AAaargh!!! Een muggebeet op mijn handpalm!!!
Er zijn zo van die dagen dat het allemaal tegenslaat!!! Grrr…. krab… slaat… Grrrr….
(mmm… mijn hand ruikt wel lekker…)
Grrr…. krab… slaat… Grrrr….
Archief voor mei 2008
Mijn reukorgaan speelt mij parten. Als maaaaanden. Ik heb altijd al een fijne neus gehad -figuurlijk natuurlijk- met als gevolg als kind doodsbang voor zure melk en andere onaangename geuren, maar evengoed een grote voorliefde voor de geur van onweer in de zomer, vers gemaaid gras e.d.
Maar nu loopt het de spuigaten uit -ook figuurlijk, enkel in de winter ook letterlijk- de geuren stalken me zo erg dat ze me zelfs uit mijn slaap houden. Ik voel me als Jean-Baptiste Grenouille in de 21ste eeuw (zonder zijn slechte kantjes uiteraard). Overdag ruik ik de reclameblaadjes (bah!), koffie (mmm…), mensen die koffie gedronken hebben (bah!), rode wijn (bah!), uitlaatgassen (bah!), meststoffen (bah!), lui zweet (bah, bah!), zweetvoeten (bah!), vuilbakken (bah!), enzovoort… s’ Avonds ruik ik sigaretten (bah!), alcohol (bah!), mensen die salami gegeten hebben (bah!), …. s’Nachts ruik ik warme préparé (bah!), stille scheten (bah!), synthetische geuren (bah!), actie oxi dinges (bah!), warme lijven (bah!),… Ik vind geen rust voor ik de oorzaak heb verwijderd. Niet altijd eenvoudig zonder mensen te kwetsen…
Ik wil er vanaf! Nu! Ben het beu! Het is niet leuk meer!
Tip van mijn schoonpapa: Stem op de reisblog van 2008
Hij heeft een collega die al verschillende reizen door Azië op zijn palmares staan heeft. Daar houdt die man een blog over bij. Staat nu ook bij mijn lijst, want ik heb er stukjes van gelezen en wow, zo goed geschreven!
Hij doet mee aan die wedstrijd, en kan zo een vliegticket winnen. Dan kan hij opnieuw op reis gaan, en opnieuw schrijven, en kunnen wij weer meegenieten.
Mocht er dus iemand zin hebben die man te steunen:
Gewoon je eerst registreren op www.wereldwijzer.nl
daarna ga je naar http://www.wereldwijzer.nl/local_links.php?catid=174
De blog heet : sneller dan een slenterende buffel. Als je hem 5 sterren geeft, heeft hij weer een fikse voorsprong.
Uit de X-files van een huisvrouw…
Gepubliceerd op mei 29, 2008 faire le ménage , ons gezin 2 CommentsEen paar maand geleden is hier iets gebeurd, als ik het aan iemand vertel, gelooft niemand me!
Het is niet spectaculair, het is hoogstens een bizar gebeuren en het gaat over het huishouden. Hier volgt het relaas:
Mijn teergeliefde echtgenoot komt binnen in de living: “Wat is er met mijn hemd gebeurd?” Ik kijk naar zijn groene hemd (dat ik al minstens 10 keer in de was en in de droogkast gestoken heb) en zie dat hij aan de mouwen minstens 5 cm tekort komt en hij zijn bovenste knopje ook niet meer dicht krijgt. Eens gevoeld (elke reden is goed om je vent eens te bepampelen…) en het hemd voelde een beetje gekoekt. Gekrompen dus. Daar snars ik dus geen snap van, hoe kan een hemd nu ineens krimpen zonder iets speciaals te doen?
We zitten hier dus al met een bijzondere situatie, maar het wordt nog vreemder! De volgende wasbeurt heb ik het hemd bij de delicate was gestoken, en aan den draad gedroogd, mooi gestreken en weer in zijn kast gehangen. Wat blijkt de volgende keer dat hij zijn hemd aanpast? Niks aan de hand! Het hemd is weer even lang als ervoor, zijn knopke gaat weer toe en bij de voeltest (want ja, nog altijd is iedere reden goed om je vent eens goed te bepampelen…) voelt het hemd weer gladjes als ervoor! Begrijpe wie begrijpen kan!
Wie durft nog zeggen dat een huisvrouw geen onwaarschijnlijke situaties meemaakt. Wat een leven… Brrrr…
Het heeft hier maar een ambitieuze spermacel gescheeld, of Dimitri was volgende week zijn koffers aan het pakken voor een werktrip naar China.
Dan had hij hier moeten vertrekken vanop een luchthaven waar vliegtuigen ineens in tweeën breken. Dan zou hij daar in china aankomen in het aardbevingspuin. Zijn bagage zou direct vuil zijn, want dat stof kruipt overal. Dan zouden ze hem inlijven als reddingswerker want volgens mij moet je daar geen specifieke qualificaties voor hebben (Lieve Dimitri, ik bedoel daar natuurlijk niet mee dat je geen specifieke qualificaties hebt, integendeel! ). Dan zou hij zeer moeilijk terug naar België geraken omdat zijn reddingswerk in china nog niet af is en zou zijn retourticket vervallen zijn. Uiteindelijk zou hij dan struikelen over een chineesje en zijn knie lelijk zeer doen. Zo zou hij dan moeten gerepatriëerd worden door dr Beaucourt. Bij zijn aankomst op zaventem zou kort na de landing zijn vliegtuig in twee breken. In de aankomsthal zou ik in een hoekje gedrumd worden door alle journalisten die Dimitri dan willen interviewen en ik zou kweenieoelang moeten wachten tegen dat we naar huis zouden kunnen. En dr Beaucourt zou kwaad zijn op Dimitri omdat die wèl geïnterviewd wordt en hij niet.
Gelukkig voor Dimitri gaat dit reisje dus niet door en mag hij bij deze (nog 13 dagen-)oversized vrouw blijven die niks anders doet dan bellen, mailen, bloggen, klagen, geld uitgeven, naar neighbours kijken, de dagen aftellen, de minuten aftellen, zich zorgen maken en hem doodgraag zien.
9u30 vanmorgen, ik lag nog in mijnen nest (schaam op mij!) en de deurbel ging. Aan de parlofoon een hele vriendelijke man met een gents accent die het graag met mij eens had gehad over het onrecht in de wereld. Ik had kunnen zeggen: “er zijn nog 14 wachtenden vóór u” maar ik ben een meisje met misschien soms zeer slechte gedachten maar gelukkig bijna altijd hele goede manieren. Ik heb mij dus verontschuldigd met de mededeling dat het echt het moment niet was - dat was niet gelogen, ik was bijzonder armoedig gekleed en zag er bijgevolg ook uit alsof al het onrecht in de wereld net op mijn kop was terechtgekomen - de man heeft bedankt en gezegd dat hij later nog es zal terugkomen.
Wij wonen in een straat met geweldig veel parlofoons. Ik vraag mij af of die man ergens binnengeraakt zou zijn. Het is zo gemakkelijk om mensen af te schepen via parlofoon of telefoon. Toen wij vroeger met de ksa koekjes moesten verkopen waren de parlofoons altijd de moeilijkste klanten. Mensen vertrouwen de buitenwereld niet meer zo.
Ik ben zelf een echt kind van de foongeneratie. Telefoon, videofoon, parlofoon, … Allemaal handige hulpmiddelen om mensen buiten te houden zonder ze onder ogen te moeten komen. Maar ik moet mij beginnen bijscholen, want eens we verhuisd zijn is het gedaan met de parlofoon. Als de bel gaat, ga ik de deur moeten opendoen. Ik ga moeten leren hoe er heel snel veel beter uit te zien. Mijn toiletmomenten inkorten. Mij moeten douchen op normale uren en niet halverwege de dag. Ik ga niet meer mogen denken dat het allemaal grijnzende gewapende bandieten zijn met gouden tanden die je huis komen leegroven, de vrouwen verkrachten en de meubels en planten onderplassen. En voor het geval dat het er toch zulke zijn, ga ik mijn slangebeten moeten oefenen, voetje lap oefenen, den dubbelen nelson oefenen, mijn nagels laten groeien, en een deegrol kopen en mijnen linksen oefenen.
Nog zo veel te leren… nog een kleine acht maand tijd.
Het zijn gevaarlijke dinges, die kettingbrieven die mijn mailbox overspoelen.
Als ik zo’n vriendschapsmail krijg, kan ik het nooit laten van een beetje geflatteerd te zijn dat mensen hun vriendschap aan mij willen betuigen. Ben daar heel dom in want ik vind dat altijd lief. En dan begin ik te lezen, ook heel dom. Die brieven zijn namelijk niet mals: eerst hemelen ze mij op, en dan beginnen ze mij af te dreigen. Want als ik die brief niet doormail naar ten minste 7 vrienden, wordt er ten minste 7 jaar ongeluk boven mij uitgestort.
Na drie honderdsten van een seconde vertwijfeling en ongeloof (hoe is het mogelijk! Eerst mij ophemelen, en daarna mij afdreigen!) volgt natuurlijk de Delete-knop. Ik ga mij nu ook nie laten doen hé. En schrik? Voor 7 jaar ongeluk? Neen hoor! Want ik zou ik niet, zijn moest ik daar geen oplossing voor gevonden hebben. Iedereen kan zichzelf hier veilig stellen. Dus iedereen mag gerust zijn vriendschapsmails naar mij sturen, weet gewoon dat ik het einde van de ketting ben.
Gisteren kreeg ik nog zo’n ander soort kettingmail. Van een kindje met kanker en je moest dat doorsturen enzovoort. Dat soort mails vind ik wat moeilijker want ze spelen echt in op mijn geweten. Als ik hem niet doorstuur, zit niet IK met 7 jaar ongeluk, maar is het DAT KINDJE dat al het ongeluk toegestuurd krijgt! Dan is het dus een beetje mijn schuld als het niet goed afloopt.
Ik heb die mail gelezen. ‘k Was een beetje in shock toen ik las dat ik wel een heel slecht karakter moet hebben als ik de mail niet doorstuur (hoe kunnen die dat weten van mijn slecht karakter?). Ik heb de mail dan gewoon gesloten, maar niet gedeleted.
Een paar uur later kreeg ik van een collega een mail over die kettingmail: hij gaf de tip om de naam van de vader van het kindje met kanker eens te ‘googlen’. Heb ik gedaan en Ooooh! Blijkt die man een brave vader van 2 gezonde kinderen te zijn die begot niet weet hoe in godsnaam zijn naam en adres in zo’n mail terechtgekomen is. Dienen mens krijgt al jaren steunbetuigingen van heinde en verre, en er is niks van aan. (wie het eens wil lezen, tik “Johan Devadder” in in Google).
Conclusie: stuur gerust al je kettingmails naar mij door, geeft niks, ik ben het einde van de ketting! Zo maak ik vele mensen gelukkig!
Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, was ik in de zevende hemel als er eens post toekwam met mijn naam erop. Dat gebeurde zelden, maar ik was zelfs blij met reclame. Ik had ook een pennevriendin, dus dat was ook altijd spannend uitkijken naar een brief. Ik vraag me af of ik ze bewaard heb.
Mijn lievelingspost waren de brieven van mijn ouders als ik op kamp ging. Bij ons thuis was het de gewoonte als iemand op reis ging, dat de thuisblijvers een brief in de valies verstopten. Dus dat was arriveren, direct de valies opensmijten en beginnen lezen. En gieren van het lachen. Die brieven (vooral die van mijn papa) stonden barstensvol gezever, onzinnige tips en grapjes. Geen serieus woord te lezen! Ik was er altijd zo trots op! Iedereen wou ze lezen, ze gingen altijd heel het kamp door. Die brieven heb ik nog allemaal. Doe ik nooit weg. (En later ga ik hetzelfde doen bij mijn kinderen).
Ik heb ook een massa schrijfsels van mijn zus. We schreven elkaar briefjes en legden ze onder mekaars hoofdkussen als verrassing voor het slapen gaan. Er ligt hier ergens nog zo’n exemplaar van 3 bladzijden met als enig onderwerp de reden waarom mijn zus beslist had om schuin te schrijven in plaats van recht.
Mijn papa heeft een prachtige verzameling boodschappenlijstjes liggen. Hilarisch. Sommigen zijn echte ‘brieven aan de slager’.
Sommigen zeggen dat het handschrift zal verdwijnen en alles digitaal zal worden maar ik kan dat zo moeilijk geloven. Het schrijven is wel al veel verminderd, dat wel. E-cards, mails, en eigenlijk ook blogs hebben al veel inkt en postzegels bespaard. Maar ik vind brieven van papier veel echter, minder vluchtig, persoonlijker en altijd een beetje spannend. Ik blijf schrijven en hopelijk ook brieven krijgen. (en zo steunen we gelijk de -door de verminderde koopkracht verarmde- met uitsterven bedreigde filatelisten)
Dat is toch wat met die epidemieën. Dat ze dat zo moeilijk uitgeroeid krijgen.
In de middeleeuwen hadden we de builenpest(-ival), een tiental jaar geleden de varkenspest(-ival), twee jaar geleden de vogelpest(-ival)… (heb ‘-ival’ altijd een vreemd achtervoegsel gevonden…)
Dan hebben we de jaarlijks terugkerende ziekten als griep en verkoudheden, die nu bijna achter de rug zijn.
En dan hebben we uiteindelijk “the worst combination”, de ergste jaarlijks terugkerende epidemie: de eurovisiesongpest(-ival). Deze speciale aandoening heeft toch een paar bizarre aspecten. Hoe vreemd dat sommige mensen er compleet immuun voor blijken te zijn, en anderen, zoals ik, er jaar na jaar door geveld worden en er maar geen weerstand lijken tegen op te bouwen. Ik heb er dit jaar weer erg van: koortsig, moedeloos, lusteloos, paniekaanvallen, huilerigheid, beetje uitslag rond de haarwortels,… we kennen de symptomen intussen wel…
En dat ze daar nu eens geen remedie tegen vinden. Ik begrijp het wel, aids maakt meer slachtoffers, en de eurovisiesongpest(-ival) lijkt zich ook voornamelijk in West-Europa te manifesteren, maar wil dat zeggen dat wij moeten blijven afzien? Hoeveel miljarden euro’ s gaan er per jaar niet naar de bestrijding van malaria? En dat komt hier toch ook niet voor?
Maar goed, eerlijk is eerlijk, er is een lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Sinds ze de halve finale hebben ingevoerd is de prognose van alle besmette vlamingen er sterk op verbeterd. Persoonlijk zie ik de kans dat ik na vanavond weer symptoomvrij mijn leven kan voortzetten bijzonder groot.
Sorry Ishtar, maar om persoonlijke redenen zal ik vanavond dus niet duimen. Ik ga zelfs niet kijken. Gewoon netjes gaan slapen, en morgenvroeg bevrijd mijn bed uit huppelen.
Kuisen is nu niet bepaald mijn hobby, en ik heb graag dat het vooruit gaat. Ook geen elvendertig producten in mijn huis, enkel het hoogst nodige. En om het mij helemaal gemakkelijk te maken had ik die kale bodybuilder in huis gehaald.
Ik ga nu niet zeggen dat het geen sterke kerel is, en dat hij zijn werk niet goed doet, maar ik blijf toch het gevoel hebben dat ik meer werk verzet dan hij (de reclame belooft nochthans anders…) en, zonder overdrijven, soms schiet hij ronduit tekort! Vooral vuile vingers op meubels en deuren zijn een heikel punt. Het is alsof hij er vies van is, en ik maar frotten, wrijven en zweten, en geen avance!
Herkenbaar?
Nog geïnteresseerd in het vervolg?
Dan komt nu een tip met een hoog “tante kaat” gehalte:
Probeer het eens met een stuk Marseille-zeep! Goed voor werkelijk alles. Wat een wondermiddel! Domme jeugd van tegenwoordig, leve de mémé’s want die weten dat al zo lang!
Voilà! Dat moest ik effe kwijt!
De aandachtige lezer sprak: