Alle tijd van de wereld ?

situatie 1: in het verkeer op een doodgewone dag. Voor je rijdt een proper gekuiste ietwat oudere wagen aan een snelheid van ongeveer 40 km/h op een baan waar je 70 mag. Het lukt niet om voorbij te steken, teveel tegenliggers. Je nadert een rotonde en tegelijk ook de grens van een zenuwcrisis. De wagen voor je vertraagt tot een 20 km/h, en slaat uiteindelijk zonder pinken af, dezelfde straat waar je zelf in moet (dit is geen toeval, dit is helaas het enige wat een mens op dit moment mag verwachten). Je rijdt verder aan 40 km/h, 100m voor een kruispunt wordt de snelheid weer verlaagd tot 15 km/h en een lichte slingerbeweging laat je vermoeden (en hopen) dat de voorligger hier wel eens zou kunnen afslaan. Inderdaad! En bij het draaien zie je dat er twee 75-plussers in de wagen zitten.

situatie 2: Je staat te wachten bij de slager, 5 klanten vóór je, 3 achter, waaronder één 75-plusser. ze kan niet rustig blijven staan, neemt een potje zurkel van het rek en zet het al op de toonbank. Ze wurmt zich tussen 2 klanten om in de toonbank te kunnen kijken en gromt wat tegen zichzelf. Ze vraagt aan de gehaaste bediende of er geen vette darmen zijn. Bediende zegt van niet. Gromt wat tegen zichzelf. De slager komt in de winkel, de dame vraagt nogmaals of er geen vette darmen zijn. De slager zegt van niet. Gromt wat tegen zichzelf, neemt het potje zurkel en zet het terug op het rek. Zet een potje schorseneren op de toonbank. Intussen zijn de vijf klanten vóór je bediend. Net op het moment dat je wil bestellen is de oude tang-euh-dame haar lijstje al aan het opdreunen. Je zegt vriendelijk (maar inwendig aan het koken) dat jij aan de beurt bent. Waarop deze repliceert dat ze niet veel nodig heeft. De bediende komt tussen en laat jou voor gaan. De dame legt haar lijstje op de toonbank en zegt dat ze er binnen een kwartier zal omkomen.

Hoe vallen deze situaties in godsnaam te rijmen? Is het omdat ze de oorlog hebben meegemaakt? Of zijn ook wij gedoemd om zo te worden?

Zit ik in de verwerkingsfase?

-Waarschuwing : deze tekst is niet voor gevoelige lezers-

Toegegeven, de rouwperiode heeft hier niet te lang geduurd. Niet zo vreemd, want ik kreeg stress van die vis, en ik heb de plaats nodig om een kast te zetten. Het viel me dan ook niet zwaar om ons Yvette dat laatste zetje te geven naar de eeuwige beerputten. En daarmee is de kous af. Dacht ik.

Krijg ik hier plotseling en totaal onverwacht met moeilijke interne tweestrijd te maken. Enerzijds zijn gezien mijn toestand mijn toiletbezoeken de laatste maanden vertienvoudigd, maar anderzijds heb ik tijdens zo’n toiletbezoek het vreselijke gevoel dat ik letterlijk op iemand zijn kop zit te … Och here Yvette…

Wie kan mij helpen? Zit ik in een verwerkingsfase? (ik bedoel psychologisch, niet darmatologisch, daar zitten we allemaal continu in een verwerkingsfase, anders had ik deze tekst zelfs niet moeten schrijven…) Alle tips zijn welkom.

Vrijdag is het vis in de hemel – In Memoriam : Yvette +23/04/08

Melden u het tragische overlijden van Yvette, vermoedelijk deze ochtend van ons heen gegaan na het te vaak flirten met de filter en uiteindelijk eraan blijven plakken in ondersteboven toestand.

Het ging al langer niet zo best met onze vriendin. Was het de midlife-crisis? Of een reactieve depressie? Verveling? We zullen het nooit weten. Hopelijk heeft ze nu rust gevonden.

Er is mogelijkheid tot een laatste groet vandaag en morgen tot 22h. Daarna zal ze tijdens een korte ceremonie in familiale kring worden doorgespoeld. (“Nog langer een dood lijk in onze living zou niet bevorderlijk zijn voor onze moraal” : aldus de geschokte familie) Tevens heeft u de mogelijkheid het rouwregister te tekenen (laatste pagina op deze blog)

De familie vraagt bloemen noch kransen te bezorgen (deze vragen water, en water ligt op dit moment nogal gevoelig).

Alvast bedankt voor het medeleven.

Sssst! Slapende bejaarden in berging!

Hoofdpunt in het nieuws vandaag: familie dient klacht in tegen verpleegkundigen omdat ze bejaarde vrouw in berging te slapen legden.

Ik kan me voorstellen dat ik als familielid daar niet mee zou kunnen lachen. Een opname kost handenvol geld, en voor dat geld mogen mensen wel de beste zorgen verwachten.

