laatste tijd. En ook omdat drie spijlen van haar park al aan vernieuwing toe zijn. En ja, omdat onze vingers zo ontzettend pijn deden.

Het is zo ver! Het eerste tandje is doorgebroken!

*de schrijfster van dit blog wijt alle mogelijke overdrijving in deze tekst louter aan emotionaliteit*

Wij zijn echte!

Wij laten ons niet van ons stuk brengen! Door niks of niemand! Niet de kou, niet de sneeuw, niet het ijs, niet de potentiële huurders die ons een halve dag gijzelen en dan niet komen opdagen, …

De teergeliefde, dat is nen echten! Supercool heeft hij zijn dochter afgezet voor haar eerste crèchedag. Verbaasd, gelijk nen echten verbaasden toen dochterlief blij lachend de boel verkende, zat er voor hem niks anders op dan maar naar zijn werk te trekken. 

En ik! Ik ben ook een echte! Zo mottig als ik was op die maandag, ik heb mij niet gegeven. Ook al was de reden mij niet duidelijk voor kreunende darmen en zeezieke maag. Mijzelf kennende kon het heel goed weer eens tussen mijn oren zitten. Ik ben geen nerveus mens, maar ik had zonder die drie immodiums op mijn trouwdag mijn kleed anders nooit proper kunnen houden tot in de kerk. Dus goed mogelijk dat Marie’s eerste crèchedag er voor iets tussen zat ook al vermoedde ik geen problemen. Het kon echter ook mijn angst voor voedselvergiftigingen zijn die weer de kop op stak na het eten van iets wat mijns inziens al ver ver ver overtijd was (ben redelijk paranoia wat eten betreft). In ieder geval, ik heb die dag gespurt (naar de wc), gewerkt (als ik niet op de wc zat), en niet – ik herhaal- NIET naar de crèche gebeld! Wat ben ik toch een echte! 

Maar Marie! Dat is nu eens een echte zeg! Ik ging haar rond half vier halen, madam lag te luieren in de armen van de verzorgster. En ze vond het blijkbaar erg amusant dat ik daar ineens voor haar neus stond. Lachen, ja, maar geen aanstalten om bij mij te komen, neen.  (ik heb het hier over Marie, niet over de verzorgster) En niks dan lof over mijn meisje! Goed geslapen, alles opgegeten, en gespeeld tegen honderd in ‘t uur, of om de verzorgster te citeren: ” gelijk of dat ze hier al jaren over de vloer komt”. En ze leek helemaal niet te snappen waarom al die kindjes huilden.  Ikke content natuurlijk. Thuisgekomen de dochter overvloedig bejubeld, helaas waarschijnlijk ook een beetje te geweldig (want ik ben immers een echte) want een uur na thuiskomst heeft dochterlief er al haar crèchevoer eruitgebonjourt (en niet via de gebruikelijke compacte en hygiënische pamper-weg). Neen, de enige echte weg voor zo’n echte: de kortste weg. (maar ik heb alles opgekuist gelijk een echte).

Ja, wij zijn echte! Maar had iemand anders verwacht? Hé? Ik dacht het al. Ik hoor geen protest. Hà. Jullie zijn blijkbaar ook echten!

Aha! De voornemens!

Jaja, een nieuw jaar, nieuwe voornemens. Zo hoort het. En dit zijn ze:

Dit jaar ga ik:

- geen gehandicapten vervloeken als ik vergeefs op zoek ben naar een parkeerplaats.

- niet meer roepen in het verkeer

- stoppen met Johnny’s pesten door er als eerste vandoor te schieten zodra het licht op groen springt

- ordelijk zijn

- minstens 10 keer mijn auto stofzuigen

- minstens elke week bloggen

- regelmaat in mijn eten brengen

- mijn vuur uitdraaien als ik gedaan heb met koken

- weer een poging doen om geen cartoons te vertellen

- elke dag kijken of er genoeg brood is

- geen verjaardagen vergeten

- win for life winnen

- vaker foto’s laten ontwikkelen

- eindelijk een grote trouwfoto laten maken

- geen puisten uitduwen

- de trap nemen

- de teergeliefde minder den duvel aandoen

- bij alle online games een hogere score hebben dan Sloeriebiene, Elke T-man Lizarazu, Tromboone en Marthos

- minder online games spelen

- mijn planten water geven

- niet meer tegen de tv roepen

- een brave burger zijn

- niet 2/3 van de bovenvernoemde voornemens langer dan 10 dagen volhouden

De jaarsovergang volgens…

The BETTERFOOD compagnie:

“2009 wordt net dat béétje meer!”

het roodborstje:

“Oudejaar werd een knaller!” (*)

Marie:

“Deftig het nieuwe jaar ingerold, maar al meteen een blauwtje gelopen” (**)

(*)  We dachten eerst dat iemand voor de grap een taart-engeltje aan mijn auto had gehangen. Tot we dichterbij kwamen en het dooie beestje zagen hangen…

(**) Jawel! Marie rolt zich spontaan van rug op buik, jammergenoeg ook van tafel  op een stoel, met haar eerste blauwe plek tot gevolg.