Doe er mij maar nog één!

Content! Content! Niet te doen! Zooo content! Ben weer aan het werk sinds twee dagen en het is alsof ik nooit ben weggeweest. (voor mij dan toch, voor de collega’s zal het wel weer even wennen zijn vrees ik).

Veel mensen vonden het stom, zo nog net die laatste dagen van het jaar moeten gaan werken. Ikzelf heb er nauwelijks bij stilgestaan. Ik heb geen dagen afgeteld, geen streepjes op de muur gezet. Ineens was hij er gewoon, die dag waarop ik weer om 6u op moest en mij weer rot moest haasten om nog op tijd te komen. En ik heb het gevoel dat ik het jaar goed kan eindigen.

En wat voor een jaar is het geweest! Twee maand gewerkt, drie maand en 8 dagen (grrrr…. 8 dagen!!!) chagrijnig zwanger zitten wezen, een viertal uurtjes liggen bevallen, en dan 6 maand luie taart geweest en leute gehad met onze luxe-dochter. Een huisje gebouwd (bijna af), autootje gekocht (bijna geleverd), blogje gestart (bijna op sterven na dood, maar vandaag net op tijd gereanimeerd). Wat een top-jaar!

Dus wat ik mijzelf wens voor het nieuwe jaar : dat we er nog zo één mogen beleven. En weet je wat? Geef iedereen er maar één! Tournée générale!

Er zijn zo van die dagen…

U kent dat wel, zo van die dagen… Het zijn geen slechte dagen, maar heel eigenlijk heel gewone dagen. Dagen waar genoeg verstrooidheid in zit voor een heel seizoen…

Dagen waarin je denkt : ” goh, ik ben nu toch bezig… ik zal vaneestekeer het lavabooke mee stofzuigen” (wie doet dat nu?) en je per ongeluk een halve rol wc-papier mee opzuigt, waardoor je laatste stofzuigerzak meteen voor driekwart vol zit.

Dagen waarin je een doos spaghetti bovenaan openmaakt en dan de doos omdraait en je ineens beseft dat je de onderkant ook al hebt opengemaakt. Waarop je dadelijk in de living verslag uitbrengt van je verstrooidheid, je weer naar de keuken rept, alweer compleet vergeten wat je net hebt gedaan  en zoals gewoonlijk alle spaghettistokjes zorgvuldig op gelijke hoogte in de doos duwt. Het volgende ogenblik zit je dan op je knieën op de keukenvloer de ingewikkelde spaghetticonstructie te bewonderen om ze dan micado-gewijs ze in een andere doos te steken.

Dagen dat je je bezoek net niet buitensteekt omdat je naar K&G moet. Daar aangekomen merkt dat alles daar potdicht en stikdonker is. Je alle papiertjes en agenda’s en boekjes begint te doorzoeken waar datum en uur op vermeld staan en je steeds meer overtuigd bent dat zíj fout zijn en niet jijzelf, tot  je uiteindelijk één papiertje vindt waarop de dag van morgen aangekruist ziet staan.

Dagen dat de elektriciteit uitvalt de batterij van je gsm plat is en je buurvrouw komt zeggen dat je best een paar emmers water vult want dat ze het water gaan afsluiten. Dit uiteindelijk niet gebeurd, maar je al veel te veel water hebt verspild om te kijken of het water nu al afgesloten is, en je je emmers voor niks blijkt gevuld te hebben.

Dagen waarop je niet uit je pyama geraakt, alhoewel je vermoed dat de postbode een pakketje zal komen afleveren. Op een bepaald moment gaat dan inderdaad de bel, en is het de postbode is met een pakketje. Je schiet je in je kleren wijl je denkt :  ‘the postman always rings twice’ en je gedachte nog niet afgekoeld is of er word weer gebeld. Je trekt nog je t-shirt naar beneden en opent de deur voor een puffende (2 trappen hoog) doch grinnikende postbode en je pakketje in ontvangst neemt.

