Bespaar u vooral de moeite

Deel één, waar nog logica heerst

Het leven was zeker niet slecht, om niet te zeggen dat het zelfs eigenlijk wel best goed was. Alletwee full-time werken, twee kleine afbrekers, geen tijd meer voor de naaihobby en toch nog stof kopen, ‘s avonds beslissen wat er op de tv zou zijn en in de zetel in slaap vallen vóór het programma goed en wel begonnen was. Zoals ik dus zei, niet slecht. Dit was tot de teergeliefde ineens (m)opperde dat het toch dàt niet is, zo één weekend op twee er alleen voor staan met die kleinmannen, en dan al die lates van mij waarbij de kinderen dan niet te doen waren, het gezinsleven dat er zo weinig is… Ik was blij dat hij het zei, en besloot voor een oplossing te zorgen.

Deel twee, waar ratio ontbreekt

Wat kan een mens dan doen. Gôh, we zijn toch al moe ‘s avonds (en ‘s morgens eigenlijk ook), waarom doen we er gewoon geen masterstudie bij? Halftijds werken, halftijds ouderschapsverlof waarin we dan naar de les gaan. ‘s avonds studeren ipv in slaap vallen in de zetel en blokken als de beesten, waar ik vroeger al zo’n complete nul in was. En hup, ik had mij ingeschreven.

Iedere mens heeft zijn levensmotto. Bij sommigen zijn dit mooie motto’s die een evenwichtig leven vooropstellen, bij anderen wordt hun motto nooit verwoord ofwel door gebrek aan woordenschat ofwel doordat sommige zaken beter niet luidop uitgesproken worden. En dan ben ik er. Ik heb er twee. Het eerste luidt: “moeilijk gaat ook” en betreft meestal de drie seconden aan een beslissing vooraf gaan. Mijn tweede motto situeert zich ongeveer veertien dagen na het nemen van een beslissing en luidt: “Dju, Moeferkoe, gij domme kalle!”.

En zo geschiedde… Ik sta nu een paar weken voor de examens, behalve om acht uur ‘s avonds in slaap vallen in de zetel heb ik ‘s avonds bitter weinig gedaan. Hele dagen moeten kiezen tussen mijn gezin en de school omdat het op termijn beter is voor het gezin, is een bijzonder zware keuze om steeds opnieuw te moeten maken, voor mij toch.

Deel drie, waarin u zicht best de moeite kan besparen

“Hà, hoe is het met de studies?” vragen de mensen. En dan antwoord ik naar waarheid. En dan zeggen ze: “moh, ge gaat gij daar wel door zijn…”. Wel, het is nu dáár dat u zich de moeite kan besparen. Als ik zeg dat ik nauwelijks iets doe, dan is dat omdat dat zo is. Wat moet u dan wel doen? Je moet doen zoals mijn achter achter achter, en dan een beetje schuin, en dààrachterbuurvrouw: ” ge hebt u ingeschreven, ge kunt zien dat ge het nu doet ook!” Voilà. Dàt heb ik nodig. De spreekwoordelijke schup in mijn gat. (en ook kinders die niet ziek worden als ik eens thuis ben om te studeren).

Zie zo. Schup maar. En ge kunt zien dat ik er door ben.

De jaarlijkse kerstinventaris

Je bent er vóór of je bent er ècht niet voor. Het zal u waarschijnlijk niet verbazen te lezen dat Moeferkoe tot de laatste groep behoort. Eigenlijk zijn er maar drie feestdagen die me weten te bekoren. Pasen is de absolute topper. Voor de sjokla natuurlijk. En ook omdat mijn verjaardag daar in de buurt is (maar die dag is dan meestal niet veel soeps). Op de tweede plaats staat sinterklaas (zolang de goedheiligman maar uit mijn buurt blijft natuurlijk, de griezel) en op de derde plaats St Hubertus omdat we dan thuis gewijde mastellen kregen (mmm… kaneel…). Helaas vergeet ik altijd de datum dus onze immuniteit tegen hondsdolheid staat maar op een laag niveau voor ‘t moment.

