Dat is misschien het aller-allerliefste wat ik doe: plagen. Ik kan uren intens genieten van de voorbereiding die sommige grapjes vragen, of scenario’s uitdenken in mijn hoofd. Zelfs al voer ik het grapje uiteindelijk niet uit, de lol pakken ze mij niet meer af!
Het is een echte familietraditie. Wij zijn zo opgevoed. Continu mekaar den duvel aandoen, mekaar vanalles wijsmaken, loeren draaien, en dan mekaar gigantisch uitlachen. Allemaal zorgvuldig geleerd van onze ouders en zij van hun ouders.
En we vertellen er ook zo graag over, wie wie wat heeft wijsgemaakt, wie bij wie wat heeft uitgestoken, … Ik denk dat de helft van onze conversaties daarover gaan. Als mijn pepe vertelt over zijn kwajongensstreken van vroeger rollen de tranen over zijn wangen van het lachen, mijn meme kan in een paar woorden mijn pepe op zijn paard zetten. Mijn andere grootouders kunnen verschrikkelijk klagen, maar als er niemand bij is, plaagt de ene de andere door met een tweede afstandsbediening de ander zijn gezap ongedaan te maken. Mijn mama laat mijn papa naar een fotowinkel lopen om een sleutel te laten bijmaken, mijn papa hangt een strop klaar in zijn werkplaats als het mijn mama weer eens teveel wordt met de klanten in de winkel,…
Het kan niet anders dan in ons bloed zitten, we kunnen het niet laten. Gelukkig kiezen we danook een partner die er goed tegen kan. Bijzonder goed in mijn geval. Bij ons thuis is er altijd veel gelachen, en ik heb altijd gehoopt dat ik ooit het geluk zou hebben van zelf ook een gezin te hebben waar dit mogelijk zou zijn. Want plagen is liefde vragen. Zeker weten! Om te mogen plagen moet je je veilig voelen. We doen het alleen bij mensen die we graag hebben en waar we ons goed bij voelen. Ooh, wat heb ik geluk dat ik zo goed terecht gekomen ben!
Nu hou ik erover op, ik moet nog water in Dimitri’s schoenen gaan gieten, gniffel gniffel… 
Goed dat ik je blog nog af en toe eens lees… Je vraagt dus altijd om liefde?! Nooit genoeg gehad? Kom je tekort?! Je mag dat ook gewoon zeggen hoor!
Lieve Dimitri, er zijn zo van die zaken waar een mens nooit genoeg van krijgt, en jij bent daar één van…
Dat van de strop, wist ik niet!
Eergisteren kwam mijn papa met een karton naar de atelier, zo een karton voor eiers in te leggen, want “met al dat gekakel hier zou het eens kunnen dat het er veel zijn”
@Fred: Hihi, dat van die strop was toen mama er eens mee dreigde zich te zullen ophangen als er nog veel ambetante klanten langskwamen. Toen heeft papa een strop klaargehangen.