Maar als verpleegkundige heb ik natuurlijke serieuze bedenkingen bij dit verhaal. Ik heb al vaak gezien dat mensen ergens anders te slapen gelegd worden, ik heb het zelfs zelf ook al gedaan. Wat moet je immers doen met een demente bejaarde die ’s nachts verward is, op een meerpersoonskamer ligt en iedereen uit de slaap houdt? Als we kunnen, leggen we die mensen op een éénpersoonskamer om medische redenen, maar als er geen kamer vrij is, moet kan je moeilijk anders dan een andere plek zoeken.

Ik vind het jammer dat dit incident zoveel heisa veroorzaakt. Net zoals artsen moeten verpleegkundigen zich tegenwoordig continu indekken en alles opschrijven, want de klachten zijn de dag van vandaag niet meer te tellen.

Verzuchtingen van een dikbuikige

Toen, lang geleden, toen ik nog jong en plat was, wou ik het wel eens meemaken. Leven in je buik hebben. Ik had dat wel al meegemaakt, maar dat lag dan ofwel aan buikgriep, ofwel aan een acute aanval van diarree, en in het beste geval gewoon extreme winderigheid. Maar zo’n foetus, dat moest toch wel nog iets anders zijn…

En of het iets anders is! Ik kan het voor mezelf het best omschrijven als compleet controleverlies. En aangezien enig gevoel voor drama mij absoluut niet vreemd is, volgt nu uitteraard een uitvoerige beschrijving van al mijn meestal onozele hersenspinsels.

Het begon al van voor ik het wist. Het is vreemd om je ‘anders’ te voelen, niet echt slecht, niet echt goed, maar anders dan anders. Bizar.

Toen we ineens 2 streepjes konden tellen, begon de misselijkheid en vermoeidheid. Gelukkig hadden deze twee nieuwe beste vrienden voor het co-ouderschap gekozen, zodanig dat ik na een week braken, mij een week oververmoeid in de zetel kon leggen, om, bij het aanbreken van een nieuwe week, me weer vol enthousiasme over de wc-pot te hangen. Deze periode had als pracht van een apotheose het moment dat mijn trouwring die in mijn borstzakje zat, gelijk met mijn ontbijt (citroenlimonade wegens te laat opgestaan) voor het ruime wc-sop koos. Toen heb ik gezworen: dit gebeurt me nooit meer! En inderdaad, die week hebben de vermoeidheid en misselijkheid afscheid genomen. Ook bizar.

Tegen die tijd had ongeveer de halve wereld door dat er bij ons iets te gebeuren stond, en ik wist dat ongeveer de halve wereld het wist. Colèrige crisis na colèrige crisis volgde zich op (enkel in huiselijke kring natuurlijk). Ik heb zo mijn ergernis over al die aandacht en goede bedoelingen en bezorgdheid lopen spuien, dat tot de dag van vandaag sommigen nog steeds niet naar mij en/of mijn buik durven kijken. Voor al diegenen: de ergernis durft nog wel eens de kop op steken, maar globaal gezien kunnen we zeggen dat ook deze fase al een tijdje achter de rug is. Jullie mogen weer zonder vrees naar mij kijken…

We zitten nu in de laatste fase, en er zijn zo van die dingen waar ik maar niet aan kan wennen. Ik kan nog steeds niet in de spiegel kijken zonder een diepe zucht te slaken. Ik kan nog steeds niet begrijpen hoe ik de helft van de tijd compleet vergeet dat ik tegenwoordig meer plaats in neem. Ik kan maar niet wennen aan mijn aangepaste garderobe. Ik heb nog steeds een vluchtreflex als we een babywinkel binnenstappen (voor de leken: in een babywinkel verkopen ze geen baby’s, enkel babyspullen, ik wist dat ook niet). Ik blijf het lastig hebben met mijn onwaarschijnlijk- maar gelukkig tijdelijk- vermogen om overal stank te ruiken. Ik durf nog steeds niet op de weegschaal staan. En zo is er nog vanalles.

Ik maak wel vorderingen, maar traag. En het is ook niet al kommer en kwel. Het is leuk om je kindje te voelen bewegen en je af te vragen naar welke zuiderbreedte het kind je maag nu weer verhuisd heeft. Ik heb al gemerkt dat onze baby niet veel nodig heeft om zich te amuseren: enkele organen en weinig plaats staan garant voor uuuren spelplezier. Het is ook leuk om de voorbereidingen te treffen (het nieuwe huisreglement is bijna klaar) en uit te kijken naar een groot avontuur. Nog zeven weken zuchten en dan even puffen en dan is het zover!

persoonlijkheidstest

Geduld is een mooie eigenschap. Je kan er ver mee geraken. Doorzettingsvermogen is ook een mooie eigenschap. Je kan er ook ver mee geraken.

Doe de test!

Maar ik weet niet of je er ver mee zal geraken…

How Long Can You Hold It? My time was somewhere around: 45 minutes and 17 seconds!

Baby’s lachen altijd!!!

Hier het onomstotelijke bewijs!

(ja, ik weet het, binnenkort lees je hier waarschijnlijk een heel ander verhaal…)

The day after…

Hier geen zware kater-historie van een zwaar doorgezakte debuterende 27-jarige… neen, wel dit:

IEDEREEN SUPERBEDANKT VOOR ALLE SMSJES, MAILTJES, TELEFOONTJES, E-CARDS e.a. !!!