Kerst… pfff… nee.  Toen ik nog jonk was en thuis woonde was dat de drukste periode voor mijn ouders en de zaak, dus we kregen we de schort voor en mochten (ahum, mochten) we meehelpen. Leutig dat wij dat vonden zo in de vakantie in de kou onze botten afdraaien. Die kerstsfeer van toen is altijd een beetje blijven hangen.

Toen bedacht ik ineens, dat er nog iets is wat typisch is aan kerst, wat ik niet zo fijn vind. Met kerst, als we de kerstkaartjes moeten versturen, kan je moeilijk anders dan je sociale contacten inventariseren. En iedereen vliegt in een stapeltje. Familie. Vrienden die we veel zien. Vrienden die we niet veel zien maar toch echte vrienden zijn. Vrienden waar we ineens van vaststellen dat we ze in geen tijden meer gezien hebben, waarbij we zeggen: ” vorig jaar hebben we die nog een kaartje gestuurd”. Ieder jaar komen er mensen bij, maar veranderen er ook mensen van categorie. En dat laatste, daar word ik meestal niet zo vrolijk van.

Ik troost mij met het idee dat er een limiet zit op het aantal goeie vrienden die je kan hebben. En zo is er dan Nieuwjaar, en dan wens ik dat voor iedereen die in de laatse groep terecht gekomen is er veel  nieuwe adressen zijn bijgekomen om een kaartje naar te sturen. Kwestie van eens positief te zijn en mee te doen in de eindejaarsmeligheid.

 

oplossingsgericht denkwerk

Ik ben deze blog nooit begonnen om over mijn kinders te schrijven. Dat zou ik nooit doen. Want ik heb wel meer in mijn leven dan kinderen alleen. Ik zat gewoon thuis (zwangerschapsverlof, voelt u ‘m al komen?), verveelde me te pletter, had een paar vriendinnen met een leuke blog, schreef zelf altijd graag, en zo begon dat dan. En dan schrijft een mens over vanalles dat hij tegen komt in zijn leven. Dat ging vlot, zo niet over kinderen schrijven, de eerste maanden. Dat had dan ook voornamelijk te maken met het feit dat de eerstgeborene nog eerstgeboord moest worden. Maar daarna was het een beetje om zeep. Marie’tje alhier en Marie’tje alginder… en we waren vertrokken…

Natuurlijk kan ik daar niet aan doen. Het is namelijk de schuld van een paar wetmatigheden waar ik toendertijd nog geen benul van had. De eerste wetmatigheid is die van het ‘mijn kind, schoon kind’. We vinden onze kinderen automatisch super, zelfs net iets superder dan die enkele andere superkinderen die er mogelijks nog rondlopen. En dat is niet raar, dat is een grapje van de natuur. Anders zouden we immers onze kinderen te veel uitwisselen en er zijn altijd rare types die daar dan van zouden profiteren.

De tweede wetmatigheid is die van ‘mijn kind, niet-te-doen kind’. Want de die van ons, ze zijn toch altijd nog net (of heel erg) iets ‘erger’ en ‘niet-te-doen-er’ dan de jouwe. Ze vragen net iets meer om achter het behang geplakt te worden dan de jouwe. Want het zijn vreeje zulle, die van ons. Dat is niet raar, dat is een grapje van de natuur. Anders zouden we onze kinderen te veel uitwisselen en dat zou slecht zijn voor de premie van onze familiale.

Dus al die verhalen hier, inderdaad, ‘t zijn twee kadees, die koters van mij, maar waarschijnlijk zijn de uwe even grote kadees. Daarom wil ik nu nog niet gaan wisselen. Ik wil gewoon mijn dagelijkse verbazing en ontzetting (ja dat ook) bewaren. U hoeft het niet te lezen. Ik doe dit voor mijzelf, en voor mijn kinderen, als ze er ooit in slagen om te leren lezen (niet dat die kans kleiner is dan bij andere kinderen, maar ge weet nooit hé, want ‘t zijn kadees, zulle, die van ons).

Maar zo af en toe, zit er toch zo één verbazing en ontzetting tussen die er toch een beetje bovenuit steekt. Zoals die van gisteravond, die wil ik wel delen, want onze Marie, dat is toch een vreeje zulle! Sinds ze zag dat haar nichtje enkel spaghettislierten eet, en geen saus, wil ze ook geen saus meer. Maar dat kan mij niet schelen, gisteravond zei ik dat ze spaghetti MET SAUS zou eten en anders had ze maar géén eten. Ze begon te roepen dus ben ik maar naar de keuken gegaan om de saus op te warmen. Ineens hoorde ik haar praten, telefoontje spelen precies. Maar er zat verdacht veel tijd tussen de verschillende zinnen die ze sprak, dus ik gaan kijken in de living.

Mevrouw liep rond met mijn gsm. “Marie, zijt gij aan het bellen???”. ” Ja” antwoordde het spook, ” ‘t is papa!” en ze gaf mij de telefoon. “Eh, hallo?” vroeg ik aan de telefoon. En inderdaad, het was de teergeliefde. “Heb jij mij gebeld?” vroeg hij. Bijneenk, ik had hem niet gebeld. “Allez” zegt hij “Marie belt mij met de vraag om frieten mee te brengen!”. Dat klein ding had dus mijn telefoon genomen, ontgrendeld, en waarschijnlijk met een sneltoets haar papa gebeld voor frieten. Een staaltje van probleemoplossend vermogen om U tegen te zeggen, me dunkt.

Het kind heeft spaghetti gegeten, met saus, en de papa en ik vonden dat die kinders van ons toch net iets superder zijn, dan al die anderen, zeg nu zelf.

de moeilijke gesprekken-ronde

De gruwel is weer gestart. En ook dit jaar weten we het niet. Wat moet de sint in godsnaam brengen voor die twee kleine vandalen. Ze hebben alles. Ok, ‘alles’ ziet er ook niet meer uit, maar we kunnen wel gerust zeggen dat ze zich met het afbreken ook weer geweldig geamuseerd hebben. En we letten ook wel een beetje op, de kleine brokken ruimen we snel op, zodat ze elkaar daar alvast geen oog mee kunnen uitsteken. En de grote brokken doen we ook weg, zodat ze elkaar daar dan alvast niet de schedel mee inslaan.

Tijd voor nieuwe wapens dus. Maar wat moet een mens dan geven… Eerst dachten we: één iets voor allebei, ruzie maken doen ze toch, en ze spelen toch altijd met elkaars speelgoed, het is dan meteen van allebei. Ze moeten toch leren van te delen. En daarna dachten we: best iets apart. Het kan maar duidelijk van wie wat is. Wie weet is het dan toch minder geruzie.

En toen ineens dachten we: we vragen het hen gewoon zelf! Ze hebben intussen al een 8-tal speelgoedboekjes verscheurd, dus ze zullen het zeker al weten! Bij léon was dat niet zo moeilijk. Volgens dat ik zijn antwoord begreep was het hem al gelijk, als hij het maar kon afpakken van zijn zus. Dat lag in de lijn van de verwachtingen. Dan werd de vraag aan Marie gesteld.

Het gemakkelijke aan kinderen die weten wat ze willen, is dat ze weten wat ze willen. Maar het moeilijke aan kinderen die weten wat ze willen is dat ze niet willen weten wat wij niet willen. Dit in mijn achterhoofd houdende stelde ik dan toch de vraag.

Marie, als sinterklaas komt, wat zou je dan willen krijgen? –  Een vliegtuig (zonder aarzelen, zo kennen we haar). - Oei, en hoe groot moet dat vliegtuig dan zijn? - Zo groot!(houdt duim en wijsvinger zo’n 3mm uit elkaar) - Tja, dat is wel erg klein, de sint zal dat wel heel moeilijk vinden, is er misschien iets anders dat je zou willen? - Ja, een blokfluit! (help! Daar zaagt ze nu al maanden voor en krijgt ze zowiezo niet) - Ok, en als de blokfluiten op zijn? - Een zusje! (miljaar) - Ben je zeker? - Jaja! - Maar Marie, je moet nu al je speelgoed delen met je broer, als je een zus hebt moet je het daar ook mee delen. -  gegiechel (dat vindt ze blijkbaar supergrappig) Dan wil ik een kikker!

