Gisteren heel precies om 16u45 is het mij bekropen. ‘t Is niet dat er iets gebeurd is of zo… ik snap het zelf niet zo goed. Iedereen die mij er al om vroeg kreeg steevast een “zijde zot? ‘t Is nog kweenie oelang!” als antwoord. Maar gisteren begon het te broeien, en nu net 3 minuten geleden is het gebeurd! Vraag het mij maar! Ik zal antwoorden: Ja ! Mijn valieske staat klaar !
Allez, het is geen valies, het is een zak. En er zit niet zoveel in. Alleen het hoogst noodzakelijke. Juist genoeg om de echtgenoot gerust te stellen (ben geen inpakgenie, ben eerder voor “hoe minder sleuren hoe beter”).
Vreemd hoe ineens dat gevoel zo kan veranderen.
Ik had het erover met Elke (bekijkt de wereld filosofisch), en haar verklaring was dat het wel moet zijn aangezien “ons Wendy van ons Franske” is bevallen. Zodus op naar de volgende bevalling”.
Ik had het erover met mijn mama (bekijkt de wereld heel nuchter) en die zei:” Jaja, ik had het je al gezegd hé, bereid je maar voor!”
Ik had het erover met mijn papa (bekijkt de wereld eerder natuurwetenschappelijk) en die zag het meteen: “Jaja, de natuur is sterk, bij ons thuis (op de boerderij) zag je dat ook goed: de zeugen die stro in een hoek begonnen te slepen voor een nest werden best zo snel mogelijk in een kot apart gezet. Dan duurt het meestal nie lang meer. ” (dank u papa, Dimitri is al een kot aan het zoeken…)
Ik zoek naarstig verder naar een uitleg waar ik mij wel in kan vinden…