Voor allen die nog aan het afkicken zijn in deze post-paastijd, voor allen die een reden zoeken om met hun snoet in de eerste lentezon te komen,  voor allen die wat gezelschap zoeken, voor allen met een fruit-allergie, en ook voor hen die gewoon competitief zijn ingesteld:

Ik heb nog 2 stukken chocoladetaart !!! Alle geïnteresseerden mogen zich aanmelden vóór middernacht.

Happy birthday to me !!! Koerie koerie!!!

Vandaag ben ik jarig, 27, en het belooft een fantastische dag te worden. Ik ga het namelijk niet vieren.

Vorig jaar had ik me voorgenomen om mezelf eens goed te verwennen. Het hoogtepunt van de dag is dan het moment geweest waarop ik mijn lieve onderburen getrakteerd heb op een Mars icecream. Die hadden dat nog nooit gegeten en het heeft ons ontzettend gesmaakt! Voor de rest ongeveer de saaiste dag uit mijn leven.

Ik heb er nu een jaar over kunnen nadenken, en nu is het mij volkomen duidelijk. Ik ben té gelukkig. Mijn leven is té goed. Ik heb de liefste en tofste Dimitri van de hele wereld, ik heb een familie uit de duizend, vrienden die altijd voor ons klaarstaan, een boeiende job met leuke collega’s, een kindje op komst, … Wat moet een mens nog meer hebben?

Zodus heb ik vandaag beslist mijn verjaardag niet te vieren.

Vandaag vier ik mijn gelukkig leven, waarin ik klaag over onozelheden, omdat ik zo graag klaag en zaag. En ik vier de smsjes vandaag die mij doen beseffen dat ik zoveel lieve mensen rond mij heb.

Vanmorgen heb ik heimelijk genoten van Dimitri die mijn verjaardag is vergeten, en heb ik gevierd dat zijne frank toch nog is gevallen op weg naar het werk.

Ik vier vandaag dat mijn ouders mijn verjaardag dit jaar niet zijn vergeten, en ik heb me al een breuk gelachen met het feit dat ze erin geslaagd zijn de verkeerde dochter te feliciteren.

Ik ga genieten van het mooie zonnetje vandaag, van het lekkere brood waarvan ik zo goed naar de wc kan gaan, van mijn vis met zijn kuren, ik ga onze benedenverdieping in Merendree vieren, mijn buik die ik binnen 54 dagen kwijt ben en de kilo’s die ik nu rijk ben.

Het gaat superleuk worden vandaag, misschien vier ik het wel met een taartje!

Na één week met drie : Het rapport

Nu de ouders, zussen, broer, en man weer hun normale plaatsen hebben ingenomen, is het misschien tijd om eens de balans van de voorbije week op te maken.

De gesneuvelden:

- één glazen plaat

- één vingertop (is er niet af, maar toch een serieuze snee)

- één garagepoort maar die deed al wat raar

- één knie, maar ach mama, blauw is ook een mooi kleur!

- de laatste verlofdag van de zus en schoonbroer (door de gesneuvelde poort en een gesneuvelde elektriciteitskabel in Evergem)

- ons plafond: het heeft alwéér binnengeregend in de living! Grrr… nog een geluk dat ik niet hele dagen overstelpt word met prachtige boeketten bloemen, zo hebben mijn vazen nog een functie.

- Het zelfvertrouwen van 2 Djerbse (inwoners van Djerba) zakkenrollers.

- onze ‘to do-lijst’: daar blijft niks meer van over! Joepie!!! Nog nooit gebeurd!!!

Diegenen die er sterker zijn uitgekomen:

- ons bioritme! Structuur is tof!!!

- mijn geduld in het verkeer. Elke dag 2 uur in de file om een 12jarige naar en van school te brengen, ik stond op ontploffen, maar vrijdagmorgen is er ineens op de brug over de R4 een vreemde rust over mij neergedaald.

- Julie ’s eetlust! Drie dingen geproeft die ze niet kende! één giga-klets patattepurree à la Dimitri binnengespeeld! vele sneden rozijnebrood en zonnebrood opgepeuzeld (jammergenoeg mijn lievelingsbroden dus voor mij schoot er niet zo veel meer over)!

- mijn vis, maar daar maak ik voorlopig geen woorden meer aan vuil!

- mijn plant in de gang (met dank aan Julie die ze water heeft gegeven)

Wat hebben we geleerd?

- Dimitri en ik zijn een superteam! Wisten we eigenlijk al, maar het is leuk om het nog eens bevestigd te zien.

- Julie is zo’n een gemakkelijke 12-jarige, helemaal haar oudste zus

- Met drie zijn heeft heel veel voordelen: meer handen om de boodschappen naar boven te dragen, minder vaak alleen zitten, meer ambiance, meer noodzaak tot orde,…

Concusie:

We zijn er klaar voor! Ons kindje mag komen (niet direct, niet tout suite, niet heute natuurlijk). Het zal een verrijking voor ons leven zijn! Zeker weten!

Oja, en Julie, je mag nog terug komen hoor, ‘t was plezant.