Dat eerste gesprek was dus geen succes. In de hoop een bepaald denkproces in gang gezet te hebben, probeerde ik de volgende dag opnieuw.  Ik wil alleen maar chocoladesinterklazen en ik wil geen speelgoed want dat heb ik al genoeg.  Denkprocessen bij kinderen… ze moesten dat verbieden!

Daarnet dan maar de volgende poging. Wou ze een tweede gele scherper. En een uur later: een grote tas, geen sjakosj, maar een tas. Nee, niet om uit te drinken. Pfff… (en dat is hier mijn zucht, niet de hare)

En terwijl ik dit hier schrijf, staan ze daar warempel samen met de ikeatrein te spelen, zo zonder ruzie te maken, zodat ik dan weer begin te twijfelen voor iets voor hen beiden…

De sint… het is een bijzondere periode die maar erg kort duurt dus zullen we zoals dat betaamt daar gewoon van genieten en maar elke dat opnieuw vragen  en hopen dat ze ooit eens met iets afkomt dat wij ook leuk vinden, en op dat moment niet uitverkocht is. Maar mocht ù een idee hebben, laat het aub weten.

(Eureka! Ze zei net dat ze een kazou wil! )

 

 

Wat ik al geleerd heb

Bijna anderhalve maand terug bij de schoolgaande ahum jeugd horen heeft al tot vele inzichten geleid. Oh ja.

- een poep kan wennen aan harde oncomfortabele banken. De gewenningsperiode duurt ongeveer drie weken.

- van elke les krijg je (liefst vooraf) een powerpoint of pdf of zoiets, en deze dien je zo dicht mogelijk tegen het aanvangsuur van de les af te drukken, want docenten houden ervan om deze op de laatste stek nog te wijzigen.

- de medestudenten zijn extreem rumoerig (en dit zeggen de docenten ook) en ik word er gek van

- kinderen hebben van drie en één jaar zijn een contra-indicatie voor het volgen van een opleiding, en dat heeft niks te maken met het feit dat de oudste denkt dat de mama in de ‘driede’ kleuterklas zit (bij de grote kinderen dus) en dat de kleinsten het nog niet zo goed kan uitleggen (en waarschijnlijk moet ik hier dan ook gelukkig om zijn)

- halftijds werken + 18h les per week + taken maken + leerstof verwerken + de was doen + kinderen opvoeden – een poetsvrouw – een man die lekker kan koken = nog altijd veel te volle dagen

- slides van docenten staan boordevol fouten, typfouten, geen dt fouten

- diep in mij schuilt er een optimist. Hoe meer leerstof dwz hoe groter mijn leerachterstand, hoe positiever mijn dromen. Ondertussen droomde ik zelfs al eens dat ik slaagde voor mijn examens!

- halftijds werken is niks voor mij. Tis maar dat het voor de goede zaak is.

- schuldgevoel is mijn tweede ik. Dat was wel al een stuk zo, aangezien uitstelgedrag mijn derde ik is, en veeleisendheid mijn vierde, maar sinds de start van de studie voel ik mij schuldig bij alles wat ik doe dat niet noodzakelijk is en toch leuk. En helaas is dat veel.

- studeren heeft een positief effect op mijn wasgoed: strijken is nu pure fun! En neen, ik ga uwen was niet doen!

- Tegen dat ik mijn diploma heb zal ik 24kg bijgekomen zijn, dus ik weet al wat mijn volgende project dan zal zijn.  (24kg, dat is gewoon 1 kg per maand, twee jaar lang)

Ge gaat het altijd geweten hebben

De dag voor de eerste lesdag. Aangezien we vals-sportief gaan doen wordt mijn stalen -plechtige communie- ros weer gezadeld, in de auto gezwierd en afgezet op het werk. Vals-sportief mag u dus lezen als ‘gierig als de pest’, want 4€ parking betalen , zijt ge zot? Zeker als ge anderhalve kilometer verder voor niks parkeert, en ge te lui zijt om die anderhalve kilometer te stappen. Een mens neemt beter geen risico’s, dus droppen we het ding in de fietstenstalling. Helaas blijkt het slot van de stalling kapot, schijnen er al drie fietsen gestolen, en ligt het eigen fietsslot nog thuis. Een beetje ongerustheid, nog meer als ik me thuis ineens herinner dat ik mijn lichtjes op de fiets heb laten zitten.

