Het leven zit vol verrassingen
Gisteren een leuke tip gekregen van de schoonbroer:
Hij had ook de link doorgestuurd gekregen met die spraaktechnologie.
Blijkbaar zeer handig om de kleuters braaf te houden: De vrouw in het scherm zegt luidop de zin die je hebt ingegeven. Dus heeft hij de zin: “Quinten moet braaf zijn” ingetikt, de nietsvermoedende zoon op schoot genomen… en wat was dat verschieten toen die vrouw in de computer zei dat hij braaf moet zijn!
Eentje om te onthouden dus!
Véronique De Cock staat een paar weken na haar bevalling in de p-magazine, Wendy Van Wanten staat na een paar weken al terug op het podium alsof er niks gebeurd is… Mijn doelstelling voor binnen een paar weken?
GEWOON WEER IN MIJN KLEREN KUNNEN !!!
Het werd tijd om de confrontatie aan te gaan en de ravage op te meten. Ik was natuurlijk op het ergste voorbereid…
deel 1: de spiegel. Jawadde dadde. 5 uur na een bevalling zag ik er nog 6 maand zwanger uit! Maar Wat leuk was de verrassing: iedere dag gaat er gewoon een maand af! (tenzij ik mij neerzet, mijn buikkwab liegt helaas niet… maar allez)
deel 2: de weegschaal. Best ’s morgens wegen zeggen ze dus om 5u opgestaan, proberen naar de wc gaan gelijk ik nog nooit naar de wc gegaan ben -is natuurlijk niet gelukt-, kleren uit, adem inhouden… Oef, het viel al bij al wel mee… Maar wel werk aan de winkel. Geen snoep meer en veel water drinken en veel bewegen.
deel 3: de kleerkast. Een echte tegenvaller. Ik wist niet dat mijn kleren zo smal waren want ik hou niet van aansluitend. Het is echt zoeken naar iets waar ik in kan. De onderste helft van mijn lijf, dat moet binnenkort wel lukken, maar de bovenste helft! Als dat maar nog goed komt. Het komt er dus infeite op neer dat ik maar een dag of drie mijn knieën heb kunnen zien vanuit stand, ineens waren ze weer weg door een boezem die het lijf wou domineren.
Wordt vervolgd… binnen een paar weken… maar niet in p-magazine of op een podium.
Ben hier nu al 20 minuten aan het schrijven en weer aan het wissen en weer schrijven en weer wissen… De waarheid is eigenlijk dat ik al zes dagen sprakeloos ben.
Het kan goed gaan, en het kan zeer goed gaan, maar gelijk het nu bij ons gaat… dat grenst aan het onwaarschijnlijke. Ligt daar nu in dat park een zo’n perfect klein meisje… ik kan er niet van over…
Ik vrees dat ik nog een hele tijd sprakeloos zal blijven… Gelukkig hebben we bijzonder veelzeggende foto’s van ons kleine meisje.
Iedereen trouwens SUPERBEDANKT voor alle mooie wensen, echt leuk om te lezen.
MARIE, om 14u50 op 17/06/08, met het ene oogje dicht, het andere open kwam je even kijken hoe het er buiten moeder’s schoot aan toeging. Na mama’s en papa’s aanblik was je direct overtuigd te blijven… Papa is nu niet langer de beste meer, dat ben jij nu! Marie, we zijn trots op jou!
Groetjes,
Papa
Vergeet Egidius!
Als het een meisje wordt, zal het prinses Diana heten, als het een jongetje wordt, heet het prins Filip.
Die mensen kunnen onze steun immers wel gebruiken, zoals ze hele dagen achtervolgd worden door die riooljournalisten. Die britten denken dat R.I.P. Rest In Publicity wil zeggen. Dat ze dat mens eens haar rust gunnen, hoeveel jaar is ze niet al dood? En Prins Filip, den duts, zich nooit mogen verdedigen. Volgens mij is het niet de prins die een slecht contact heeft met de pers, maar omgekeerd.
En onze auto heet voortaan Air Force One. Want net als in het verkeer is het ook voor Amerika belangrijk om de juiste keuzes te maken. Benieuwd welke koers deze binnenkort gaan volgen…
Een naam voor ons huis in aanbouw? Taj Mahal! Want die is aan het verkleuren door de vervuiling. Het zal een geruststelling zijn ginder, te weten dat als hun witte stulpje daar geen volk meer trekt, ze een back-up hebben in België.