Dagen waarop je in je haast snel nog verse kleren en een sportbh in je sportzak propt, om op de badminton te merken dat die sportbh eigenlijk je veel te grote borstvoedingsbh blijkt. En uiteindelijk speel je op een of andere manier veel beter dan anders.

Ik zeg het… het zijn geen slechte dagen… ik heb er net een paar gehad… maar het is efkes genoeg geweest.

De wereld van Marie, gravity en graffiti

Gisteren pas (of al?) een halve kaars oud geworden, maar al een tijdje druk bezig met haar nieuwe job als fulltime freelance onderzoekster. En ik mag meewerken aan haar onderzoeken. Onbezoldigd.

Een echte vrouw zijnde, is ze bezig met drieduizend onderzoeken tergelijkertijd. Even een lijstje:

- Fysica : Het effect van de zwaartekracht, hoe een voorwerp beweegt in zijn val, het impact op de bodem en het impact op het voorwerp.

- Chemie : zuren en basen (onderzoek is bijna rond, dwz: ze geeft zelden nog een beetje melk terug), effecten van enzymen(speeksel) op papier (alle papier maar vooral kortingsbonnen voor pampers)

- Materiaalkunde : slijtage van textiel bij trekken, wrijven, krabben en vochtinbrenging. Stevigheidstesten op brilmonturen en oorbellen en oorlellen.

- Elektronica : specialisatie in sneltoetsen op pc (met Marie op schoot doet men veel ontdekkingen) en bij eigen telefoon (is al 4 keer gewisseld van spaans naar nederlands en terug en ik weet nog steeds niet hoe ze het doet). Verder heeft ze zeker nog onderzoeken in petto met het bakske van den tv, want de interesse ervoor is zeer groot.

- Psychologie : vooral de conditionering (waarbij zij in de rol kruipt van Pavlov en ik de rol de hond krijg toebedeeld).

- Audiologie, logopedie : verschillende technieken en hun bereikbaarheid in toonhoogte en decibels

- Kunst : experimentele kunst, abstracte kunst, vooral met voedingswaren, bodypaint met patatjes en het effect op de toeschouwer (ik).

- Fysiologie :  hoe ver kan een teen in een mond (op voorwaarde dat de eigenaar van de teen ook de eigenaar van de mond is). Evenwichtsoefeningen (haar record zelfstandig poepzitten moet nu op zo’n 18 minuten staan)

Dit was een opsomming van de voornaamste onderzoeken. Let wel: mijn hulp is beperkt. Haar voorwerpen moet ze zelf bijeenrapen, wat ze ook doet op haar eigenste salamanderachtige manier, en ik moet zeggen, het gaat goed vooruit. Mijn vloer is nog nooit zo proper geweest.

Voorstellen voor nieuwe onderzoeken mogen altijd binnengebracht worden.

Schuursponsjes

Ik moet mij hier nog haasten om er iets over te schrijven, want binnen een een kleine 2 maand zijn wij de trotse eigenaars van een echte afwasmasjien.  Dus nu nog even een snelle klaagzang over schuursponsjes.

De teergeliefde is er één, en ik heb al kameraden die er ook bleken te zijn: absolute fans van schuursponsjes. Mochten ze kunnen, ze zouden er zelfs hun haren mee kammen. Helaas hebben ze hier ten huize moeferkoe al voor menigeen discussie gezorgd.

Ik ben de afwasser van dienst, laat daar geen twijfel over bestaan. En hij is de vaatstapelaar. Elk zijn talent, nietwaar? Maar af en toe, rolt de teergeliefde de mouwen op en kiest hij voor het ruime sop. En dan, lieve lezer, krijg ik het warm en koud tegelijk. Als ik hem zo bezig zie mijn plastieken potten vanbinnen te verminken met de groene kant van een schuursponsje, breekt het zweet mij uit.