De avond voor eerste lesdag. Een mens neemt beter geen risico’s dus zetten we twee wekkers. Eén om half zeven en één om kwart voor zeven. Er is nog een derde wekker die geen gsm is en geen kapotte gsm is, maar die dient enkel om naar het uur te kijken.

Die bewuste ochtend, héél vroeg: Lieve kindertjes, die laatstgenoemde wekker dient dus ENKEL om naar het uur te kijken. Onderzoek van de vingerafdrukken zullen uitwijzen wie van jullie twee ettertjes ervoor gezorgd heeft dat ik om vijf uur ‘s morgens tegen het plafond hing van het verschieten. Ge moet dan eens proberen om weer in slaap te geraken. Uiteindelijk lukt dat wel hoor, zo ongeveer vijf minuten vóór de dochter de magische woorden “IK WIL IN ÓNS BED!!!” uitschreeuwd. Dat was vijf voor zes. En toen ze niet mocht was moest ze vaneigens pipi doen. Grmbl…

Die bewuste ochtend, nog redelijk vroeg maar eigenlijk dus al laat: Helemaal vergeten… nog slechts 4 sneden brood in huis. En geen tijd meer om naar de bakker te gaan. Dus de kinderen hebben gegeten. Een mogelijkheid is om een koek in de plaats te eten, maar als de koters dat zien, willen ze hun boterhammen niet opeten, en we nemen beter geen risico, dus dan maar geen ontbijt voor de nieuwbakken student.

Die bewuste ochtend, perfect op tijd volgens de planning: aangekomen op het werk, zoonlief daar zorgvuldig de crèche ingegooid, en snel naar de fietsenstalling, waar mijn fiets (oef! hij staat er nog) naar mij staat te lonken.  Kggggggggg… Kgggggggg… Wist u dat de uitvinder van de kettingkast een gruwelijke folterdood is gestorven? De dader moet waarschijnlijk een dertiger geweest zijn, op weg naar zijn eerste les, toen bleek dat zijn fietsketting af lag en hij de kettingkast niet openkreeg en met lege vuile hangende  poten terugkeerde om dan maar 4€ kwijt te spelen aan een parking. Persoonlijk ben ik ben geen voorstander van foltering. Gewoon de kogel moet in bepaalde omstandigheden voldoen, maar toch is enig begrip in deze situatie mij niet vreemd.

Die bewuste ochtend, net op tijd: De les start, gelukkig heeft een goede ziel mij herkend als zijnde een bekende doch verloren gelopen ziel, en wijst deze mij de weg naar de juiste ingang van het auditorium. 100 pc’s voor 150 studenten, en nog wel net op tijd om één van de laatste vrije computers in te palmen zekers… hèhè, blijk het geluk aan mijn zijde te hebben vandaag…

Het verdere verloop van de dag wil ik u besparen, want de inhoud van de lessen interesseert u vast geen ene moer. Voor mij was het ontzettend boeiend, lag het tempo ontzettend snel, had ik tegen de middagpauze ontzettend honger, en tegen de avond ontzettend hoofdpijn waardoor ‘s avonds ontzettend hard NIET  mee ben gaan lopen met de loopvriendinnetjes. Tot zover de valse-sportiviteit van die dag.

Terug student zijn is toch een vreemd gevoel. Ik was er al veel van vergeten. De sms’ers (die trut die schuin achter mij zat), de snuivers (diezelfde trut die schuin achter mij zat), en die die zeker gebuisd gaan zijn op ‘t einde van het jaar (absoluut zeker die trut die schuin achter mij zat).

