Dit is een waargebeurd verhaal over Hollanders, Spanjaarden en speeksel. En de sint. Van wie ik dacht dat hij mij graag zag.
Het begon gisteravond. De sint was al bij peter en moeke langs geweest, en had er naast een heleboel zoetigheid ook een muzikale rups en een interactieve telefoon achtergelaten voor Marie. Die vlaamse ardennen maken de sint altijd een beetje week van hart, want hier bij ons komt hij nog niet voor ons meisje. In al zijn weekheid had hij zelfs rekening gehouden met de wensen van de mama.
De mama -ik dus- ergert zich al sinds Halloween aan de schreeuwerige reclames voor speelgoed op tv. Waarom moeten die waren altijd aangeprezen worden door een hyperkinetische onverstaanbare Hollandse troela? Waarom klinken ze altijd als: “weisjewasjegowshawta-vetcool!” ? Waarom wil “Nederlands gesproken” eigenlijk zeggen “Hollands ingeroepen”? (en dan heb ik het nog niet over tekenfilms gehad)
De wensen van mama waren dus heel eenvoudig: niets “nederlands gesproken”.
Op de doos van de goedheilige man zijn telefoon stond een sticker: “nederlands gesproken”. Hmmm… Een sint met humor… Ik drukte op de knop met de tekening van de brandweerwagen en de telefoon sprak vlotjes de woorden: el coche de bomberos! Hmmm… een sint met héél veel zin voor humor…
Vandaag klonk dus de hele dag vanuit haar park: uno… dos… très… otto… el coche de bomberos… adios!…
Moeder content! Ik zag mijzelf al de eerste schooldag door de kleuterjuf tegengehouden worden: “Marie spreekt wel érg goed spaans!” En ik dan bescheiden : “ach… dat ging vanzelf…”
Tot deze middag rond drie uur (très).
Ongeveer elk onderdeeltje van de telefoon moet al bekwijld geweest zijn (deze info kan belangrijk zijn voor het plot van mijn verhaal). Tante Biene was op bezoek, had ook al veel spaanse woordjes geleerd, en riep ineens: “huh?! Heb je dat al gehoord?” Ik vlieg daar met drie bavetten naar dat park, want gelijk welk geluid ik uit dat park hoor komen, het heeft altijd met enige vochtige substantie te maken, maar neen, tante Biene drukt op de knop met de brandweerwagen en de telefoon zegt ” de brandweerwagen”.
Toen de papa thuiskwam -die ook zeer van zijn sokken geblazen was met het nieuws- hebben we ongeveer alle toetsencombinaties geprobeerd, maar het ding is niet meer in het spaans te krijgen. Nu rest ons niks meer dan te zeggen: hmmm… Een sint met bijzonder veel humor! (dwz. het is nog te vroeg om de truc met de val uit het park uit te proberen, en zelf beginnen kwijlen over de telefoon gaat ons net iets te ver)
Ik hoop dat binnen twee jaar de kleuterjuf mij niet terugroept om te vragen of ‘Marie’s papa toevallig genen ollander is?’ Lieve sint, ik maak mijn grapjes liever zelf!
De mijne spelen schooltje met de knuffels en dan blijken beide juffen ineens iets te praten wat verdacht veel op het hollands lijkt. Besmet geraken ze hoe dan ook, je kan er echt niks aan doen…
Ik snap niet waarom speelgoed niet “Nederlands gesproken” mag zijn. Bang dat je kind Nederlands gaat praten? Wij zijn opgegroeid met Nederlandse TV (ha ja, Wedden dat en al!) en ik spreek zeker geen Nederlands. Enfin, Janne vindt het de max, en ik dus ook. Al is Spaans zeker ook wijs.
Te veel zeveren leidt tot Hollandse toestanden. De Kerstman brengt straks wel een haardroger.
Inderdaad het raarste fenomeen dat ik al meegemaakt heb, een telefoon die na het krijgen van vele complimenten omschakeld van taal en daardoor vooral ergernis teweeg brengt. Moet zeggen het is altijd weer een belevenis om bij mijn zus op bezoek te gaan.