Wat is dat met mannen en schuursponsjes? Ik was af met een schotelvod, en de eerste afdroger die vaat terug gooit omdat het niet proper is, moet nog geboren worden geloof ik. En een schuursponsje is een hulpmiddel bij hoge nood (ja, over mijn kwaliteiten als keukenprinses zullen we het een andere keer hebben).

Gisteravond is er een eind gekomen aan deze al jaren lopende discussie. Ik heb voorgesteld om zijn auto er mee kuisen. Mocht niet. Was naar het schijnt niet hetzelfde. De teergeliefde heeft niet toegegeven, wel opgegeven. Laat ons dus zeggen dat we in een periode van  staakt-het-vuren zitten. Ik was verder af met mijn voddeken, en we wachten samen op de verhuis en de afwasmasjien, en leven nog lang en gelukkig (en ik bereid de teergeliefde al voor op hoe hij het bestek met het handvat beneden in de afwasmasjien zal moeten steken).

Overleefd

Gisteren was het zover: de eerste werkdag (lees: nacht) na 9 maand thuis luie kont zitten en mama’ke spelen. Om 21u werd het startsein gegeven voor alweer een periode van 6×10u nachtdienst.

Een lichte euforie maakte zich van mij meester toen ik de parking van het ziekenhuis opreed. En de leuke verrassingen bleven zich opstapelen. Mijn favoriete parkeerplaats was vrij. Er staat nu een broodautomaat vlak aan mijn kleedkamer. Het keuzeaanbod in het restaurant is nu uitgebreid met pizza en pasta. De sint had 2 speculazen achtergelaten voor mij (ook voor de andere collega’s hoor). Ik werd verwend door mijn lieve nachtcollega met mattetaart, rijsttaart, chocola, letterkoekjes, en boterkoeken. Ik heb ontdekt dat ik volgend jaar mijn eertste dag anciënniteitsverlof krijg.  En last but not least: het leek alsof ik nooit weg was geweest. Klik. En mijn systeem stond weer op het nachtritme.

Een mens gaat zich dan wel eens afvragen of het echt allemaal zo positief kan zijn… Neen, tuurlijk niet. Vanavond moet ik verstek geven op een vrijgezellenavond, en gisteren heeft Marie tijdens mijn afwezigheid een succesvolle poging tot snelle voortbeweging ondernomen, en dit vlinderslagsgewijs met wel 7 cm vooruitgang per slag. En ik was er niet bij. En vanmorgen om 11u moest ik dringend naar de wc en was die bezet door de teergeliefde.

Maar nog ben ik niet uit mijn lood geslagen. De teergeliefde toont zich alweer een fantastische papa, en ik ben zo blij dat ik weer kan gaan werken en collega’s pesten. Het leven kan toch schoon zijn…

De sint zag mij graag

Dit is een waargebeurd verhaal over Hollanders, Spanjaarden en speeksel. En de sint. Van wie ik dacht dat hij mij graag zag.

Het begon gisteravond. De sint was al bij peter en moeke langs geweest, en had er naast een heleboel zoetigheid ook een muzikale rups en een interactieve telefoon achtergelaten voor Marie. Die vlaamse ardennen maken de sint altijd een beetje week van hart, want hier bij ons komt hij nog niet voor ons meisje. In al zijn weekheid had hij zelfs rekening gehouden met de wensen van de mama.

De mama -ik dus- ergert zich al sinds Halloween aan de schreeuwerige reclames voor speelgoed op tv. Waarom moeten die waren altijd aangeprezen worden door een hyperkinetische onverstaanbare Hollandse troela? Waarom klinken ze altijd als: “weisjewasjegowshawta-vetcool!” ? Waarom wil “Nederlands gesproken” eigenlijk zeggen “Hollands ingeroepen”? (en dan heb ik het nog niet over tekenfilms gehad)

De wensen van mama waren dus heel eenvoudig: niets “nederlands gesproken”.

Op de doos van de goedheilige man zijn telefoon stond een sticker: “nederlands gesproken”. Hmmm… Een sint met humor… Ik drukte op de knop met de tekening van de brandweerwagen en de telefoon sprak vlotjes de woorden: el coche de bomberos! Hmmm… een sint met héél veel zin voor humor…

Vandaag klonk dus de hele dag vanuit haar park: uno… dos… très… otto… el coche de bomberos… adios!…

Moeder content! Ik zag mijzelf al de eerste schooldag door de kleuterjuf tegengehouden worden: “Marie spreekt wel érg goed spaans!” En ik dan bescheiden : “ach… dat ging vanzelf…”

Tot deze middag rond drie uur (très).

Ongeveer elk onderdeeltje van de telefoon moet al bekwijld geweest zijn (deze info kan belangrijk zijn voor het plot van mijn verhaal). Tante Biene was op bezoek, had ook al veel spaanse woordjes geleerd, en riep ineens: “huh?! Heb je dat al gehoord?” Ik vlieg daar met drie bavetten naar dat park, want gelijk welk geluid ik uit dat park hoor komen, het heeft altijd met enige vochtige substantie te maken, maar neen, tante Biene drukt op de knop met de brandweerwagen en de telefoon zegt ” de brandweerwagen”.

Toen de papa thuiskwam -die ook zeer van zijn sokken geblazen was met het nieuws- hebben we ongeveer alle toetsencombinaties geprobeerd, maar het ding is niet meer in het spaans te krijgen. Nu rest ons niks meer dan te zeggen: hmmm… Een sint met bijzonder veel humor! (dwz. het is nog te vroeg om de truc met de val uit het park uit te proberen, en zelf beginnen kwijlen over de telefoon gaat ons net iets te ver)

Ik hoop dat binnen twee jaar de kleuterjuf mij niet terugroept om te vragen of ‘Marie’s papa toevallig genen ollander is?’ Lieve sint, ik maak mijn grapjes liever zelf!

Iets zeer logisch en zeer intelligent

Het waren er eigenlijk twee. Het eerste was mijn techniek om De kolonisten van Catan te winnen. Dit weekend in de Ardennen heb ik mijn theorie kunnen uitproberen. De basis van mijn theorie is zeer logisch en zeer intelligent. Maar jammergenoeg zonder resultaat.

Ik hoor u al komen… Hoe de theorie nu eigenlijk ineen zit? Neen, dat kan ik niet vertellen aangezien dit weekend heeft aangetoond dat hij nog aan verfijning toe is. (want ik ben ongeveer verloren). Ik moet dus binnenkort alles eens gaan uitschrijven en zoeken waar het probleem zit.

De tweede waren mijn sleutels van het werk. Toen ik in februari met zwangerschapsverlof ging, wist ik eerst niet goed wat gedaan met mijn sleutels. Ik ken mijzelf vrij goed, en de kans dat ik die sleutels na bijna 10 maand afwezigheid spontaan weer ging kunnen bovenhalen was bijzonder klein wegens een groot sloddervosgehalte. Dus toen had ik er iets zeer logisch en zeer intelligent op gevonden.

Twee maand geleden begon het mij te dagen dat ik geen flauw benul had waar ik mijn werksleutels ergens gelaten had. Ik wist enkel dat het op een zeer logische en zeer intelligente plaats moest zijn. Dus een collega ingeschakeld om de afdeling af te zoeken en iedereen zijn vakje eens ondersteboven te keren. Geen resultaat. Eén maand geleden mijn kasten hier thuis eens ondersteboven gekeerd maar nog steeds geen sleutels te vinden.

Ik begon een beetje nerveus te worden, want op onze afdeling kan je zonder sleutels weinig doen, en vrijdag is het al werkendag… Gelukkig, gisteren is er een lichtje gaan branden. Dus ben ik daarnet op het werk eens in mijn locker gaan kijken! En wat zag ik daar? Een vers kostuum, een verse zakdoek in de ene zak, en mijn sleutels in de andere zak! Dat vond ik werkelijk zeer logisch en zeer intelligent gedaan van mijzelf!

Ik snap langs geen kanten waar het altijd fout loopt!