En nu moet ik jullie laten, en ervoor zorgen dat ik met de herexamens niet schuin voor die trut van schuin achter mij zit, want dan zou het wel eens erg verkeerd kunnen aflopen. Men neemt beter geen risico …

Meester ik begin weer…

Praten met je partner is iets wat je ten alle koste moet vermijden. Ik kan het weten, want ik heb met hem gepraat. Twee maand geleden of zo. En zie nu. Het resultaat is dat ik weer op de schoolbanken zit. Na 8 jaar werken ben ik er weer aan begonnen. De master deze keer.

En u mag het gerust weten, ik doe in mijn broek van de schrik. Nooit meegemaakt vroeger. Ik die vroeger dacht dat alles vanzelf ging ( ik deed alleen in mijn broek als ik mijn punten moest gaan halen) heeft nu ineens schrik om er niet door te zijn. Op zich is het niet zo heel raar. Toen had ik niks te doen (en deed ik ook niks) maar nu heb ik twee koters waarvan er één werkelijk aan mijn been vergroeid is, heb ik nog een job (die ik tijdelijk ingeruild heb voor halftijds) en nog een huishouden. En ik heb ook nog een man, dat is ook niet te onderschatten (haja, want die willen dan praten en dat moet je ten alle kosten vermijden). Ook nog heb ik een zeer beperkte kennis van de computer. Ik kan wel een blogske schrijven, en een spelletje spelen, maar vraag mij niet om in Exel iets anders te doen dan een dunne lijn dik te maken en omgekeerd, want ik ken niks van exel. Ik ken niks van netwerken, en van lijnen leggen tussen netwerken (of zo). En toevallig hebben we die dingen toch wel nodig zekers.

Die school dus, dat lijkt in het niets meer van in mijnen jongen tijd. De ‘valvas’, dat bestaat niet meer, alle wijzigingen staan nu op een elektronisch leerplatform. Ge kunt dus maar zien dat ge vaak genoeg inlogt, want anders weet je niet dat het lokaal een paar uur voor de les nog is veranderd. De lessen kan je er ook vinden, dus druk daar je cursus maar van af. En weet je iets niet? Dan is het niet de bedoeling dat je de docent daarmee lastig valt hoor. Er is een forum op dat internet voorzien, vraag het daar maar aan je medestudenten, er is er zeker wel één die het wel weet (eerlijk gezegd vind ik dat wel een goed idee, dat forum). Tinternet, tinternet, tinternet… Pff…

Het stress-niveau staat dus redelijk hoog de laatste tijd.  En ik ben nog niet eens echt goed begonnen. Eén ding is zeker: Als ik dìt tot een goed eind kan brengen, geloof ik dat ik echt mega trots mag zijn op mijzelf.

En nu moet ik terug oefenen op het bijten op mijn stilo’s, het perongeluk mijn tintekiller in mijn mond steken zonder dopje, het ‘mijne koek vergeten voor tijdens de speeltijd’,  het briefkes doorgeven, tekenen in de kantlijn, en met alcoholstift mijn kaftpapier helemaal zwart kleuren.

Kinderen die praten

Blogstiltes voorspellen zelden iets goeds. Maar gene paniek. Ik ben gewoon op mijne kop gevallen en blijven botsen. Meer uitleg volgt. Intussen ben ik zo vrij om u tot in den treure te ambeteren met geleuter over mijn kinders, want dat schrijft zo gemakkelijk. Misschien kan u de nog volgende zever gewoon overslaan en in stilte wachten op de volgende blogpost die interessanter nieuws zal bevatten. (tenzij ik eindelijk dat postje over de strijk afwerk…)

Vanaf hier hoeft u dus niet meer verder te lezen tenzij u zin hebt in zelfkastijding. (ik schrijf dit eigenlijk enkel voor mijzelf omdat ik zo hard moest lachen en omdat ik het niet wil vergeten)

Marie zwijgt geen vijf minuten, en wàt ze dan zegt…

“En jij moet stoppen met zagen!” (ik reclameer omdat ze weer het speelgoed van haar broer afpakt)

“Kijk, nu is Léon wakker (schuldinducerend naar mij)! omdat  jij weer boos bent” (we horen Léon wakker worden op het moment dat ik ‘weeral aan het zagen ben’ )

“Opa, jij hebt geen haar op je hoofd, jij hebt haar in je bloesje”

Léon zwijgt ook geen vijf minuten, maar behalve een aantal woordjes verstaan we er eigenlijk geen fluit van…

“Zijwè” (we zijn weg)

Léon kijkt naar BUMBA:

viool-  NEEEEEE!!!!!!!… (roept mee met de kindjes)

piano- JAAAAAA!!! (kindjes roepen nee)  JAWÈ!!! (jawel!) 

grote trom- JAAAAAA!!!

