Er zijn feesten, leuke feesten, vree wijze feesten, en trouwfeesten. Het trouwen staat tegenwoordig serieus ter discussie, maar gelukkig belet dat de mensen niet om op een trouwfeest zich toch weer volledig te geven. Dit weekend hebben we weer zo’n prachtexemplaar gehad. Een trouwfeest zoals een trouwfeest moet zijn. Met alle klassiekers.
Als het op dansen aankomt heb ik de elegantie van een halfautomatisch machinegeweer, maar die klassiekers doe ik bijna altijd mee! Een overzicht van dit zaterdag:
De hucklebuck: Favoriet! Supergemakkelijk, er zijn er altijd die het slechter kunnen dus de kans op totale afgang is quasi nihil!
De scottish: Geen idee of het juist geschreven is, maar wij noemen het zo. Duurde ongeveer een half liedje tegen dat wij het weer onder de knie hadden. Maar ik trapte altijd op de voeten van die voor en achter mij.
In Zaïre: Heb ik dit weekend voor de eerste keer gekunnen, supersimpel, ik was er misschien gewoon nog niet klaar voor op alle vorige trouwfeesten… De indianendans heb ik geweigerd mee te doen wegens een afkeer voor kinderliedjes die door kinderen worden gezongen.
De marie-louise: overgeslagen gezien mijn nog steeds onderontwikkelde buikspieren en een witte broek en flashbacks van vroeger marie-louises (mijn broer heeft er nog nachtmerries van, maar gelukkig heeft hij wel weer zijn oorspronkelijke vorm teruggekregen)
De kabouterdans: Ook één van mijn favorieten want hier is elegantie langs geen kanten aangewezen
De sirtaki: De eerste sirtaki was minder plezant aangezien ik geklemd zat tussen twee kanjers van zweetoksels. Het was niet gemakkelijk om bij bewustzijn te blijven… De tweede sirtaki was fantastisch, stond in de middelste kring en heb op geen andere voeten dan de mijne getrapt.
Les lacs du Connemara: Struikelblok op ieder trouwfeest. Hier beheers ik nog steeds niet de juiste techniek. Ik deed alweer superenthousiast mee, maar mijn enthousiasme werd weer maar eens gekelderd door een oprollend serviette. Ik moet nog veel oefenen op de draaibeweging ofwel ben ik gewoon niet slim genoeg voor deze dans.
De vogelkesdans (ik mag niet meer eendjesdans zeggen van mijn zus…): Saai, moordend voor de dijen, kinderachtig, maar ik heb toch maar weer vollenbak meegedaan.
Jumpen: De nieuwe klassieker! Heb ik echter moeten overlaten aan de teergeliefde (echt jammer dat daar geen beelden van bestaan, maar op vraag doet hij het nog wel eens voor… 
) want mijn boezem kon het niet meer aan…
Oneindig lang geleden (= een goed half jaar) dat we ons nog eens zo hebben kunnen geven. Elke en Maarten, nog es dikke proficiat en goede reis hé!
En de Bamba?
En macarena dan?
Waren aanwezig. Waarschijnlijk een zwak moment van ons moeferkoe…