Gisteren was het zover: de eerste werkdag (lees: nacht) na 9 maand thuis luie kont zitten en mama’ke spelen. Om 21u werd het startsein gegeven voor alweer een periode van 6×10u nachtdienst.
Een lichte euforie maakte zich van mij meester toen ik de parking van het ziekenhuis opreed. En de leuke verrassingen bleven zich opstapelen. Mijn favoriete parkeerplaats was vrij. Er staat nu een broodautomaat vlak aan mijn kleedkamer. Het keuzeaanbod in het restaurant is nu uitgebreid met pizza en pasta. De sint had 2 speculazen achtergelaten voor mij (ook voor de andere collega’s hoor). Ik werd verwend door mijn lieve nachtcollega met mattetaart, rijsttaart, chocola, letterkoekjes, en boterkoeken. Ik heb ontdekt dat ik volgend jaar mijn eertste dag anciënniteitsverlof krijg. En last but not least: het leek alsof ik nooit weg was geweest. Klik. En mijn systeem stond weer op het nachtritme.
Een mens gaat zich dan wel eens afvragen of het echt allemaal zo positief kan zijn… Neen, tuurlijk niet. Vanavond moet ik verstek geven op een vrijgezellenavond, en gisteren heeft Marie tijdens mijn afwezigheid een succesvolle poging tot snelle voortbeweging ondernomen, en dit vlinderslagsgewijs met wel 7 cm vooruitgang per slag. En ik was er niet bij. En vanmorgen om 11u moest ik dringend naar de wc en was die bezet door de teergeliefde.
Maar nog ben ik niet uit mijn lood geslagen. De teergeliefde toont zich alweer een fantastische papa, en ik ben zo blij dat ik weer kan gaan werken en collega’s pesten. Het leven kan toch schoon zijn…
she’s back! Nu zal ze eindelijk nog eens klagen. Ik hoorde dat eigenlijk wel graag. Het deed mij altijd herinneren wat voor een gelukzak ik was, als studentje.
Goed dat u eerste werkdag een succes was. Hoe kan het ook anders, met al dat lekker eten:)
De eerste dagen weer werken, de eerste dagen weer naar school, … het komt eigenlijk allemaal op hetzelfde neer: na een paar uur ben je het weer gewoon. Veel werkplezier!
Wat een leuk en lekker welkom door je collega’s! Hartverwarmend toch wel.
Blij dat je eerste werknacht al bij al goed is meegevallen. Mij deed het ook wel deugd om opnieuw te gaan werken: voor de extra uitdaging en de sociale contacten.
Mocht je nog eens tijd hebben tussen het werken en mamazijn door: er ligt een stokje op jou te wachten.
awel ja, dat vind ik dus ook, dus ja, het stokje he.