 

 

pipi, c’est du kaka!

Ik ga op reis en ik neem mee: een man die dienst doet als chauffeur en kok (en ook eigenlijk als partner, ik zou het nog vergeten), een zoonkind dat dienst doet als extra in de gaten te houden item, een dochterkind die dienst doet als professionele schijtmachine ook gekend als het fenomeen “last van diarree” ofte “serieuze kaka” zoals het dochterkind zelf zegt (sinds de papa tegen de mama na een schijtbeurt zei “tis serieus!”) en vier rollen wc-papier.

Maar het gaf niet, want het was maar een dag  rijden, en Frankrijk zit vergeven van de aires langs autostrades. En zoals wij onszelf graag wijsmaken: dat is niet meer gelijk in onzen tijd. Dus na tweehonderd kilometer hoorden we de eerste “kmoepipidoenenkakaook”. Gene paniek. Binnen de twee kilometer zaten we op de Aire de l’Odeur de la Poubelle en kon het kind zich laten gaan.

Ik deed de deur van de wc open. Miljaar. “Ik moet niet pipi doen en ook niet kaka”.  Het dochterkind had het al gezien. Franse wc’s. Ze bestaan toch nog. En ze ruiken nog steeds als in de goeie ouwe tijd. En ik met een klein hartje “Marietje, dat is niet erg, mama zal eerst naar ‘t toilet gaan”.

In feite ben ik daar gene fan van, van kinders bij mij te hebben als ik op de wc zit. En dan gaat het niet over dat ze de hele wc-rol aftrekken, ook niet dat ze naar die wc-borstel grijpen en ergens toch een gat zoeken om het onding in de pot te krijgen, of dat ze de deur de hele tijd open en dicht doen. Neen, dat is nog het minste. Het zijn die vragen. Die eindeloze reeks vragen over het toiletbezoek in kwestie.

En nu was dat dus niet anders. Moeder zit daar gehurkt te doen alsof het allemaal niks is, terwijl de dochter van wal steekt. “wa ben je aan het doeeeen?” “is’t pipi?” ” is ‘t ook kaka?” “is’t een grote kaka of is’t een kleine kaka?” “is ‘t serieuze kaka?” en last but not least ” mag ik es kijken?” Het kind was duidelijk al wat meer op haar gemak. ” Voilà Marie, nu is het aan jou”. “Eerst nog doortrekken en dan ga ik” repliceerde het kind. Oef.  Ze wou gaan. Gewoon nog even het toilet doorspoelen. <Appuyer fort> stond er boven de knop. Dus moeder appuyeerde fort. Twintig liter water spoot daar ineens met straaljagerkracht uit de muur. Het dochterkind gilde en krabbelde achteruit. Het water stond net niet tot aan de deur. Net niet in dochterlief haar sandalen. Net wel in die van de moeder, maar enfin, dat was nog het minste. Een klein stemmetje zei:  “Ik moet geen pipi doen”. Zucht. Mits de nodige voorzorgen op naar de volgende stop dan maar, waar ze èchte toiletten hebben.

Aire de Crotte de Chien.  Je kon er eten, dus kon je er zeker wel deftig naar het toilet gaan. En inderdaad, er stond wel een file van een half uur. Een vriendelijke Françoise wees mij en de nijpende dochter op het gehandicaptentoilet dat vrij was.  Een groot toilet maar zonder wc-bril, en de pot stond een halve meter van de muur. “Ik moet geen pipi doen!”. Allé, moeder dan maar wéér eens het goeie voorbeeld gegeven. De dochter was bijna overtuigd tot ze ineens met haar hand langs de elektrische handdroger passeerde en zich rot schrok dat dat ding in gang schoot. ” Ik wil geen pipi doen! Ik ben bang!”. Achteraf gezien had ze op dat moment beter in haar broek gedaan van de schrik, dan waren we er meteen ook vanaf. Maar neen. Neen is neen. Op naar de volgende stop dus.

Aire de Fromages Orteils. Deftige wc’s met een aluminium wc-bril. Moeder moest het zelfs niet voortonen. Geen probleem. Het dochterkind wou onmiddelijk gaan. Net gestart met plassen… spoelt het toilet ineens door. Oorverdovend gegil van de dochter, om over haar nat gat nog maar te zwijgen. Bleek dat het zo’n toilet was met een lichtsensor dat automatisch doorspoelt als je je recht stelt. Ik denk dat het fout ging toen ik haar erop zette en dan achteruit ging. Het kind zelf was blijkbaar te klein om de sensor te verduisteren.

Om een lang verhaal kort te maken: Dochterlief heeft de hele 850km niet naar het toilet willen gaan. Geen drupje gelost noch zelfs een spettertje ‘serieuze kaka’. Ze heeft wel geklaagd van buikpijn. En eens aangekomen, dan was het in orde, en was het ook echt in orde. Besluit: Frankrijk is nog net als in onze goeie ouwe tijd. De franse wc’s zijn er nog, ze stinken nog altijd en ik ben er nog altijd even vies ben. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Het verhaal van hoe moeilijk zeer gemakkelijk kan zijn

Positief herkaderen is nu toevallig één van mijn specialiteiten. Mijn Teergeliefde zegt altijd… “Moeferkoe” zegt hij, ” gelijk gij kunt positief herkaderen… ja… eh… zo herkadert gij positief hé…”

Het geval is nu dat onzen kleinsten een woest opvliegend karaktertje heeft om vous* tegen te zeggen.  Gemakkelijk is dat niet. Dat gaat ge mij niet horen zeggen. Behalve misschien op één vlak. Het tutje. Want het ventje heeft nu 1,25 jaar op zijn compteur* staan, en hij is tutjesloos. Wat is namelijk het nut van een tutje als je er het kind niet mee kan troosten. Ha neen, want dan snokt hij het kleinood uit je liefdevol toegereikte hand en keilt het meedogenloos de kamer door. Als je ècht kwaad bent, dan laat je je niet zo gemakkelijk met een stukje plastique* vermurwen tot een vrolijker gemoedstoestand. Oh neen. Dus geen tutje als troost. (niks als troost eigenlijk. Gewoon een goed kwartier laten razen en dan stopt hij wel vanzelf)(voor de niet-ingewijden, het moment van stoppen is dus het moment dat hij kiest om zijn bleitsnottebellen aan je pantalon* af te vegen)

Tweede functie van de tut: om in te slapen. Ge ziet dat natuurlijk van hier dat dat kleine ventje dat absoluut niet wil gaan slapen daar een beetje met zijn tut in zijn mond gaat liggen wachten op het zandmanneke. Oh neen. Zijn zelf ontwikkelde slaapritueel zegt dat men het tutje vol kracht en gillende decibels de kamer door gooit, dat de mama  nog een laatste keer “slaapwel” zegt en vervolgens de porte* dicht trekt en er nog in geen honderd ans* aan denkt om die tut terug te dragen naar de woeste ahum slaper. (oké, dat laatste deel van het slaapritueel heeft de mama ontwikkeld)

Exit  tutje dus.

En exit onze kleine baby. Nu blijven we achter met een uiterst schattig knuffelbeerke dat welliswaar in een oogopslag veranderd in de hulk als je niet meteen tijd vrij hebt om te knuffelen op het moment dat de petit nounours* het eist.

En de eerste die het waagt van hem te leren duimen krijgt het als vanzelfsprekend zwaar met mij aan de stok!

 

* Vertaallijst voor personen die hun frans niet moeten oefenen omdat ze binnenkort niet naar frankrijk gaan (woehoew!!!!!)

Vous = U

Compteur = teller

Plastique = plastiek

pantalon = broek

porte = deur

ans = jaren

nounours = knuffelbeer