Wie steunt mee?
Kreeg dit filmpje doorgestuurd. De herkenning was zo groot dat ik compleet van mijn stokken was geblazen. Dat ben ik!!! Helemaal hoe ik me voelde tot week 40. Alleen bleek er bij mij achter het hoekje ineens nog zo’n plateau te staan…
- de ongeborene uitroken
- de ongeborene lokken met snoep en speelgoed
- jaloezie opwekken bij de ongeborene door met andere baby’s te spelen
- mij eens goed bezatten, complètement canard
- in hongerstaking gaan
- op reis gaan
- de ongeborene chanteren door baby-uitzet weer op te bergen
- terug mijn pil beginnen nemen
- mij verontschuldigen voor alle gemene dingen dat ik het kind al naar het ongeboren hoofd gesmeten heb
Hoor ik daarnet een man een plaat aanvragen op de radio voor zijn vrouw die gisteren bevallen is! Grrrrrr…. Bandieten!!!
En nu weer tijd voor peptalk…
Voilà, alweer véél beter!
Ik denk dat we hier te maken hebben met een moederskindje van de ergste soort. De nageltjes vastgeklauwd in de baarmoederwand en niet willen loslaten. Het initiatief voor de geboorte zal uit een andere hoek moeten komen. Ik ben mijn geloof in het woord ‘vanzelf’ vannacht verloren (ongemerkt, want ben erin geslaagd maar liefst 9! uur achtereen te slapen, ik juich normaalgezien al bij 5 uur…). Waarschijnlijk zal hier iemand een inleiding zal krijgen gelijk die nog nooit een inleiding gekregen heeft…
Sinds week 38 was ik er rotsvast van overtuigd dat alles probleemloos zou verlopen. Maar met het wachten begin ik daar nu aan te twijfelen. Dan vraag ik me af hoeveel baby’s er dood worden geboren, of er nog vrouwen sterven in het kraambed, dan denk ik dat het kindje veel teveel ledematen zal hebben (want het kan toch niet altijd in Azië zijn dat gebeurt),…
Tijd voor wat peptalk dus.
-Wat een geluk dat we gezond zijn!
-Wow, ze doen goed voort met den bouw!
-Proficiat met je verjaardag, schoonzus!
-Aan alle studenten: veel succes! Ik ga er eerder vanaf zijn dan jullie!
-Wat goed dat het geen hittegolf is.
-Ons opvangprobleem eind december wordt kleiner en kleiner! Wie weet ga ik dit jaar nog werken?
-Hoor eens hoe luid ik de radio kan zetten!!!
Voilà! Voel me alweer een heel stuk beter!
Deze barre economische tijden laten niemand los. Toch zijn er vergeten groepen, die, meer nog dan anderen, baat hebben bij een interventie van hogerhand. Wij vonden iemand bereid om uit de anonimiteit te treden en voor ons te getuigen over haar precaire situatie.
Het openhartig gesprek met Moeferkoe (27) gaf ons meer inzicht in de kern van de problematiek. Moeferkoe :” Ik ben een rechtstreeks slachtoffer van de slabbakkende belgische economische situatie. Iedereen heeft het continu over de daling van de koopkracht, maar waar het voor ons echt om gaat is de daling van de KINDERKOOPKRACHT! Na negen maanden geduldig sparen bleken wij maandag laatstleden nog steeds niet in staat een kind te kopen. Onze spruit had al bij ons moeten zijn, maar de stijging van de voedselprijzen en de situatie op de Spaanse wegen heeft ons probleem nog verergerd. Mijn boekhouder heeft wel een verklaring, maar kan ons in wezen niet helpen. En wat kunnen wij doen? Staken is geen optie voor iemand die al meer dan drie maand thuis zit. Een stiptheidsactie had een vinger op de wonde kunnen leggen, maar daarvoor zijn we rijkelijk overtijd. Nu stellen wij al onze hoop op het water van een dijkbreuk”.
De redactie dankt Moeferkoe voor deze emotionele getuigenis.
Rechtzetting: Moeferkoe zegt in het artikel dat ze al haar hoop op ‘het water van een dijkbreuk‘ stelt. Dit moet natuurlijk ‘een dijk van een waterbreuk‘ zijn. De redactie verontschuldigt zich voor deze fout.
De aandachtige lezer sprak: