Verzuchtingen van een dikbuikige

Toen, lang geleden, toen ik nog jong en plat was, wou ik het wel eens meemaken. Leven in je buik hebben. Ik had dat wel al meegemaakt, maar dat lag dan ofwel aan buikgriep, ofwel aan een acute aanval van diarree, en in het beste geval gewoon extreme winderigheid. Maar zo’n foetus, dat moest toch wel nog iets anders zijn…

En of het iets anders is! Ik kan het voor mezelf het best omschrijven als compleet controleverlies. En aangezien enig gevoel voor drama mij absoluut niet vreemd is, volgt nu uitteraard een uitvoerige beschrijving van al mijn meestal onozele hersenspinsels.

Het begon al van voor ik het wist. Het is vreemd om je ‘anders’ te voelen, niet echt slecht, niet echt goed, maar anders dan anders. Bizar.

Toen we ineens 2 streepjes konden tellen, begon de misselijkheid en vermoeidheid. Gelukkig hadden deze twee nieuwe beste vrienden voor het co-ouderschap gekozen, zodanig dat ik na een week braken, mij een week oververmoeid in de zetel kon leggen, om, bij het aanbreken van een nieuwe week, me weer vol enthousiasme over de wc-pot te hangen. Deze periode had als pracht van een apotheose het moment dat mijn trouwring die in mijn borstzakje zat, gelijk met mijn ontbijt (citroenlimonade wegens te laat opgestaan) voor het ruime wc-sop koos. Toen heb ik gezworen: dit gebeurt me nooit meer! En inderdaad, die week hebben de vermoeidheid en misselijkheid afscheid genomen. Ook bizar.

Tegen die tijd had ongeveer de halve wereld door dat er bij ons iets te gebeuren stond, en ik wist dat ongeveer de halve wereld het wist. Colèrige crisis na colèrige crisis volgde zich op (enkel in huiselijke kring natuurlijk). Ik heb zo mijn ergernis over al die aandacht en goede bedoelingen en bezorgdheid lopen spuien, dat tot de dag van vandaag sommigen nog steeds niet naar mij en/of mijn buik durven kijken. Voor al diegenen: de ergernis durft nog wel eens de kop op steken, maar globaal gezien kunnen we zeggen dat ook deze fase al een tijdje achter de rug is. Jullie mogen weer zonder vrees naar mij kijken…

We zitten nu in de laatste fase, en er zijn zo van die dingen waar ik maar niet aan kan wennen. Ik kan nog steeds niet in de spiegel kijken zonder een diepe zucht te slaken. Ik kan nog steeds niet begrijpen hoe ik de helft van de tijd compleet vergeet dat ik tegenwoordig meer plaats in neem. Ik kan maar niet wennen aan mijn aangepaste garderobe. Ik heb nog steeds een vluchtreflex als we een babywinkel binnenstappen (voor de leken: in een babywinkel verkopen ze geen baby’s, enkel babyspullen, ik wist dat ook niet). Ik blijf het lastig hebben met mijn onwaarschijnlijk- maar gelukkig tijdelijk- vermogen om overal stank te ruiken. Ik durf nog steeds niet op de weegschaal staan. En zo is er nog vanalles.

Ik maak wel vorderingen, maar traag. En het is ook niet al kommer en kwel. Het is leuk om je kindje te voelen bewegen en je af te vragen naar welke zuiderbreedte het kind je maag nu weer verhuisd heeft. Ik heb al gemerkt dat onze baby niet veel nodig heeft om zich te amuseren: enkele organen en weinig plaats staan garant voor uuuren spelplezier. Het is ook leuk om de voorbereidingen te treffen (het nieuwe huisreglement is bijna klaar) en uit te kijken naar een groot avontuur. Nog zeven weken zuchten en dan even puffen en dan is het zover!