De duivel bleek een vrouw te zijn! En ze waren met drie!En ze hadden honger!

Dit bloedstollende maar waargebeurde verhaal wordt de wereld ingestuurd om andere baby’s voor groot onheil te behoeden! Het werd bijeengeschreeuwd door Marie D. (die verder anoniem wenst te blijven) en vertaald en gepubliceerd door Moeferkoe B. (die haar tranen niet kon bedwingen tijdens het optekenen van deze reeks vreselijke gebeurtenissen, enig schuldgevoel speelt haar misschien ook wel parten…).

Deze morgen werd ik nietsvermoedend wakker, ik had wel al snel door dat we op uitstap gingen want tante kwam langs en haar vest was nog niet goed uit, of ze deed ze alweer aan, en ik werd in de maxi-cosi gelegd. We reden met ons drieën met de auto naar een , als je het mij vraagt, een achtergestelde buurt, en parkeerden op een plein. Daar gingen we een soort grot binnen, ik was al een beetje op mijn ongemak. Toen we in een zaal terecht kwamen deed mijn mama mijn kleren uit, ik lag daar helemaal in mijn blote kleren en mijn mama deed een beetje nerveus. Mijn tante was terug naar huis om iets te halen want mijn mama was weeral ne keer iets vergeten. Tsss…

Maar om voort te vertellen, ik werd daar ineens op een harde houten plank gelegd en helemaal uitgerokken. En dan spraken ze de drie demonische cijfers 57,4 uit en becomplementeerden mij omdat ik niet huilde! T zal wel, ik was sprakeloos van angst! Daarna werd ik – nog altijd in mijn blote kleren- in een zwevende schaal gelegd, en zei mijn mama dat ik goed gevuld was. Die madam moest daar mee lachen . Ik was verstijfd van angst, want die wilden mij daar blijkbaar opeten! En de kooktemperatuur was blijkbaar 5240 kilo! Natuurlijk hield ik mij stil, dan zouden ze me misschien vergeten… maar neen hoor, Ik mocht mijn pamper weer aan en moest dan met mijn mama bij nog een andere mevrouw en daar bespraken ze mijn voedingsschema. Ooh help! blijkbaar zit ik goed op schema! Ik zei niks maar heb dan beslist dat ik ga stoppen met eten want in magere botjes hebben ze hopelijk minder zin.

Het leek alsof ze mijn gedachten konden raden want we moesten toen bij nog een andere mevrouw. Dat was nog de meest sadistische. Eerst was ze gelijk wel vriendelijk, maar dan haalde ze ineens potjes en scherpe dingetjes boven, en toen was ineens mijn tante daar met ook nog een potje… Die gingen mij dus hormonen opspuiten! Mijn mama zei dat dat toch niet zonder risico was, maar ze zei er niks op, mijn mama had precies iets verkeerd gezegd… Die witte madam zei dan dat ik wel heel flink bleef liggen. Tja, wat moest ik dan doen? Mijn benen lieten het afweten van de schrik en weglopen is in mijn geval niet bepaald een optie.

Ineens pakte mijn mama, die ik nog zo vertrouwde, mijn been vast, en die satanistische heks stampte daar een ijzeren steekwapen in… kijk ik ben genen bleiter… maar toen kon ik het niet meer houden… die pijn… nog erger dan bevallen… Die vuile poliormonen! Toen ik dacht dat het gedaan was, en ik wat kalmeerde, hadden ze mij nog het meest liggen! Hup, staken ze daar in mijn ander been niet ook zo’n ding! Pneumokokkels! Ik was er echt niet goed van!

Ik zag dat mijn mama spijt had, ze pakte mij direct op haar schoot, en ik heb haar mij maar laten troosten. Ik zal het haar vergeven, als ze mij nooit meer meeneemt naar dat hellegat! Want die drie duivelinnen daar, die vertrouw ik voor geen haar!